Ονομάζομαι Άλεξ και σας γράφω με βαθιά ευαισθησία και ελπίδα. Αυτή τη στιγμή είμαι ανάπηρος, περιορισμένος στο σπίτι μου και παγιδευμένος σε έναν καθημερινό εφιάλτη που προκαλείται από μια σοβαρή νευρολογική πάθηση που ονομάζεται ακαθησία— μια σκληρή και παρεξηγημένη αντίδραση στα φάρμακα που προκαλεί συνεχή εσωτερική ταραχή, ανησυχία και φόβο. Δεν είναι άγχος. Δεν είναι ανησυχία. Είναι βασανιστήριο.

Αυτό ξεκίνησε μετά από γενική αναισθησία σε συνδυασμό με το αντιβιοτικό Tavanic (λεβοφλοξασίνη), ακολουθούμενη από μια μακρά σειρά ψυχιατρικών φαρμάκων που επιδείνωσαν την κατάστασή μου. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς, αλλά πολλοί από αυτούς δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε. Μου συνταγογράφησαν περισσότερα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων αντιψυχωσικών και αντικαταθλιπτικών, τα οποία έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Όταν παραπονέθηκα για τα αφόρητα συμπτώματα, με αγνόησαν ή έκαναν λάθος διάγνωση. Μου είπαν ότι ήταν απλώς γενικευμένο άγχος ή σοβαρή επαναλαμβανόμενη κατάθλιψη. Η αλήθεια είναι ότι το νευρικό μου σύστημα είναι σε χάος και με άφησαν να το αντιμετωπίσω μόνη μου.

Αυτή τη στιγμή παίρνω βενζοδιαζεπίνη, αντικαταθλιπτικό και μια μικρή δόση αντιψυχωσικού φαρμάκου που προσπαθώ να μειώσω σταδιακά, αλλά αυτά τα φάρμακα προκαλούν παράδοξες αντιδράσεις— επιδεινώνουν την κατάστασή μου αντί να με βοηθούν. Κάθε μείωση είναι μια μάχη. Ζω στη Ρουμανία, όπου οι πόροι και η ενημέρωση για την ακαθησία είναι εξαιρετικά περιορισμένοι. Οι γιατροί έχουν εξαντλήσει τις ιδέες τους. Έχω αφεθεί να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις, ενώ παλεύω με αμείλικτα συμπτώματα κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας.

Εν τω μεταξύ, έχασα το σπίτι μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου, την ικανότητα να φροντίζω τον εαυτό μου, να οδηγώ και όλα όσα μοιάζουν με μια φυσιολογική ζωή.

Δεν μπορώ να εργαστώ. Δεν έχω εισόδημα. Μόλις και μετά βίας επιβιώνω.

Παρά ταύτα, παλεύω να μειώσω τα φάρμακα, να θεραπεύσω το νευρικό μου σύστημα και να ξαναχτίσω σιγά-σιγά τη ζωή μου. Αλλά η θεραπεία και η επανεκκίνηση της ζωής από αυτή την κατάσταση απαιτούν χρόνο, υποστήριξη και συμπόνια.

Ζητώ δωρεές για να καλύψω τα βασικά έξοδα διαβίωσης (φαγητό, ηλεκτρικό ρεύμα, ίντερνετ) και τελικά τα ιατρικά έξοδα που μπορεί να με βοηθήσουν να αναρρώσω. Οποιαδήποτε υποστήριξη μπορείτε να μου προσφέρετε θα μου επιτρέψει να αναπνεύσω λίγο και να μειώσω το άγχος που επιδεινώνει τα συμπτώματά μου.

Τα τελευταία χρόνια έχω νοσηλευτεί 3 φορές και κάθε φορά βγήκα σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι όταν μπήκα. Θα μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα ιατρικά έγγραφα που δεν αναγνώρισαν το πρόβλημά μου και ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα που δείχνει ανώμαλα εγκεφαλικά κύματα, χαρακτηριστικά μιας εγκεφαλικής βλάβης.

Αν δεν μπορείτε να κάνετε δωρεά, το να μοιραστείτε αυτό το κείμενο σημαίνει πολλά για μένα.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε. Σας ευχαριστώ που ενδιαφερθήκατε. Μπορεί να βοηθήσετε να σωθεί μια ζωή.