Para el pago de deudas
Para el pago de deudas
Texto original de Lituania traducido al Español
Texto original de Lituania traducido al Español
Descripción
Buenos días,
Somos Aldona y Valdas.
Te lo confesamos, estamos recaudando fondos para pagar nuestras deudas, que surgieron sin que fuera culpa nuestra... Mi marido tenía un negocio, que ahora ha perdido por no cumplir con sus obligaciones con los acreedores... Era un negocio pequeño y a mi marido le gustaba mucho lo que hacía...Y, lo más importante, ya le empezaba a ir poco a poco mejor, íbamos remontando poco a poco... Nuestras necesidades son muy modestas... Siempre nos hemos conformado con lo que teníamos; por ejemplo, a nuestros 47 años, nunca hemos hecho ningún viaje de vacaciones. No tenemos ni casa, ni fincas, ni tierras. Tenemos un pequeño piso en el que vivimos los tres. Solo queríamos mejorar un poco nuestra vida cotidiana y crear un futuro mejor para nuestro único hijo. Nunca hemos tenido ni tenemos ninguna ayuda del Estado. Lo hemos construido todo nosotros mismos. Yo no tengo padres, y los padres de mi marido no nos reconocen y no se relacionan con nosotros... Pero nunca nos hemos lamentado por ello. Nos alegrábamos de estar juntos, todos sanos.
Las deudas de la empresa surgieron porque ayudó a unos amigos que también intentaban establecerse en el mismo sector en el que operaba la empresa de mi marido. No devolvieron las deudas... No hay mucho que contar, porque nos hundimos en las deudas. Nos hemos endeudado tanto que ahora corremos el riesgo de perder nuestro único bien: el piso... Mi marido está muy abatido... Seguramente todo el mundo sabe lo doloroso que es que te decepcionen personas de las que ni siquiera te lo esperabas. No había ni una sola señal de que fueran tan traicioneros e irresponsables. Y llevábamos relacionándonos con ellos unos 10-12 años. Y se ayudaban mutuamente en situaciones muy diversas, es decir, habían sido «puestos a prueba» por el tiempo... Pero dejaron a mi Valdas solo en la estacada. Se ha derrumbado mucho... Asumió toda la culpa, aunque él no tiene la culpa...Se culpaba a sí mismo de que nosotros hubiéramos construido todo durante tantos años y él lo hubiera echado todo por tierra... Y se siente culpable de que mi hijo y yo estemos sufriendo mucho por sus errores. Intentó suicidarse... Gracias a mis grandes esfuerzos, lo salvé, al menos físicamente...Y ahora, ¿qué sigue...? Qué difícil es ver a un ser querido que lo está pasando tan mal y no poder ayudarle en nada... El futuro me preocupa mucho por su estado, porque hay que seguir resolviendo los problemas, en la medida de lo posible.
Es muy, muy difícil pedir ayuda... Porque te sientes... ni siquiera sé cómo expresarlo... Te sientes realmente culpable por haberte metido en esta situación por tu credulidad hacia los demás, por tu confianza en una situación así...
Pero, por otro lado, ¿acaso no se puede confiar en nadie? ¿Acaso no hay que ayudar a un ser querido, ya sea un familiar, un amigo o simplemente una persona que ni siquiera conoces...? Entonces, ¿qué clase de vida es esa...? Entonces solo queda vivir en el bosque como un moribundo...
Mi marido y yo no conseguimos entender cómo se puede tratar a los demás de forma tan mezquina. ¿Qué debe pasar por la cabeza de una persona que elige ese camino en la vida: hacer daño a los demás...?
Mano artimos draugės istorija. Nuostabi ir kukli šeima. Pagalbos prašymą aš įkalbėjau ją parašyti, ir sumą nurodyti tokią kokia yra (pirmą dieną parašė, paskui vis tiek sumažino) yra įsiskolinimo suma iš tiesų nemaža. Čia nėra svarbu kokią sumą jūs paaukosite, svarbu žmonėms įnešti tikėjimo ir viltį į jų gyvenimą! Jei jūs paaukosite 2,3,4,5€ ir tai bus gerai! Tiesiog labai visų prašau palaikymo! Aš tikiu, kad yra daug nuostabių ir atjaunčiančių žmonių šiame pasaulyje ir neabejingų kito skausmui. Mes rūpinamės ne tik vieni kitais, bet ir padedame tiems kam sunku, ne kritikuodami ir nesmerkdami kodėl žmonės yra tokioje padėtyje. Mūsų stiprybė yra mūsų vienybėje ir atjautoje. Visų prašau tik palaikymo ir tas indėlis gali būti fiziškai nedidelis, bet jūs galite išgelbėti šią šeimą ir tai bus mižiniškas darbas!!! Ačiū, kad perskaitėte ir skyrėte tam laiko!
Mano artimos draugės istorija. Nuostabi ir kukli šeima. Pagalbos prašymą aš įkalbėjau ją parašyti, ir sumą nurodyti tokią kokia yra (pirmą dieną parašė, paskui vis tiek sumažino) yra įsiskolinimo suma iš tiesų nemaža. Čia nėra svarbu kokią sumą jūs paaukosite, svarbu žmonėms įnešti tikėjimo ir viltį į jų gyvenimą! Jei jūs paaukosite 2,3,4,5€ ir tai bus gerai! Tiesiog labai visų prašau palaikymo! Aš tikiu, kad yra daug nuostabių ir atjaunčiančių žmonių šiame pasaulyje ir neabejingų kito skausmui. Mes rūpinamės ne tik vieni kitais, bet ir padedame tiems kam sunku, ne kritikuodami ir nesmerkdami kodėl žmonės yra tokioje padėtyje. Mūsų stiprybė yra mūsų vienybėje ir atjautoje. Visų prašau tik palaikymo ir tas indėlis gali būti fiziškai nedidelis, bet jūs galite išgelbėti šią šeimą ir tai bus mižiniškas darbas!!! Ačiū, kad perskaitėte ir skyrėte tam laiko!