Παλιά φανταζόμουν την ελεημοσύνη ως εξής: όταν είμαστε νέοι, εμείς οι ίδιοι χρειαζόμαστε βοήθεια, ως ενήλικες στηρίζουμε τους εαυτούς μας και, όταν ωριμάσουμε και φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής μας, ίσως να μπορούμε να μοιραστούμε με άλλους ό,τι έχουμε.

Αλλά ευτυχώς έμαθα πόσο ανόητο είναι αυτό.

Είμαι η Ντόρα. Ως βιολόγος, είμαι επικεφαλής εργαστηρίου σε μια εταιρεία ανάπτυξης ιατρικών διαγνωστικών εργαλείων, η οποία είναι ενσωματωμένη σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής εκτυπωτών στον κόσμο, με έδρα το Μόναχο. Καθώς πρόκειται για διεθνή εταιρεία, έχω συναδέλφους από πολλές διαφορετικές εθνικότητες. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν διαφύγει από τον πόλεμο στην Ουκρανία και άλλοι που έχουν έρθει από ένα από τα πιο ασφαλή μέρη του κόσμου, την Ισλανδία. Όλοι τους έχουν λόγο να προσφέρουν. Ο ένας ξέρει τι σημαίνει η στέρηση, ενώ ο άλλος, χάρη στην ισχυρή οικονομία της χώρας του, διδάχθηκε από μικρή ηλικία την φιλανθρωπία.

Από αυτούς έμαθα πόσο ωραία είναι η αίσθηση του να δίνεις.

Κάποτε, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, πήγαμε με μερικούς συναδέλφους μου να μοιράσουμε φαγητό σε άπορους. Σκέφτηκα να βοηθήσω, ότι το να δώσω κάτι θα έκανε καλό. Δεν περίμενα όμως πόσα θα λάβω εγώ. Αυτό που είδα εκεί ήταν ότι άνθρωποι που ήταν ξένοι μεταξύ τους ένιωσαν πιο κοντά ο ένας στον άλλο, τα πρόσωπα των καταθλιπτικών ανθρώπων φωτίστηκαν και άνοιξε ένα είδος διαύλου επικοινωνίας μεταξύ εκείνων που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μιλούσαν ποτέ μεταξύ τους. Μια ιδιαίτερη ευτυχία κατέκλυσε τον χώρο. Ήταν μαγικό. Αυτό που συνέβη εκεί δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ήταν καθοριστικό. Σίγουρα για μένα και ποιος ξέρει για πόσους από τους παρευρισκόμενους.

Αφού τελειώσαμε και ξεκίνησα για το σπίτι, ένιωσα ένα οδυνηρό κενό και ευχήθηκα να μην ήταν αργά το βράδυ και να συνεχιζόταν ακόμα η διανομή φαγητού.

Έτσι αποφάσισα ότι δεν θέλω να ασχοληθώ με τίποτα άλλο. Θέλω να βοηθάω τους άλλους παντού. Ωστόσο, δεν μπορώ και δεν θέλω να επιλέξω ποιος θα λάβει βοήθεια. Υπάρχει υπερβολική στέρηση και υπερβολική οικονομική ανισότητα στον κόσμο.

Επειδή ποτέ δεν ήμουν ικανός να σκέφτομαι σε μικρή κλίμακα, αποφάσισα να γίνω πιλότος που μεταφέρει πακέτα βοήθειας όπου υπάρχει ανάγκη.

Θέλω να κάνω κάτι για τον κόσμο, ώστε να γίνει λίγο καλύτερος, να υπάρχει λίγο περισσότερη αγάπη, να γίνω δίαυλος της αγάπης που ρέει στον κόσμο, από την οποία ποτέ δεν μπορείς να δώσεις αρκετά.

Στόχος μου είναι η δημιουργία ενός ιδρύματος που θα μεταφέρει πακέτα βοήθειας οπουδήποτε στον κόσμο με μεταφορικά αεροσκάφη.

Για αυτό πρέπει να αποκτήσω άδεια πιλότου. Για τη μεταφορά των πακέτων θα χρειαστεί αεροπλάνο με πολλούς κινητήρες. Η άδεια πιλότου κοστίζει περίπου 4 εκατομμύρια φιορίνια (10.000€) και μπορεί να πάρει 1,5-2 χρόνια για να την αποκτήσω. Το πρόγραμμα σπουδών είναι απαιτητικό, γι' αυτό μείωσα τις ώρες εργασίας μου, κάτι που συνεπάγεται μείωση του μισθού μου και εξάντληση των αποταμιεύσεών μου. Για αυτόν τον λόγο χρειάζομαι υποστήριξη. Οι υπάρχουσες αποταμιεύσεις μου καλύπτουν τα έξοδά μου για 2 χρόνια, παράλληλα με τη μερική απασχόληση.

Θα ήθελα να λάβω υποστήριξη για τα δίδακτρα της εκπαίδευσης πιλότου.

Το όνειρό μου είναι, μετά τον Ερυθρό Σταυρό, ο κόσμος να γνωρίσει ένα ακόμη σύμβολο, το οποίο θα σημαίνει πάντα βοήθεια. Το σύμβολο του ιδρύματος θα είναι η λευκή πεταλούδα, λόγω του φαινομένου της πεταλούδας. Μια μικρή καλή πρόθεση μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στη ζωή άλλων ανθρώπων στην άλλη άκρη του κόσμου. Η πεταλούδα κούνησε τα φτερά της σε μια διανομή τροφίμων στο Μόναχο και ποιος ξέρει πόσο μακριά θα φτάσει η επίδρασή της…

Ευχαριστώ θερμά για κάθε βοήθεια και εύχομαι να μοιραστείς κι εσύ την ευτυχία που έζησα εγώ κατά τη διάρκεια της διανομής τροφίμων. Εύχομαι να μπορέσω κάποτε να σε βοηθήσω κι εγώ.