Για τους γονείς μου, επειδή βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση μετά το τροχαίο ατύχημα της μητέρας μου και δεν μπορώ να τους βοηθήσω μόνος μου
Για τους γονείς μου, επειδή βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση μετά το τροχαίο ατύχημα της μητέρας μου και δεν μπορώ να τους βοηθήσω μόνος μου
Αρχικό κείμενο Αγγλικά μεταφρασμένο σε Ελληνική
Αρχικό κείμενο Αγγλικά μεταφρασμένο σε Ελληνική
Περιγραφή
Οι γονείς μου (60 και 62 ετών) ήταν πάντα εργατικοί άνθρωποι και υπέροχοι γονείς τεσσάρων παιδιών. Η ζωή δεν ήταν εύκολη για αυτούς, αλλά πάντα έβρισκαν έναν τρόπο. Μια μέρα, η μαμά μου αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική της μικρή επιχείρηση – δεν κέρδιζε πολλά, αλλά αρκετά για να μπορεί να συντηρεί την οικογένεια, όπως έκανε και ο πατέρας μου. Μετά από σχεδόν 20 χρόνια που διανέμει γλυκά κ.λπ. στη δυτική Σλοβακία, είχε επιτέλους την ευκαιρία να αγοράσει ένα καλύτερο φορτηγάκι που δεν θα την άφηνε κάπου στο δρόμο. Το αγόρασε από τον μακροχρόνιο προμηθευτή της (της έκανε καλύτερη τιμή, καθώς ξέρει πόσο καλός άνθρωπος είναι) – αλλά δεν είχε αρκετά χρήματα για να πληρώσει μετρητά, οπότε το πληρώνει τμηματικά κάθε μήνα. Ο πατέρας μου αρρώστησε και έπρεπε να συνταξιοδοτηθεί νωρίτερα, οπότε έχασαν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους. Προσπαθούσε να δουλεύει πιο σκληρά και περισσότερες ώρες κάθε μέρα, βοηθώντας επίσης τις αδελφές μου με τα μικρά τους παιδιά. Αλλά μια μέρα, ήταν πολύ κουρασμένη και αποκοιμήθηκε ενώ οδηγούσε, είχε ένα ατύχημα – έπαθε μώλωπες και σπασμένη μύτη – ευτυχώς ήταν λίγο πολύ εντάξει μετά από αυτό το ατύχημα. Το αυτοκίνητο όμως καταστράφηκε. Καθώς δούλευε ως οδηγός, έπρεπε να αγοράσει άλλο αυτοκίνητο για το οποίο δεν είχε χρήματα και να συνεχίσει να πληρώνει για το αυτοκίνητο που είχε τρακάρει, το οποίο ήταν αδύνατο να επισκευαστεί. Τώρα, δεν μπορώ να τους βοηθήσω όσο χρειάζονται και η καρδιά μου ραγίζει. Κανείς στην οικογένειά μας δεν έχει διαθέσιμα χρήματα για να τους βοηθήσει με τα χρέη, αλλά ίσως αν οι άνθρωποι ενωθούν, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να ξαναζήσουν. Μετά από αυτό το ατύχημα, και οι δύο έχασαν το χαμόγελό τους και τη θέληση να ζήσουν... Είναι απλά δύο άνθρωποι που αναπνέουν και φαίνονται σαν να έχουν εγκαταλείψει την ευτυχία και τη ζωή... Δεν σας ικετεύω για βοήθεια, υπάρχουν άνθρωποι που το χρειάζονται περισσότερο από τους γονείς μου. Αλλά ίσως κάποιοι από εσάς να νιώθετε την απελπισία μου, καθώς ίσως βρισκόσασταν κάποτε σε παρόμοια κατάσταση.
Σας ευχαριστώ πολύ για κάθε λεπτό – σίγουρα θα βοηθήσει