Ονομάζομαι Τόμασο, είμαι 28 ετών και πριν από δύο χρόνια ίδρυσα μια μικρή γεωργική εκμετάλλευση, την «Azienda Agricola Le Querce», όπου παράγω εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας από περίπου 1.500 ελαιόδεντρα.

Λόγω της κλιματικής αλλαγής που βιώνουμε, φέτος η κεντρική και η νότια Ιταλία επλήγησαν από μια άνευ προηγουμένου ξηρασία.

Το να χαρακτηρίσω τη κατάσταση ως δραματική είναι κομπλιμέντο: συνολικά από τον Ιανουάριο του 2024 μέχρι σήμερα στα Αμπρούτσο, όπου βρίσκεται η γεωργική μου επιχείρηση, υπήρξε έλλειμμα βροχόπτωσης ίσο με -87,7%, και η κατάσταση στην Απουλία, την πατρίδα των ελιών, είναι πανομοιότυπη (για να μην αναφέρω τη Σικελία).

Μια Ιταλία κυριολεκτικά χωρισμένη στα δύο, με τον βορρά να μαστίζεται από συνεχείς καταιγίδες και, στην υπόλοιπη Ιταλία, όχι μόνο ούτε μια σταγόνα βροχής, αλλά και καυτές θερμοκρασίες για 3 ολόκληρους καλοκαιρινούς μήνες, που έχουν στεγνώσει τα εδάφη σε βάθος έως 1,5 μέτρων.

Σε αυτά τα βάθη φτάνουν με δυσκολία οι ρίζες των αιωνόβιων ελαιόδεντρων, αλλά ούτε και αυτές καταφέρνουν να αντέξουν μια τόσο παρατεταμένη περίοδο χωρίς νερό. Οι ελιές, μη μπορώντας να κρατήσουν τους καρπούς τους, τους θυσιάζουν, απορροφώντας το νερό που περιέχουν για να προσπαθήσουν να αντέξουν ξανά και ξανά, μέχρι την επόμενη βροχή που, όπως πάντα, αργεί να έρθει.

Με τις ελιές που απομένουν, πολύ ξηρές, από τη μία πλευρά η ποιότητα αυξάνεται, με μεγαλύτερη συγκέντρωση πολυφαινολών, αλλά για τον παραγωγό αποτελεί μεγάλο πρόβλημα, καθώς παράγεται λίγη ποσότητα ελαιολάδου, αφού η σάρκα δεν έχει διογκωθεί όπως θα έπρεπε.

Με μια πτώση της παραγωγής που, ήδη σήμερα, κυμαίνεται γύρω στο 40/50%, και που μπορεί να φτάσει ακόμη και το 60% αν συνεχίσει να μην βρέχει, η κατάσταση είναι αβάσιμη. Και για την επόμενη σοδειά (2025/2026) προβλέπονται ήδη περαιτέρω αυξήσεις των τιμών: η ελιά καρποφορεί στον κλάδο που γεννήθηκε την προηγούμενη άνοιξη, αλλά αυτός ο κλάδος, αν υπάρχει λίγη βροχή, είτε δεν γεννιέται, είτε γεννιέται και παραμένει κοντός, μειώνοντας ποσοτικά τη συγκομιδή του επόμενου έτους.

Με αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες κάθε χρόνο:

- ο παραγωγός εργάζεται περισσότερο για να αντιμετωπίσει με κάποιο τρόπο, έστω και ελάχιστα, το υδατικό στρες·

- ο καταναλωτής πληρώνει κάθε χρόνο περισσότερα επειδή η ποσότητα του προϊόντος είναι μικρή·

- ο αγρότης τελικά κερδίζει πάντα λίγο λιγότερα από το προηγούμενο έτος.

Για να αντιμετωπίσω όλα αυτά, σχεδιάζω να σκάψω ένα πηγάδι που θα παρέχει αρκετό νερό για τα επόμενα χρόνια, με την ελπίδα να βρω υπόγεια ύδατα που έχουν συσσωρευτεί πριν από δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια. Για να φτιάξω αυτό το πηγάδι και να εγκαταστήσω ένα σύστημα άρδευσης για να μεταφέρω το νερό στις ελιές, μου έχουν υπολογίσει κόστος περίπου 30.000 €. Θα ήταν πραγματικά τιμή μου αν, με τη βοήθειά σας, καταφέρατε να κάνετε δυνατή τη συνέχιση της δραστηριότητάς μου, γιατί αλλιώς, χωρίς νερό, θα ήταν αδύνατο να συνεχίσω και θα έπρεπε να αλλάξω δουλειά. Γι' αυτό θα ήθελα να ζητήσω βοήθεια για τα 2/3 του έργου.

Με αυτόν τον τρόπο ελπίζω να εξασφαλίσω, τις επόμενες χρονιές, αφενός την επιβίωση των ελαιόδεντρων και, αφετέρου, ένα εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο που δεν θα αυξάνεται πλέον σε τιμή.

Μια μικρή τελική σημείωση: με τον δικό μου μικρό τρόπο, ακολουθώντας τον ετήσιο κύκλο ζωής των ελιών (αλλά όχι μόνο) και όντας σε άμεση επαφή με το έδαφος κάθε μέρα, νιώθω ελεύθερος να δηλώσω ότι κάθε χρόνο γίνεται πιο δύσκολο να παλεύω ενάντια σε ένα κλίμα που έχει τρελαθεί. Πολλοί μου έχουν συμβουλέψει να αλλάξω δουλειά, γιατί η μάχη ενάντια στις σημερινές καιρικές συνθήκες είναι σαν να παίζεις λαχείο κάθε χρόνο, και πάντα χάνεις. Δυστυχώς, η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός, και είναι ορατή. Και επιδεινώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Αλλά εγώ δεν το βάζω κάτω, σκέφτομαι πάντα «θα το ξανακάνω του χρόνου!»