Ένα σπίτι φωτεινό σε καιρούς σκοταδιού

Στο μάτι του κυκλώνα, όπου η φωτιά κατακαίει τα πάντα στο πέρασμά της, ζει μια οικογένεια... Πριν από δύο χρόνια, ήταν σαν κάθε άλλη οικογένεια. Είχαν τοίχους που τους προστάτευαν, παράθυρα που άφηναν τον ήλιο να μπει και ένα ζεστό τραπέζι για να μαζεύονται όλοι μαζί. Είχαν ένα σπίτι.

Σήμερα, το σπίτι τους είναι ένα κουρέλι που ονομάζεται «σκηνή», το οποίο στέκεται αβοήθητο ενάντια στους σκληρούς χειμερινούς ανέμους. Αυτός είναι ο κόσμος του Noor al-Qurm τώρα.

Τον Οκτώβριο του 2023, ξεκίνησε το ατέλειωτο ταξίδι της φυγής τους. Πάνω από δέκα φορές, ο Noor μάζεψε τη γυναίκα του, τα μικρά του παιδιά, τη Ru'a (6 ετών) και τον Ibrahim (8 ετών), και τον ηλικιωμένο πατέρα του, βαρυφορτωμένο από τα χρόνια, και έφυγαν από τον θάνατο, από το ένα μέρος στο άλλο. Τελικά εγκαταστάθηκαν —αν μπορεί να το πει κανείς εγκατάσταση— σε αυτό το προσωρινό καταφύγιο που δεν προσφέρει καμία αξιοπρέπεια και καμία ζεστασιά ενάντια στο κρύο της νύχτας.

Ο Ιμπραήμ, το παιδί που θα έπρεπε να κρατάει μολύβι και τετράδιο, τώρα κουβαλάει ένα μεγάλο πλαστικό δοχείο για να βοηθά τον πατέρα του στην καθημερινή αναζήτηση μιας σταγόνας νερού. Αυτά είναι τα καθήκοντά του τώρα. Αυτή είναι η παιδική του ηλικία.

Η Ρούα, αυτό το μικρό λουλούδι — ο κόσμος της γίνεται όλο και πιο θολός μέρα με τη μέρα. Προβλήματα όρασης που απαιτούν επείγουσα θεραπεία, σε συνθήκες που κάνουν ακόμη και το να δει το αύριο δύσκολο.

Όσο για τον Νουρ, ολόκληρη η ύπαρξή του είναι μια καθημερινή μάχη: μια μάχη για να βρει ένα καρβέλι ψωμί, μια μάχη για να ανάψει μια σόμπα που να αντέχει στο κρύο, μια μάχη για να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα στα μάτια των παιδιών του. Ζητά μόνο τα βασικά: μια πραγματική στέγη για να τους προστατεύσει, αρκετό φαγητό για να τους συντηρήσει και ασφάλεια για να τους προφυλάξει.

Δεν πρόκειται πλέον μόνο για βοήθεια... έχει γίνει μια επιχείρηση διάσωσης.

Κάθε δωρεά που κάνετε, ανεξάρτητα από το μέγεθός της, είναι ένα τούβλο στην ανοικοδόμηση αυτού του κατεστραμμένου σπιτιού. Είναι μια ώθηση ελπίδας για τη θεραπεία των ματιών της Ρουά. Είναι η εγγύηση ενός ζεστού γεύματος για το μικρό σώμα του Ιμπραήμ. Είναι ζεστασιά για τα αδύναμα κόκαλα ενός ηλικιωμένου πατέρα. Είναι η αποκατάσταση της αξιοπρέπειας ενός άνδρα που έχει αγωνιστεί και παρέμεινε ένα κερί που φωτίζει το δρόμο για την οικογένειά του στο σκοτάδι του πολέμου.

Ας βοηθήσουμε τον Noor να ξαναχτίσει το πραγματικό του «σπίτι». Ένα σπίτι ασφάλειας, ένα σπίτι ζεστασιάς, ένα σπίτι... Φωτός.

Ας τους προσφέρουμε κάτι περισσότερο από την απλή επιβίωση... ας τους προσφέρουμε μια ζωή.