Καλημέρα,

Είμαστε η Άλντονα και ο Βάλντας.

Ομολογούμε ότι συγκεντρώνουμε χρήματα για να καλύψουμε τα χρέη μας, τα οποία δεν προέκυψαν από δική μας ευθύνη... Ο σύζυγός μου είχε μια επιχείρηση, την οποία έχασε λόγω μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του προς τους πιστωτές... Η επιχείρηση ήταν μικρή και ο σύζυγός μου αγαπούσε πολύ τη δουλειά του...Και, το πιο σημαντικό, είχε ήδη αρχίσει να τα πηγαίνει σιγά-σιγά καλύτερα, ανεβαίναμε σιγά-σιγά προς τα πάνω... Οι ανάγκες μας είναι πολύ μικρές... Πάντα ικανοποιούμασταν με ό,τι είχαμε, για παράδειγμα, στα 47 μας χρόνια, δεν έχουμε πάει ούτε μία φορά σε καμία ταξιδιωτική εκδρομή. Δεν έχουμε ούτε σπίτια, ούτε αγροκτήματα, ούτε γη. Έχουμε ένα μικρό διαμερισματάκι, στο οποίο ζούμε και οι τρεις. Θέλαμε μόνο να βελτιώσουμε λίγο τις συνθήκες διαβίωσης και να δημιουργήσουμε ευημερία για τον μοναδικό μας γιο. Ποτέ δεν είχαμε και δεν έχουμε καμία βοήθεια από το κράτος. Τα φτιάξαμε όλα μόνοι μας. Δεν έχω γονείς, ενώ οι γονείς του άντρα μου δεν μας αναγνωρίζουν και δεν έχουν καμία επικοινωνία μαζί μας... Αλλά ποτέ δεν μας έτρωγε αυτό. Χαιρόμασταν που ήμασταν μαζί, όλοι υγιείς.

Τα χρέη στην επιχείρηση προέκυψαν επειδή βοήθησε τους φίλους του, οι οποίοι επίσης προσπαθούσαν να εδραιωθούν στον ίδιο τομέα με αυτόν στον οποίο δραστηριοποιούνταν η επιχείρηση του άντρα μου. Δεν αποπλήρωσαν τα χρέη... Δεν έχει νόημα να το περιγράψω εκτενώς, γιατί βυθιστήκαμε στα χρέη. Φτάσαμε σε σημείο που τώρα κινδυνεύουμε να χάσουμε το μοναδικό μας περιουσιακό στοιχείο, το διαμέρισμα... Ο σύζυγός μου έχει καταρρεύσει... Πιθανώς όλοι γνωρίζουν πόσο οδυνηρό είναι όταν σε απογοητεύουν άνθρωποι από τους οποίους δεν το περίμενες. Δεν υπήρχε κανένα σημάδι ότι ήταν τόσο δόλιοι και ανεύθυνοι. Και συναναστρεφόμασταν μαζί τους περίπου 10-12 χρόνια. Και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις, με άλλα λόγια είχαν «δοκιμαστεί» από τον χρόνο.... Αλλά άφησαν τον Βάλντα μου να σαπίσει μόνος του. Έχει καταρρεύσει πολύ... Όλη την ευθύνη, αν και δεν φταίει αυτός, την ανέλαβε ο ίδιος...Κατηγορούσε τον εαυτό του ότι εμείς χτίζαμε τόσα χρόνια, και αυτός τα κατέστρεψε όλα... Και νιώθει ένοχος που εγώ και ο γιος μου υποφέρουμε πολύ εξαιτίας των λαθών του. Προσπάθησε να αυτοκτονήσει... Χάρη στις μεγάλες προσπάθειές μου τον έσωσα, τουλάχιστον σωματικά....Και τι θα γίνει τώρα... Πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις έναν αγαπημένο άνθρωπο που περνάει τόσο δύσκολα, ενώ εσύ δεν μπορείς να τον βοηθήσεις με τίποτα... Το μέλλον με ανησυχεί πολύ λόγω της μελλοντικής του κατάστασης, γιατί πρέπει να συνεχίσουμε να επιλύουμε τα προβλήματα, στο μέτρο του δυνατού.

Είναι πολύ, πολύ δύσκολο να ζητήσεις βοήθεια... Γιατί νιώθεις... δεν ξέρω καν πώς να το γράψω... Νιώθεις πραγματικά ένοχος που βρέθηκες σε αυτή την κατάσταση λόγω της εμπιστοσύνης σου στους άλλους, της εμπιστοσύνης σου σε μια τέτοια κατάσταση....

Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν; Δεν πρέπει να βοηθάς έναν οικείο, είτε είναι συγγενής, φίλος, είτε απλά ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζεις καν...; Τότε τι είδους ζωή είναι αυτή... τότε μόνο στο δάσος να ζεις σαν κάποιος Μαυριτανός...

Μόνο που εγώ και ο άντρας μου δεν μπορούμε με τίποτα να καταλάβουμε πώς μπορεί κανείς να συμπεριφέρεται στους άλλους τόσο άσχημα. Τι πρέπει να έχει στο μυαλό του ένας τέτοιος άνθρωπος, για να επιλέξει έναν τέτοιο τρόπο ζωής – να βλάπτει τους άλλους...