Το 2019, η ζωή της οικογένειάς μας ανατράπηκε εντελώς. Η μητέρα της σημερινής συζύγου μου πέθανε, με την οποία είχαν εξαιρετικά στενή σχέση και ήταν στενές σύμμαχοι. Την ίδια περίοδο, εγώ ο ίδιος περνούσα μια πολύ δύσκολη φάση της διαδικασίας διαζυγίου λόγω της βίας της πρώην συζύγου μου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκδόθηκαν επανειλημμένα περιοριστικά μέτρα, ενώ υπήρξε και αναγκαστική νοσηλεία της πρώην συζύγου μου, καθώς και βία κατά των δύο κοριτσιών μου. Όλη αυτή η αγωνία κράτησε σχεδόν τρία χρόνια στα δικαστήρια, μέχρι που η εμπειρογνωμοσύνη επιβεβαίωσε οριστικά ότι οι κόρες μου θα μείνουν μαζί μου.

Όλα αυτά τα χρόνια, η σύντροφός μου στάθηκε δίπλα μου και στα παιδιά μου και μας βοήθησε να ξαναδημιουργήσουμε ένα αίσθημα ασφάλειας και σπιτιού. Θέλαμε πολύ ένα κοινό παιδί, αλλά για πολύ καιρό δεν τα καταφέραμε, ούτε με τις διαδικασίες εξωσωματικής γονιμοποίησης. Εκτός από τις ψυχολογικές πιέσεις, ζούσαμε πολύ ταπεινά, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων μου πήγαινε σε δικηγόρους και διαδικασίες, ενώ μας έμειναν και κάποια χρέη.

Μετά από χρόνια αγώνων, καταφέραμε επιτέλους να ομαλοποιήσουμε κάπως τη ζωή μας. Η γυναίκα μου έμεινε έγκυος και παντρευτήκαμε. Η εγκυμοσύνη όμως ήταν πολύ επικίνδυνη. Την 22η εβδομάδα μεταφέρθηκε επειγόντως από το SB Slovenj Gradec στο UKC Ljubljana, όπου οι γιατροί κατάφεραν να σώσουν το μωρό και να αποτρέψουν τον πρόωρο τοκετό. Από τις 5 Νοεμβρίου έως τις 29 Ιανουαρίου έπρεπε να παραμείνει ακίνητη στο κρεβάτι του νοσοκομείου χωρίς να σηκώνεται. Ο γιος μας γεννήθηκε πρόωρα στην 32η εβδομάδα, βρέθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας και στον θερμοκοιτίδα, αλλά ως πραγματικός μικρός μαχητής κατάφερε να τα καταφέρει.

Εκείνη την περίοδο, εκτός από την κανονική μου δουλειά, φρόντιζα μόνος τις δύο κόρες μου και ταυτόχρονα τη μητέρα μου, καθώς εκείνη την περίοδο πέθανε και ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν για μένα μεγάλο πρότυπο, φίλος και στήριγμα. Μετά το θάνατό του, έπρεπε να πληρώσω και τον αδελφό μου, γι' αυτό χρέωθηκα ξανά και πήρα και στεγαστικό δάνειο, το οποίο θα αποπληρώνω για τα επόμενα 20 χρόνια.

Παρά όλες τις δύσκολες δοκιμασίες, προσπαθούμε να παραμείνουμε μια ενωμένη και στοργική οικογένεια. Η σύζυγός μου έχει δώσει σε όλα τα παιδιά μου τεράστια αγάπη, ζεστασιά και αίσθηση ασφάλειας, παρόλο που η ίδια στη νεολαία της δεν είχε την ευκαιρία να ζήσει μια ανέμελη παιδική ηλικία ή διακοπές στη θάλασσα. Γι' αυτό θα ήθελα, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, να της προσφέρω μερικές μέρες ανέμελων οικογενειακών διακοπών, που για εμάς θα σήμαιναν πολύ περισσότερα από απλή ξεκούραση – θα σήμαιναν μια στιγμή ηρεμίας, σύνδεσης και ένα όμορφο ανάμνηση μετά από όλα αυτά τα χρόνια αγώνων.

Με αυτό θα ήθελα να χαρώ και την μεγαλύτερη κόρη μου, η οποία παρά τις δύσκολες εμπειρίες της παιδικής της ηλικίας είναι αριστούχος και έχει λάβει το βραβείο του δημάρχου. Λόγω των τραυμάτων που υπέστη εξαιτίας του βίαιου περιβάλλοντος, εξακολουθεί να παρακολουθεί ψυχολογική υποστήριξη, αλλά κάθε μέρα προσπαθεί γενναία να προχωρήσει μπροστά. Γι' αυτό εύχομαι, ως οικογένεια, να ζήσουμε μαζί, μετά από πολύ καιρό, κάτι όμορφο και ανέμελο.