Αγαπητέ αναγνώστη!

Με βαριά καρδιά, αλλά και με ελπίδα, απευθύνομαι σε εσάς.

Πριν από σχεδόν 4 χρόνια, αγοράσαμε ένα ακίνητο με την επιδότηση στέγασης του συντρόφου μου, πιστεύοντας ότι επιτέλους θα μπορούσαμε να χτίσουμε το κοινό μας μέλλον σε σταθερά θεμέλια. Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της αγοράς, έγιναν σοβαρά λάθη από την πλευρά του πωλητή και του δικηγόρου, τις συνέπειες των οποίων υποφέρουμε μέχρι σήμερα.

Το ακίνητο δεν έχει μεταβιβαστεί στο όνομά μας από τότε, καθώς υπάρχουν βάρη επάνω του και το κτηματολογικό γραφείο επέστρεψε τα υποβληθέντα έγγραφα. Εν τω μεταξύ, η υπηρεσία κηδεμονίας απαιτεί την επιστροφή της επιδότησης, ήδη μέσω δικαστικού επιμελητή.

Προσπαθήσαμε να κάνουμε τα πάντα: ξεκινήσαμε τη δικαστική διαδικασία, εξετάσαμε κάθε πιθανότητα, αλλά με τα χρόνια εξαντληθήκαμε εντελώς – οικονομικά και ψυχικά. Η συνεχής αβεβαιότητα και το άγχος με κατατρώγουν σιγά-σιγά. Αν και προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη, γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Ο σύντροφός μου είναι κωφός, είμαστε μαζί σχεδόν 6 χρόνια και πάντα προσπαθούσαμε να λύσουμε τα προβλήματα υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Τώρα, όμως, βρεθήκαμε σε μια κατάσταση όπου δεν τα καταφέρνουμε πια μόνοι μας.

Σας απευθύνομαι τώρα, γιατί αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Αν καταφέρουμε να τακτοποιήσουμε τα υπάρχοντα χρέη και τα νομικά εμπόδια, ίσως καταφέρουμε να κρατήσουμε το σπίτι μας, το οποίο ξεκινήσαμε να χτίζουμε με τόση ελπίδα.

Κάθε βοήθεια έχει τεράστια σημασία για εμάς.

Σας ευχαριστούμε θερμά που διαβάσατε αυτό το μήνυμα και ακόμη περισσότερο αν μπορείτε να μας υποστηρίξετε.

Αν σας ενδιαφέρει η ιστορία μας, θα σας περιγράψω εν συντομία πώς βρεθήκαμε σε αυτή την κατάσταση.

Γνωρίστηκα με τον σύντροφό μου όταν έφυγε από τους θετούς γονείς του. Και για τους δυο μας ήταν δύσκολη η προσαρμογή στη ζωή: εγώ στηριζόμουν στη μητέρα μου, ενώ εκείνος στους θετούς γονείς του. Τελικά μετακόμισε μαζί μας και για κάποιο διάστημα προσπαθήσαμε να τα βγάλουμε πέρα μαζί, όσο καλύτερα μπορούσαμε.

Δυστυχώς, λίγο αργότερα άρχισαν τα προβλήματα. Η μητέρα μου λάμβανε συνεχώς επιστολές από τον δικαστικό επιμελητή – η μία προειδοποίηση διαδεχόταν την άλλη. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να αποφύγουμε το χειρότερο: να χάσουμε το σπίτι μας.

Όταν είδαμε ότι το ακίνητο είχε αναρτηθεί στον ιστότοπο δημοπρασιών, καταλάβαμε ότι το πρόβλημα ήταν σοβαρό.

Ήρθαν ξένοι, κοίταξαν το σπίτι που μέχρι τότε ήταν το σπίτι μας – αυτό ήταν πολύ δύσκολο να το χωνέψουμε. Είναι ιδιαίτερα οδυνηρό το γεγονός ότι έχει ήδη αποπληρωθεί πολλαπλάσιο του ποσού του δανείου που πήραμε το 2010, το σπίτι δημοπρατήθηκε υποτιμημένο και μέχρι σήμερα αφαιρούν το υπόλοιπο χρέος από τις συντάξεις της μητέρας και του πατέρα μου, το οποίο δεν θα τελειώσει ποτέ λόγω των τόκων.

Όταν τελικά έπρεπε να μετακομίσουμε, είχαμε ήδη βρει το ακίνητο όπου ζούμε τώρα. Ο τότε ιδιοκτήτης μας επέτρεψε να μετακομίσουμε προσωρινά, μέχρι να τακτοποιηθεί η αγορά.

Και εδώ άρχισαν τα πραγματικά δύσκολα...

Αν θέλεις να μάθεις όλη την

ιστορία μας, παρακαλώ παρακολουθήστε τις ενημερώσεις της σελίδας. Μοιράζομαι συνεχώς όλα όσα μας συνέβησαν και πώς φτάσαμε μέχρι εδώ.

Όταν μετακομίσαμε στο ακίνητο, το πρώτο μας μέλημα ήταν να βρούμε δουλειά. Σε μια μικρή πόλη αυτό δεν ήταν εύκολο, αλλά τελικά καταφέραμε να βρούμε δουλειά.

Εν τω μεταξύ, ξεκινήσαμε και τις διαδικασίες που απαιτούνταν για την αγορά του σπιτιού: συνεννοήσεις με την επιτροπεία, αναζήτηση δικηγόρου, τακτοποίηση εγγράφων. Γνωρίζαμε ότι θα ήταν μια μακρά διαδικασία και το είχαμε επισημάνει και στον τότε ιδιοκτήτη.

Παρόλα αυτά, ήδη από τον πρώτο μήνα λάβαμε συνεχώς τηλεφωνήματα με το ερώτημα γιατί δεν προχωρούσαμε πιο γρήγορα. Αν και δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας, εκείνος μιλούσε ήδη για το ότι ήμασταν εκεί 2-3 μήνες. Μια εβδομάδα αργότερα, το ανέφερε σαν να είχαν περάσει 4 μήνες. Έθετε εντελώς μη ρεαλιστικές προσδοκίες και γινόταν όλο και πιο ανυπόμονος.

Σύντομα εμφανίστηκαν και οι απειλές: είπε ότι θα μας διώξει αν δεν λύσουμε αμέσως την κατάσταση. Εμείς εν τω μεταξύ κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Τελικά βρήκαμε δικηγόρο, πήγαμε μαζί σ' αυτόν και η σύμβαση ετοιμάστηκε μέσα σε μια εβδομάδα. Όπως συνηθίζεται, όλα τα μέρη δήλωσαν την πώληση και την αγορά, και έγιναν και οι υπογραφές.

Μια εβδομάδα αργότερα, όμως, εμφανίστηκε απροσδόκητα για να πάρει τα πράγματά του που είχαν μείνει εδώ. Στη συνέχεια, μας ρώτησε για διάφορα αντικείμενα, τα οποία ισχυριζόταν ότι έλειπαν. Η κατάσταση ξέφυγε τόσο πολύ, που τελικά έπρεπε να καλέσω την αστυνομία.

Μετά την άφιξη των αστυνομικών, η συμπεριφορά του άλλαξε ξαφνικά και καταφέραμε να διευθετήσουμε προσωρινά την κατάσταση. Αφού έφυγαν, όμως, όλα ξανάρχισαν από την αρχή.

Αργότερα πήρε και τα δικά μου εργαλεία. Τότε είχα φτάσει στο σημείο να θέλω απλώς να φύγει και να μην τον ξαναδούμε. Η σύντροφός μου κατέρρευσε εντελώς, έκλαιγε συνεχώς για δύο μέρες. Εγώ, από την άλλη, ένιωθα ανίσχυρος, και μέχρι σήμερα με πονάει που δεν μπόρεσα να υπερασπιστώ καλύτερα ούτε εμάς, ούτε εκείνη. Ταυτόχρονα, ξέρω ότι δεν θα ήμουν καλύτερος άνθρωπος αν έκανα κάτι που αργότερα θα μετανιώσω.

Αυτή η περίοδος μας ταλαιπώρησε πολύ, και δυστυχώς αυτό είναι μόνο ένα μέρος από όλα όσα περάσαμε.

Αφού πιστέψαμε ότι όλα είχαν πάει καλά, ότι έχουμε ένα σπίτι, προσπαθήσαμε να τακτοποιήσουμε και το μικρό σπίτι. Ομορφύναμε την αυλή, προσπαθήσαμε να το κάνουμε πιο ζεστό και να πιστέψουμε ότι όλα θα τακτοποιηθούν.

Λίγο αργότερα, όμως, έφτασε ένα γράμμα από τον δικηγόρο, στο οποίο μας ενημέρωνε ότι το κτηματολόγιο είχε επιστρέψει τα υποβληθέντα έγγραφα και μας ζητούσε να επικοινωνήσουμε με τον πρώην ιδιοκτήτη για την επίλυση του προβλήματος.

Στη συνέχεια, έφτασε και η επίσημη ειδοποίηση από το κτηματολογικό γραφείο: δεν μπορούν να μεταβιβάσουν το ακίνητο στο όνομά μας, επειδή υπάρχει εκτέλεση επί αυτού.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η πληρωμή του τιμήματος είχε ήδη πραγματοποιηθεί, καθώς η υπηρεσία κηδεμονίας είχε μεταφέρει το ποσό στον πωλητή. Παρ' όλα αυτά, το ακίνητο δεν μεταβιβάστηκε νομικά στο όνομά μας.

Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον πρώην ιδιοκτήτη, αλλά τότε προέκυψαν και άλλα προβλήματα. Αποδείχθηκε ότι η δήλωση που είχε κάνει στο συμβόλαιο δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα: ισχυριζόταν ότι το ακίνητο ήταν ελεύθερο από βάρη, χωρίς δάνεια ή άλλες οφειλές. Αντίθετα, ήδη 3-4 μήνες πριν την μετακόμισή μας, είχε επιβληθεί βάρος στο ακίνητο.

Δυστυχώς, ούτε ο δικηγόρος ενήργησε με την απαιτούμενη προσοχή, καθώς δεν ζήτησε το τίτλο ιδιοκτησίας, από τον οποίο θα μπορούσαν να προκύψουν σαφώς αυτές οι πληροφορίες.

Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι βρεθήκαμε σε μια κατάσταση όπου το πρόβλημα δεν ήταν δικό μας, αλλά παρόλα αυτά πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες.

.