«Σε παρακαλώ, βοήθησέ με... Βλέπεις, το παιδί μου έχει αυτισμό. Τι θα του συμβεί όταν εγώ δεν θα είμαι πια εδώ;»

Έτσι ξεκίνησε μια μέρα. Μια απλή ερώτηση... αλλά μια ερώτηση που σε σπαράζει. Έμεινα άφωνος. Όλα φάνηκαν να σταματούν για μια στιγμή.

Και την ίδια μέρα, ένας γείτονας με σταμάτησε και μου είπε: «Σε παρακαλώ... φρόντισε τον Σέργκιου, αν πεθάνουμε.»

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς πλέον να κοιτάξεις αλλού, όταν καταλαβαίνεις ότι το να κάνεις το καλό δεν είναι πλέον επιλογή... γίνεται ευθύνη.

Πώς θα ήταν να βρισκόμουν στη θέση τους;

Έτσι ξεκίνησαν όλα. Το 2009, μάζεψα μερικά παιδιά από τους δρόμους και τους πρόσφερα ένα σπίτι, ένα γεύμα, μια κατεύθυνση.

Δεν είχαν τίποτα. Ούτε κι εγώ. Αλλά είχαν ανάγκη από τα πάντα... και μεγαλώσαμε μαζί.

Τα κατάφεραν. Έγιναν δάσκαλοι, απλοί άνθρωποι, αλλά και δικηγόροι και κοινωνικοί λειτουργοί.

Το 2019, ολοκληρώσαμε το πρώτο σπίτι και το μετατρέψαμε σε ανάδοχο σπίτι. Ήταν 26.

26 παιδιά που μεγάλωσαν, που πέτυχαν και που μου έδωσαν το θάρρος να ονειρευτώ περισσότερο.

Και μια μέρα, καθώς καθόμασταν μαζί στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, μου ήρθε μια ερώτηση:

Τι θα γινόταν αν κάναμε περισσότερα;

Τι θα γινόταν αν κανένα παιδί δεν έμενε ποτέ πίσω;

Έτσι γεννήθηκε ο Κοινωνικός Οικισμός της Αγίας Μαρίας.

Σήμερα, δεν μιλάμε πια μόνο για ένα όνειρο.

Έχουμε χτίσει 7 κτίρια.

Χώρους που μπορούν να γίνουν σπίτι για 60 παιδιά και για μητέρες που έχουν ανάγκη.

Εδώ, δεν θα τρέμουν πια από το κρύο, δεν θα κοιμούνται με φόβο, ούτε θα νιώθουν εκείνη την κενότητα που ζυγίζει περισσότερο από την πείνα.

Εδώ, θα προστατεύονται, θα καθοδηγούνται και θα αγαπιούνται. Θα μάθουν να χαμογελούν, να μεγαλώνουν, να είναι παιδιά.

Αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια για να τα υποδεχτούμε. Επειδή μας λείπουν βασικά πράγματα. Απλά πράγματα... αλλά ζωτικής σημασίας.

Χρειαζόμαστε αντλίες θερμότητας, ώστε κανένα παιδί να μην κοιμάται στο κρύο.

Χρειαζόμαστε ηλεκτρικό ρεύμα, ώστε το σκοτάδι να μην είναι πλέον η μόνη τους πραγματικότητα.

Χρειαζόμαστε έπιπλα και εξοπλισμό, ώστε αυτοί οι χώροι να ζωντανέψουν.

Έχουμε επίσης χτίσει ένα Ιατρικό Κέντρο.

Ένα μέρος που προορίζεται να σώζει ζωές, αλλά σήμερα δεν μπορεί να περιθάλψει ή να σώσει κανέναν, επειδή στερείται του απαραίτητου εξοπλισμού.

Πριν από λίγο καιρό, κάποιος πέθανε σε ένα γειτονικό σπίτι, επειδή το πλησιέστερο ιατρικό κέντρο βρίσκεται σε απόσταση άνω των 12 χλμ. Όχι επειδή δεν υπήρχε ελπίδα... αλλά επειδή η βοήθεια δεν έφτασε εγκαίρως.

Δεν θέλουμε να υπάρχει πια το «πολύ αργά».

Αυτό το κέντρο μπορεί να σημαίνει μια ευκαιρία για ζωή για ολόκληρη την κοινότητα.

Μπορεί να σημαίνει ζωή. Αλλά αυτή τη στιγμή... είναι απλώς μια υπόσχεση που περιμένει να εκπληρωθεί.

Χτίζουμε ένα μέρος όπου μια μητέρα μπορεί να κρατήσει το παιδί της χωρίς φόβο...

όπου ένα παιδί μαθαίνει ότι δεν είναι «λιγότερο»... όπου ένας νέος ανακαλύπτει ότι μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από ό,τι του είπαν ποτέ.

Ένα μέρος όπου οι άνθρωποι εργάζονται, μαθαίνουν και θεραπεύονται. Όπου ένα τοπικό κατάστημα, ένα πλυντήριο, ένα κουρείο δεν είναι απλώς υπηρεσίες... αλλά ευκαιρίες, αξιοπρέπεια και μέλλον. Ένα μέρος όπου κάθε παιδί λαμβάνει αυτό που η ζωή του στέρησε κάποτε: μια πραγματική ευκαιρία.

Αλλά χωρίς βοήθεια... αυτές οι πόρτες παραμένουν κλειστές. Χωρίς ζεστασιά, παραμένουν άδειες. Χωρίς φως, παραμένουν κρύες. Χωρίς εσάς, παραμένουν απλά κτίρια.

Μπορεί να μην τους συναντήσετε ποτέ, αν και είστε πάντα ευπρόσδεκτοι να μας επισκεφθείτε.

Αλλά ένα παιδί θα κοιμηθεί ήσυχα και θα έχει μια δίκαιη ευκαιρία στη ζωή επειδή εσείς επιλέξατε να μην το εγκαταλείψετε.

Μια μέρα, ένα παιδί θα πάει στο σχολείο με αυτοπεποίθηση... επειδή πιστέψατε σε αυτό.

Και χάρη σε εσάς, ένα άτομο θα γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που του δόθηκε... επειδή ήσασταν εκεί, την κατάλληλη στιγμή.

Δεν είναι απλώς μια δωρεά. Γίνετε αυτός που θα αλλάξει το πεπρωμένο ενός παιδιού.

Γιατί μερικές φορές... μια μικρή πράξη μπορεί πραγματικά να αλλάξει τον κόσμο.

Επικοινωνία:

Zodian Daniel : +40749336424

[email protected]