Στην ηλικία των 10 ετών, ένα παιδί θα έπρεπε να πηγαίνει στο σχολείο, να παίζει με τους φίλους του, να αθλείται, να γελάει, να κάνει σχέδια και να απολαμβάνει την παιδική του ηλικία χωρίς έγνοιες.

Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2026, μια ασθένεια εισέβαλε στη ζωή της Γκάμπορκα και άλλαξε τα πάντα.

Της διαγνώστηκε ένας εξαιρετικά σπάνιος και επιθετικός κακοήθης όγκος: αγγειοσάρκωμα. Ο όγκος βρίσκεται στο στήθος και στην καρδιά της, επηρεάζοντας τον δεξιό κόλπο της καρδιάς, γι' αυτό και η θεραπεία της είναι ιδιαίτερα δύσκολη, πολύπλοκη και επικίνδυνη.

Από τότε, η καθημερινότητα της Γκάμπορκα καθορίζεται από εξετάσεις, χημειοθεραπείες, νοσοκομειακές θεραπείες, καρδιογραφήματα, μαγνητικές τομογραφίες, αιμοληψίες και δύσκολες ιατρικές αποφάσεις.

Ενώ θα έπρεπε να είναι ακόμα παιδί, περνάει δοκιμασίες που θα ήταν δύσκολο να αντέξει ακόμη και ένας ενήλικας.

Τι είναι το αγγειοσάρκωμα;

Το αγγειοσάρκωμα είναι ένας εξαιρετικά σπάνιος τύπος κακοήθους όγκου. Προέρχεται από τα κύτταρα που επενδύουν το εσωτερικό τοίχωμα των αιμοφόρων αγγείων, γι' αυτό ονομάζεται επίσης αγγειοκαρκίνωμα. Επειδή τα αιμοφόρα αγγεία βρίσκονται σε όλο το σώμα, το αγγειοσαρκώμα μπορεί να αναπτυχθεί σχεδόν οπουδήποτε: στο δέρμα, στους μαλακούς ιστούς, στα εσωτερικά όργανα και, πολύ σπάνια, ακόμη και στην καρδιά.

Η νόσος αυτή ανήκει στην κατηγορία των σαρκωμάτων. Τα σαρκώματα δεν συγκαταλέγονται στους πιο γνωστούς τύπους όγκων: δεν είναι όπως, για παράδειγμα, ο καρκίνος του πνεύμονα, του μαστού ή του παχέος εντέρου. Τα σαρκώματα μπορεί να προέρχονται από τους συνδετικούς και στήριξης ιστούς του σώματος, τους μυς, τον λιπώδη ιστό, τα αιμοφόρα αγγεία ή άλλα μαλακά μέρη.

Το αγγειοσάρκωμα είναι μια ιδιαίτερα σοβαρή ασθένεια, καθώς είναι σπάνιο, επιθετικό και συχνά δύσκολο να διαγνωστεί σε πρώιμο στάδιο. Η θεραπεία του απαιτεί συνήθως τη συνεργασία πολλών ειδικοτήτων: παιδονκολόγοι, καρδιολόγοι, καρδιοχειρουργοί, ακτινολόγοι, ακτινοθεραπευτές και άλλοι ειδικοί αναζητούν από κοινού την καλύτερη προσέγγιση.

Στην παιδική ηλικία, το αγγειοσάρκωμα είναι εξαιρετικά σπάνιο, ακόμη και σε σύγκριση με τις περιπτώσεις των ενηλίκων. Για τον λόγο αυτό, η εμπειρία είναι περιορισμένη, οι συγκρίσιμες περιπτώσεις λίγες και συχνά δεν υπάρχει μία μοναδική, σαφής για όλους θεραπευτική προσέγγιση. Κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με βάση την κατάσταση του συγκεκριμένου παιδιού, τη θέση και την έκταση του όγκου, καθώς και την ανταπόκρισή του στις θεραπείες.

Στην περίπτωση της Γκάμπορκα, η νόσος αποτελεί μια ακόμη πιο ιδιαίτερη και δύσκολη κατάσταση, καθώς ο όγκος βρίσκεται στο στήθος και στην καρδιά της, επηρεάζοντας τον δεξιό κόλπο της καρδιάς. Γι’ αυτό, η θεραπεία του δεν συνίσταται μόνο σε αντικαρκινική αγωγή, αλλά απαιτεί επίσης συνεχή καρδιολογική και καρδιοχειρουργική παρακολούθηση.

Δεν πρόκειται απλώς για την αφαίρεση ενός όγκου. Οι γιατροί πρέπει να εξετάσουν αν ο όγκος μπορεί να αντιμετωπιστεί με τρόπο ώστε η καρδιά, οι μεγάλες φλέβες και η κυκλοφορία να παραμείνουν σε ασφαλή λειτουργική κατάσταση. Αυτό καθιστά την κατάσταση του Γκάμπορκα ιδιαίτερα περίπλοκη και γι’ αυτό απαιτείται κάθε δυνατή επαγγελματική και ανθρώπινη υποστήριξη.

Σύμφωνα με μια περιγραφή περίπτωσης παιδικού καρδιακού αγγειοσαρκώματος του 2021, μέχρι τότε είχαν καταγραφεί λιγότερες από 10 περιπτώσεις παιδιών στη βιβλιογραφία, γεγονός που δείχνει πόσο εξαιρετικά σπάνια είναι αυτή η κατάσταση. (https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31725539/)

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται τώρα η ανάρρωση της Γκάμπορκα; (28 Ιουνίου 2026)

Ο Γκάμπορκα εισήχθη στο νοσοκομείο στις 12 Ιανουαρίου 2026. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, υποβλήθηκε σε πλήθος εξετάσεων, επεμβάσεων και πέρασε δύσκολες μέρες, μέχρι που στις 9 Φεβρουαρίου μπόρεσε επιτέλους να εξέλθει από το νοσοκομείο.

Η πρώτη χημειοθεραπεία της ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου. Από τότε έχει υποβληθεί σε 14 κύκλους θεραπείας, συνολικά 30 χημειοθεραπείες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υποβλήθηκε σε πολλές χειρουργικές επεμβάσεις και διαδικασίες, καθώς και σε εξετάσεις CT, PET-CT, μαγνητικής τομογραφίας και καρδιακής μαγνητικής τομογραφίας. Λόγω των θεραπειών, των αιμοληψιών και των εξετάσεων, τους τελευταίους μήνες έπρεπε να υπομείνει εκατοντάδες ενέσεις.

Στις 5 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλη καρδιακή μαγνητική τομογραφία. Τότε ακόμα ελπίζαμε ότι μέχρι το δεύτερο μισό του Ιουνίου θα είχαμε ολοκληρώσει μια μεγάλη καρδιοχειρουργική επέμβαση, στόχος της οποίας θα ήταν η πλήρης αφαίρεση του όγκου.

Δυστυχώς, ο όγκος βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση: στο στήθος και στην καρδιά της, επηρεάζοντας τον δεξιό κόλπο της καρδιάς. Για τον λόγο αυτό, οι καρδιοχειρουργοί και οι ογκολόγοι έπρεπε να αξιολογήσουν αν η αφαίρεσή του ήταν εφικτή, χωρίς να διακυβευθεί η ασφαλής λειτουργία της καρδιάς και της κυκλοφορίας του Γκάμπορκα.

Τελικά, η απόφαση ήταν ότι η χειρουργική επέμβαση δεν ήταν ακόμη εφικτή. Οι γιατροί δεν θέλησαν να διακινδυνεύσουν τη ζωή του Γκάμπορκα, γι’ αυτό και η χημειοθεραπεία συνεχίστηκε.

Τον Ιούνιο φτάσαμε σε ένα νέο σημείο καμπής: υποβληθήκαμε και πάλι σε μαγνητική τομογραφία καρδιάς. Προς το παρόν περιμένουμε την απόφαση των γιατρών σχετικά με το αν το επόμενο βήμα θα είναι χειρουργική επέμβαση, περαιτέρω χημειοθεραπεία, θεραπεία με πρωτόνια ή κάποια άλλη ειδική θεραπεία.

Αυτό που μας δίνει ελπίδα: η Γκάμπορκα έχει ανταποκριθεί καλά στις θεραπείες μέχρι τώρα. Ο όγκος έχει συρρικνωθεί σημαντικά και, εν τω μεταξύ, αντέχει αυτή τη δοκιμασία με εκπληκτική δύναμη, υπομονή και θάρρος.

Ωστόσο, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και κάθε επόμενο βήμα εξαρτάται από πολύ σοβαρές ιατρικές αποφάσεις.

Το μέγεθος και η εξέλιξη του όγκου

Ο όγκος του Γκάμπορκα ήταν ήδη εκτεταμένος κατά τη στιγμή της διάγνωσης. Δεδομένου ότι βρίσκεται στο θώρακα και στην καρδιά του, επηρεάζοντας τον δεξιό κόλπο της καρδιάς, ο ακριβής προσδιορισμός του μεγέθους είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Οι διάφορες εξετάσεις – αξονική τομογραφία (CT), PET-CT, μαγνητική τομογραφία (MR) και καρδιακή μαγνητική τομογραφία – απεικονίζουν τον όγκο με διαφορετικό τρόπο, γι' αυτό και τα μεγέθη δεν είναι πάντα συγκρίσιμα με ακρίβεια χιλιοστού.

Ωστόσο, με βάση τις εξετάσεις, είναι σαφές ότι ο όγκος ήταν αρχικά μεγάλος και στη συνέχεια μειώθηκε σημαντικά ως αποτέλεσμα των θεραπειών.

• 13 Ιανουαρίου 2026 – CT: 85 × 66 × 65 mm
• 4 Φεβρουαρίου 2026 – PET-CT: 80 × 80 × 90 mm
• 23 Μαρτίου 2026 – Μαγνητική Τομογραφία: 90 × 56 × 67 mm
• 5 Μαΐου 2026 – μαγνητική τομογραφία καρδιάς: 44 × 35 × 52 mm, όγκος περίπου 54 ml

Αυτή η μείωση έδωσε τεράστια ελπίδα, καθώς έδειξε ότι ο όγκος της Γκάμπορκα ανταποκρίνεται καλά στη χημειοθεραπεία.

Η δυσκολία, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι το εναπομείναν τμήμα του όγκου εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξαιρετικά ευαίσθητη θέση: στην περιοχή του δεξιού κόλπου της καρδιάς, κοντά στα μεγάλα αγγεία. Γι’ αυτό δεν έχει σημασία μόνο το μέγεθος του όγκου, αλλά και το πού ακριβώς βρίσκεται, σε ποιο βαθμό επηρεάζει το τοίχωμα της καρδιάς και τα ζωτικά αγγεία, καθώς και αν μπορεί να αφαιρεθεί με ασφάλεια.

Οι πρώτες 29 ημέρες της Γκάμπορκα στο νοσοκομείο

Τη Δευτέρα12 Ιανουαρίου 2026 το πρωί, πήγαμε στο Νοσοκομείο Bethesda για μια προγραμματισμένη αιμοληψία. Τότε ακόμα πιστεύαμε ότι ίσως η αιτία για την περιστασιακή κόπωση, την κακή διάθεση και την ωχρότητα της Γκάμπορκα ήταν κάποια έλλειψη βιταμινών, αναιμία ή κάποια άλλη απλούστερη αιτία.

Μετά τη λήψη αίματος, όμως, μας έστειλαν αμέσως για υπερηχογράφημα κοιλίας. Εκεί διαπίστωσαν ότι υπήρχε υγρό γύρω από τους πνεύμονές της και προέκυψε η υποψία πνευμονίας. Στο υπερηχογράφημα, όμως, φάνηκε και μια όγκου-όμοια αλλοίωση, γι’ αυτό μας παρέπεμψαν για καρδιοηχογράφημα.

Στην αρχή του καρδιακού υπερήχου δεν καταλάβαιναν καν γιατί βρεθήκαμε εκεί με υποψία πνευμονίας. Μετά, λίγα λεπτά αργότερα, επικράτησε απόλυτη σιωπή. Έφεραν μια αναπηρική καρέκλα και μας είπαν: από εδώ και πέρα δεν περπατάμε. Βρήκαν μια μεγάλη αλλοίωση γύρω από την καρδιά του.

Το μεσημέρι βρισκόμασταν ήδη στην Παιδική Κλινική Semmelweis στην οδό Tűzoltó, στο ογκολογικό τμήμα, όπου άρχισαν αμέσως να ασχολούνται με τον Γκάμπορκα. Εκείνη την ημέρα έγιναν πάρα πολλές εξετάσεις: υπερηχογραφήματα, ακτινογραφίες, αιματολογικές εξετάσεις. Το απόγευμα ξέραμε ήδη ότι το πρόβλημα ήταν σοβαρό, αλλά κανείς δεν μπορούσε ακόμα να δώσει ακριβή διάγνωση. Για αυτό χρειαζόταν ιστολογικό δείγμα.

Στις 13 Ιανουαρίου μας μετέφεραν με ασθενοφόρο στην Καρδιολογική Κλινική GOKVI για αξονική τομογραφία. Στη συνέχεια, ορίστηκε η ημερομηνία της πρώτης λήψης δείγματος για τις 14 Ιανουαρίου. Μας προετοίμασαν για το χειρότερο, καθώς δεν ήταν δυνατό να γνωρίζουμε με ακρίβεια τι θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Στις 14 Ιανουαρίου, η λήψη δείγματος δεν πραγματοποιήθηκε πλέον στην Παιδική Κλινική, αλλά στο Παιδικό Καρδιολογικό Κέντρο GOKVI, όπου βρισκόταν σε ετοιμότητα η μηχανή καρδιοπνευμονικής υποστήριξης καθώς και η ομάδα καρδιοχειρουργών. Την ίδια την επέμβαση πραγματοποίησε ο επικεφαλής ογκολόγος-χειρουργός της Παιδιατρικής Κλινικής της οδού Tűzoltó.

Ευτυχώς, η επέμβαση ήταν επιτυχής. Δεν υπήρξε απροσδόκητη αιμορραγία και η Γκάμπορκα αντέδρασε καλά στην αναισθησία. Ωστόσο, λόγω της συσσώρευσης υγρού στους πνεύμονές της, χρειάστηκε να τοποθετηθεί σωλήνας παροχέτευσης στη δεξιά πλευρά του θώρακά της, μέσω του οποίου μια μηχανή απομάκρυνε συνεχώς το υγρό. Τότε δεν γνωρίζαμε ακόμη για πόσο καιρό θα χρειαζόταν αυτός ο σωλήνας.

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, της τοποθετήθηκε επίσης κεντρική καθετήρας στον αυχένα. Τα επίπεδα οξυγόνου στο αίμα της επιδεινώθηκαν, γι' αυτό και μετά την επέμβαση χρειάστηκε συνεχής αναπνευστική υποστήριξη. Ακόμη και με την αναπνευστική υποστήριξη, μπορούσε να διατηρήσει επίπεδα οξυγόνου μόνο γύρω στο 92. Από τη μονάδα εντατικής θεραπείας του GOKVI μεταφερθήκαμε στη συνέχεια στη μονάδα εντατικής θεραπείας της Παιδιατρικής Κλινικής Semmelweis.

Στις 16 Ιανουαρίου, λίγες μέρες αργότερα, επιστρέψαμε στο ογκολογικό τμήμα, όπου μας δόθηκε ξεχωριστό δωμάτιο. Τότε δεν φανταζόμασταν ακόμα ότι αυτό θα γινόταν το σπίτι μας για σχεδόν ένα μήνα. Η Γκάμπορκα άρχισε να ανακτά τις δυνάμεις της μετά την εγχείρηση: καθόταν, περπατούσε, έτρωγε, έπινε και έπαιζε. Προσπαθούσαμε κυρίως να την απασχολήσουμε με LEGO, για να αποσπάσουμε λίγο την προσοχή της από τη ζωή στο νοσοκομείο.

Εν τω μεταξύ, άρχισε η αναμονή για τα αποτελέσματα της ιστολογικής εξέτασης. Ακόμα δεν ξέραμε ακριβώς με ποια ασθένεια είχαμε να κάνουμε. Ελπίζαμε ότι επρόκειτο για καλοήθη όγκο.

Τις επόμενες μέρες γίνονταν σχεδόν καθημερινά κάποιες εξετάσεις. Στις 20 Ιανουαρίου, μετά από μια ακτινογραφία, μάθαμε ότι στη δεξιά πλευρά, όπου βρισκόταν ο σωλήνας αποστράγγισης, δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου υγρό, ενώ στην αριστερή πλευρά παρατηρήθηκε μικρή ποσότητα υγρού.

Στις 21 Ιανουαρίου μάθαμε ότι τα αποτελέσματα της ιστολογικής εξέτασης δεν έδωσαν σαφή απάντηση: το δείγμα δεν ήταν επαρκές. Εν τω μεταξύ, από τον υπέρηχο διαπιστώθηκε επίσης ότι ο όγκος είχε αυξηθεί κατά περίπου 1 εκατοστό. Απαιτήθηκε νέα λήψη δείγματος, αυτή τη φορά με πιο εκτεταμένη επέμβαση. Άνοιξαν το θώρακα από τη δεξιά πλευρά, ώστε η τομή να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο μακριά από την καρδιά.

Στις 22 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η δεύτερη χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση διάρκειας 2,5 ωρών ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Εν τω μεταξύ, λόγω θρόμβου, χρειάστηκε να αφαιρεθεί ο κεντρικός καθετήρας του αυχένα και να τοποθετηθεί νέος κεντρικός καθετήρας μέσω του δεξιού χεριού της. Προσαρμόστηκε επίσης η αναπνευστική υποστήριξη, και ο ασθενής μεταφέρθηκε σε αναπνευστική υποστήριξη HFNC.

Στις 23 Ιανουαρίου μας ενημέρωσαν ότι αυτό το δείγμα ήταν πολύ καλύτερο από το προηγούμενο. Είχαν ήδη παρατηρήσει σημάδια που υποδείκνυαν όγκο με προέλευση από το τοίχωμα του αγγείου.

Στις 24 Ιανουαρίου μπορέσαμε να βγούμε από τη μονάδα εντατικής θεραπείας και επιστρέψαμε στην ογκολογική κλινική.

Στις 27 Ιανουαρίου αποκαλύφθηκε ότι είχε συσσωρευτεί υγρό και στο αριστερό μέρος του θώρακα, οπότε την ίδια μέρα χρειάστηκε να τοποθετηθεί σωλήνας παροχέτευσης και στην αριστερή πλευρά. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το θωρακικό υγρό απομακρυνόταν και από τις δύο πλευρές μέσω σωλήνων αποστράγγισης, συνδεδεμένων με την ίδια συσκευή.

Ενώ περιμέναμε στην εντατική κατά τη διάρκεια της επέμβασης, έφτασαν τα αποτελέσματα της ιστολογικής εξέτασης: αγγειοσάρκωμα.

Καθώς αρχίσαμε να διαβάζουμε για αυτή την ασθένεια, νιώσαμε ότι και ο υπόλοιπος κόσμος μας κατέρρεε. Ακολούθησε η συζήτηση με τους γιατρούς, όπου πλέον δεν μιλούσαμε απλώς για έναν όγκο, αλλά για μια εξαιρετικά σπάνια και επιθετική κακοήθη ασθένεια.

Ακόμη την ίδια μέρα ξεκίνησε η πρώτη χημειοθεραπεία της Γκάμπορκα. Ο πρώτος κύκλος αποτελούνταν από τρία είδη χημειοθεραπείας και σε διάστημα 72 ωρών έλαβε συνολικά 5 χημειοθεραπευτικές αγωγές.

Στην ιδανική περίπτωση, η χημειοθεραπεία χορηγείται μέσω πορτού, αλλά λόγω της κατάστασης της Γκάμπορκα οι γιατροί δεν ήθελαν να την υποβάλουν σε νέα χειρουργική επέμβαση, γι’ αυτό η θεραπεία ξεκίνησε μέσω του ήδη υπάρχοντος κεντρικού καθετήρα.

Καθώς περνούσαν οι μέρες, η Γκάμπορκα δυνάμωνε σταδιακά. Έτρωγε, έπινε, έπαιζε και περπατούσε όλο και καλύτερα. Μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου βελτιώθηκε και η αναπνοή της, οπότε μπόρεσαν να μειώσουν την αναπνευστική υποστήριξη.

Στις 3 Φεβρουαρίου περάσαμε την πρώτη σοβαρότερη απεικονιστική εξέταση, την PET-CT. Λίγες μέρες αργότερα μάθαμε ότι η εξέταση δεν έδειξε ορατές μεταστάσεις. Αυτό σήμανε τότε τεράστια ανακούφιση.

Στις 5 Φεβρουαρίου, ο Γκάμπορκα μπόρεσε να αποσυνδεθεί από τον αναπνευστήρα. Ο ρυθμός αναπνοής και το επίπεδο οξυγόνου στο αίμα του βελτιώθηκαν σημαντικά, διατηρώντας κορεσμό μεταξύ 95 και 100.

Στις 6 Φεβρουαρίου αφαιρέθηκαν και οι δύο θωρακικοί σωλήνες αποστράγγισης. Αυτό ήταν ένα τεράστιο ορόσημο, γιατί επιτέλους δεν ήταν πια συνδεδεμένος με μηχανήματα.

Στις 7 Φεβρουαρίου βγήκαμε για πρώτη φορά μαζί της με τα δικά της πόδια έξω από το νοσοκομείο. Είναι αλήθεια ότι ήταν μόνο για λίγες ώρες, αλλά από τις 12 Ιανουαρίου αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες χαρές της. Τότε νιώσαμε για πρώτη φορά ότι ίσως μπορούσαμε να πάρουμε ξανά μια ανάσα.

Στις 8 Φεβρουαρίου, όμως, ακολούθησε μια άλλη τρομακτική κατάσταση. Τις πρωινές ώρες, ενώ κοιμόταν, ο σφυγμός της Γκάμπορκα ανέβηκε στα 170–190 και για πολύ ώρα δεν ήθελε να πέσει. Αυτός δεν ένιωσε τίποτα από όλα αυτά, απλώς ήθελε να κοιμηθεί, ενώ δίπλα του η οθόνη έδειχνε κόκκινο συναγερμό. Αυτή η κατάσταση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες, και στη συνέχεια ο σφυγμός του επανήλθε από μόνος του σε τιμή γύρω στα 100.

Μετά το 24ωρο ΗΚΓ, του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή για να σταθεροποιηθεί ο σφυγμός του.

Στις 9 Φεβρουαρίου μας άφησαν επιτέλους να φύγουμε από το νοσοκομείο. Βέβαια, μόνο για λίγο, γιατί από εκείνη τη στιγμή και μετά ακολούθησαν συνεχείς έλεγχοι, εξετάσεις, καθώς και χημειοθεραπείες διάρκειας 24 ή 72 ωρών σχεδόν κάθε εβδομάδα.

Όμως εκείνη την ημέρα, για πρώτη φορά από τις 12 Ιανουαρίου, μπορέσαμε να φύγουμε από το νοσοκομείο.

Πώς βοηθούν οι δωρεές τη Γκάμπορκα;

Τις δωρεές τις διαθέτουμε για τα έξοδα που σχετίζονται με την ανάρρωση και τη στήριξη της Γκάμπορκα, για τα ταξίδια που σχετίζονται με τις θεραπείες και τις εξετάσεις, για την αποκατάσταση, φάρμακα, την ανακούφιση των καθημερινών επιβαρύνσεων της οικογένειας, καθώς και για να μπορεί η Γκάμπορκα να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερες χαρούμενες εμπειρίες και παιδικές στιγμές, παρά τις δύσκολες θεραπείες.

Ενημέρωση: Η συγκέντρωση χρημάτων ξεκίνησε και ήδη από τις πρώτες ώρες έφτασαν αρκετές δωρεές. Ευχαριστούμε θερμά για κάθε δωρεά, κάθε κοινοποίηση και κάθε ενθαρρυντικό μήνυμα. Κάθε βοήθεια δίνει τεράστια δύναμη στον Γκάμπορκα και στην οικογένειά μας σε αυτό το μακρύ ταξίδι.

Αν θέλετε να κάνετε δωρεά μέσω της ιστοσελίδας, προσέξτε το εξής! Το σύστημα λειτουργεί έτσι ώστε, κατά κανόνα, να προσθέτει 20% στο ποσό που προορίζεται για δωρεά, το οποίο μεταφέρεται ως υποστήριξη προς το 4fund και αφαιρείται από τον λογαριασμό σας. Ωστόσο, μπορείτε να προσαρμόσετε αυτό το ποσοστό σε οποιοδήποτε επίπεδο χρησιμοποιώντας ένα ρυθμιστικό, ακόμη και στο 0. Φροντίστε οπωσδήποτε να το ελέγξετε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας δωρεάς!