Όταν ήμουν 5 ετών, η μαμά και ο μπαμπάς μου χώρισαν. Η μαμά μισεί το κρύο και αποφάσισε να μετακομίσει στο Thousand Oaks (Καλιφόρνια). Δεν την έχω δει ούτε έχω ακούσει τη φωνή της εδώ και 35 χρόνια. Έχω μόνο μια μικρή ανάμνηση, καθώς είμαι σοβαρά άρρωστος. (Καρκίνος του προστάτη) και είναι αδύνατο να αγοράσω εισιτήριο για να πάω εκεί. Ο πατέρας μου δεν ενδιαφέρεται, δεν θα συνεισέφερε ούτε 20 κορώνες. Έχω 6 αδέλφια. Όλοι έχουν συναντήσει τη μητέρα μου. Αλλά εμένα δεν με σκέφτονται. Η μαμά μου είναι πολύ μεγάλη, 94 ετών. Και δεν θα επιστρέψει στη Σουηδία. Παρόλο που έχει τα παιδιά της εδώ. Νιώθω κυρίως σαν θύμα. Δεν μου έχει τηλεφωνήσει ποτέ για να μου πει «χαρούμενα γενέθλια», ούτε καν την παραμονή των Χριστουγέννων, αλλά τα άλλα παιδιά λαμβάνουν πάντα τηλεφωνήματα. Νιώθω σχεδόν πάντα μελαγχολική, θέλω απλώς μια κανονική οικογένεια. Αλλά μάλλον δεν θα ξαναδώ ποτέ τη μαμά μου. Άκουσα από κάποιον στην οικογένεια ότι αρνήθηκε να μετακομίσει στο σπίτι. Έτσι, έπρεπε να τα βγάζω πέρα μόνη μου από τα 13 μου χρόνια. Ο μπαμπάς δούλευε σχεδόν κάθε μέρα στη νυχτερινή βάρδια. Όταν δεν δούλευε, έπινε και με χτυπούσε επειδή μου έλειπε η μαμά. Θα ήθελα να τη δω για τελευταία φορά. Αν δεν προλάβω να πεθάνω πριν. Αύριο πάλι στο νοσοκομείο στο Μάλμε, δεν ζω μια αξιοπρεπή ζωή. Ψάχνω στο Google κάθε μέρα για διάφορους τρόπους αυτοκτονίας, αλλά πρώτα θέλω να δω τη μαμά και να τη ρωτήσω γιατί μου φέρεται έτσι. Δεν αντέχω πια. Δεν πιστεύω ότι ξένοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να μου βρουν εισιτήριο για τις ΗΠΑ. Αλλά αν συμβεί αυτό, δεν ξέρω πού να πάω. Ίσως να μείνω εκεί και να πεθάνω εκεί. Αν η μαμά με θέλει εκεί, εννοώ. Η αδελφή μου μόλις έχασε τον 13χρονο γιο της. Είχε μια θανατηφόρα ασθένεια που έχουν μόνο 3 άτομα στον κόσμο. Και αυτό ήταν πολύ δύσκολο για την οικογένεια. Δεν με θεωρούν μέλος της οικογένειας, αν και εγώ το θέλω. Τώρα δεν μπορώ να γράψω άλλο, τα δάκρυα απλά τρέχουν. Θα κάνω μόνο αυτή τη μία προσπάθεια, έτσι τουλάχιστον θα έχω δοκιμάσει. Και αν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να με βοηθήσουν, θα χαρώ πάρα πολύ. Είμαι μόνο 39 ετών και έχω καρκίνο και πολλές άλλες ασθένειες. Ο γιατρός εκτιμά ότι έχω το πολύ 1 χρόνο, σίγουρα όχι περισσότερο. Γίνομαι 40 στις 14 Φεβρουαρίου, την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, και είναι υπερβολικό να ζητήσω να την γιορτάσω με τη μαμά μου και τον μικρό μου αδελφό, που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στις ΗΠΑ και είναι 2 χρόνια μικρότερος από μένα; Ευχαριστώ πολύ όσους διαβάζουν και συνεισφέρουν. Το σύνθημά μου είναι ότι θέλω να τα έχω όλα έτοιμα μέχρι τον Ιανουάριο, ώστε να μπορέσω να κλείσω εισιτήριο και ξενοδοχείο/μοτέλ. Η μαμά μου δεν πρέπει να ξέρει ότι θα έρθω. Θέλω να δω πώς θα αντιδράσει. Φίλοι μου, τώρα πάω για ύπνο. Κρατάω τα δάχτυλά μου σταυρωμένα για να βρω κάποιους καλούς ανθρώπους που θέλουν να με βοηθήσουν. Καλή μέρα σε όλους