Έκκληση για βοήθεια από έναν πατέρα: Σας παρακαλώ, βοηθήστε μας, ώστε το παρελθόν μας να μην στερήσει το μέλλον της μικρής μας κόρης!

Αγαπητοί γνωστοί, φίλοι και άνθρωποι με ευαισθησία!

Δίσταζα για πολύ καιρό αν θα γράψω αυτό το post. Ως άνδρας, πατέρας και επικεφαλής της οικογένειας, είναι δύσκολο να παραδεχτώ ότι κάποιος με αναγκάζει να γονατίσω. Αλλά τώρα δεν πρόκειται μόνο για μένα, αλλά για την κορούλα μας, που μόλις ήρθε στη ζωή μας και για την οποία θα έκανα τα πάντα.

Δυστυχώς, μια τεράστια, σκοτεινή σκιά πέφτει πάνω στην ευτυχία μας. Μια από τις πιο οδυνηρές αποφάσεις του παρελθόντος μου τώρα πνίγει το μέλλον της οικογένειάς μου. Πριν από χρόνια, εμπιστεύτηκα κάποιον που όχι μόνο με απάτησε και με εγκατέλειψε, αλλά μου φόρτωσε και ένα δάνειο 12 εκατομμυρίων φιορινιών, πριν διαφύγει στην Αυστρία για να αποφύγει τις ευθύνες του. Επειδή είναι απρόσιτος, η τράπεζα απαιτεί τα πάντα από εμένα.

Δουλεύω 12-14 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, σε δύο βάρδιες. Δίνω τα πάντα, αλλά μάταια: με τον μισθό των 430 χιλιάδων, τις αμείλικτες κρατήσεις και το πανάκριβο ενοίκιο (150-200 χιλιάδες + κοινόχρηστα), σχεδόν τίποτα δεν μας μένει στα χέρια. Στέκομαι εκεί στο τέλος του μήνα, κοιτάζω την όμορφη κορούλα μου και η καρδιά μου σφίγγεται:γιατί πρέπει να τιμωρείται και αυτή για ένα λάθος που δεν κάναμε εμείς;

Δεν έχουμε συγγενείς να μας βοηθήσουν, δεν έχουμε αποταμιεύσεις. Έχω μόνο τον σύντροφό μου, το μωρό μας και τα δύο μου χέρια.

Ο στόχος μας δεν είναι η πολυτέλεια, αλλά η επιβίωση και μια νέα αρχή.

Αν καταφέρουμε να τακτοποιήσουμε αυτό το χρέος, επιτέλους δεν θα χρειάζεται να ζούμε μέσα στα τείχη ενός ενοικιαζόμενου σπιτιού, στην αβεβαιότητα. Το όνειρό μας είναι να αποκτήσουμε κάποτε το δικό μας σπίτι – ένα σταθερό σημείο, όπου η κορούλα μας δεν θα χρειάζεται να μετακομίζει και όπου η καθημερινότητά μας δεν θα καθορίζεται από τα τραύματα του παρελθόντος.

Σας παρακαλώ, βοηθήστε μας!

Ξέρω ότι είναι δύσκολα για όλους, αλλά για εμάς τώρα ακόμη και το κόστος ενός καφέ ή ακόμα και μια απλή κοινοποίηση σημαίνει ελπίδα. Την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε και επιτέλους θα πρέπει να προσέχω μόνο το χαμόγελο της μικρής μας κόρης, και όχι τις απειλητικές επιστολές.

Σας ευχαριστώ θερμά αν σταθείτε στο πλευρό μας έστω και για ένα λεπτό σε αυτόν τον αγώνα χωρίς προοπτική.