Πριν από ένα μήνα έχασα την αγαπημένη μου μαμά, που ήταν 83 ετών... Αγαπούσε αυτό το ιστορικό σπίτι των προπαππούδων μου, που είναι σχεδόν 100 ετών. Χιόνι ή βροχή, περπατούσε περίπου 10 χιλιόμετρα κουβαλώντας βαριές τσάντες από το χωριό των παππούδων μου (φτάνοντας μετά από δύο αλλαγές λεωφορείου από την πόλη της) για να φτάσει σε αυτό το σπίτι, επειδή δεν υπήρχε λεωφορείο που να πηγαίνει εκεί από εκείνο το σημείο...Ήμουν θυμωμένος μαζί της που το έκανε αυτό, γιατί φοβόμουν ότι μια μέρα θα την έχανα με αυτόν τον τρόπο... αλλά δεν σταμάτησε ποτέ, μέχρι που δεν μπορούσε πια να το κάνει σωματικά... ένιωθε ευτυχισμένη και σαν στο σπίτι της σε αυτό το μέρος...το μέρος όπου μεγάλωσε με τη γιαγιά και τους θείους της, αφού επέστρεψε μόνη της από τη Σιβηρία σε ηλικία 13 ετών, μετά την απέλαση της οικογένειάς της από το σπίτι τους στη Λιθουανία... το σπίτι ήταν ένα πραγματικά ευτυχισμένο μέρος, με τον θείο μου να ψήνει φρέσκο ψωμί, να τραγουδάει και να παίζει φυσαρμόνικα και να καλωσορίζει χαρούμενα τους ξένους...Νιώθω το καθήκον απέναντι στην αγαπημένη μου μαμά και τους προγόνους μου να ανακαινίσω και να διατηρήσω αυτό το μέρος. Ως πρώτο βήμα, χθες καθαρίσαμε το σπίτι, το οποίο ήταν σε τεράστια ακαταστασία αφού κάποιος έψαχνε επανειλημμένα εκεί για θησαυρούς... και δεν μπορούσα να σταματήσω να θαυμάζω την ομορφιά του...Θα ήταν τεράστια τιμή να μπορέσω να αναστηλώσω αυτό το διαμάντι και να το διατηρήσω για τις μελλοντικές γενιές. Θα εκτιμούσα από τα βάθη της καρδιάς μου οποιαδήποτε δωρεά που θα βοηθούσε να αποτραπεί η απώλεια αυτής της πολύτιμης κληρονομιάς των προπαππούδων μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!♥️