Η ιστορία μου: ένας αγώνας που δεν φαίνεται από έξω

Γεια σας, είμαι ένας πατέρας από το Πριένες και μεγαλώνω έναν 5χρονο γιο. Εδώ και 13 χρόνια εργάζομαι ως τεχνικός-τεχνολόγος σε μια εταιρεία επίπλων, αλλά πίσω από αυτή τη σταθερή δουλειά κρύβεται μια ζωή που το μισό της χρόνο βασανίζεται από φόβο, κρίσεις πανικού και βαθιά ανησυχία. Είναι μια κατάσταση όπου οι πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες γίνονται τεράστια πρόκληση, ενώ η έλλειψη δυνάμεων με απομονώνει από τον κόσμο και τους δικούς μου.

Δεν θα το κρύψω – πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω όλα, γιατί ο πόνος και η απελπισία φαινόταν αβάσταχτα. Ωστόσο, σήμερα είμαι εδώ, γιατί θέλω να κρατηθώ. Θέλω να ζήσω για τον γιο μου, για την οικογένειά μου και για την ελπίδα ότι το αύριο μπορεί να είναι πιο φωτεινό.

Γιατί ζητάω βοήθεια, αν από έξω όλα φαίνονται καλά;

Ξέρω ότι σε πολλούς μπορεί να δημιουργηθούν ερωτήματα. Οδηγώ ένα καλό αυτοκίνητο, έχω δουλειά – από έξω μπορεί να φαίνομαι επιτυχημένος άνθρωπος. Ωστόσο, αυτή η «πολυτέλεια» είναι συνέπεια της ασθένειάς μου – των επεισοδίων μανίας. Την εποχή που το μυαλό μου είχε κυριευτεί από την ασθένεια, πήρα οικονομικές αποφάσεις, για τις οποίες τώρα πρέπει να ξεπληρώσω μεγάλα χρέη. Αυτό που στους άλλους φαίνεται ως επιτυχία, για μένα σήμερα είναι ένα βαρύ φορτίο, που δεν μου επιτρέπει να αγοράσω ούτε τα απαραίτητα φάρμακα.

Ο στόχος μου: να γίνω καλά και να υπηρετώ τους άλλους

Ζητώ τη βοήθειά σας όχι για πολυτέλεια, αλλά για να μπορέσω να σταθεροποιήσω την υγεία μου. Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να σταθώ στα πόδια μου, ώστε αργότερα να μπορώ να βοηθήσω και εγώ τους άλλους. Μαζί με τη σύζυγό μου, που σπουδάζει θεραπεία μέσω της τέχνης, ονειρευόμαστε να δημιουργήσουμε ένα εργαστήριο για παιδιά με αναπηρία και να βοηθήσουμε στην ανακαίνιση των δωματίων των νοσοκομείων, ώστε να υπάρχει περισσότερο φως για όσους αισθάνονται τώρα τόσο σκοτεινά όσο εγώ.

Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα διατεθούν:

• Απαραίτητα φάρμακα: κάθε μήνα ξοδεύω 60 ευρώ για αυτό.
• Ιδιωτική θεραπεία: η κρατική βοήθεια δεν αρκεί για να ξεφύγω από τα δεσμά του πανικού που με ταλαιπωρεί εδώ και δεκαετίες.

Ντρέπομαι να ζητήσω βοήθεια, γιατί πάντα προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα μόνος μου. Αλλά κατάλαβα ότι δεν τα καταφέρνω πια μόνος μου. Η υποστήριξή σας είναι για μένα μια «σωσίβια λέμβος», που μου επιτρέπει να πιστεύω ότι, όταν θα γίνω καλά, θα μπορέσω να ξαναγίνω ένας δυνατός πατέρας και σύζυγος.

Σας ευχαριστώ που με βοηθάτε να επιλέξω τη ζωή.