Η εκκλησία του Τσερέπβαραλια θεωρείται έργο εξαιρετικής σημασίας, τόσο στο σύνολο του έργου του σχεδιαστή Λάσλο Τσέμπα όσο και στην ιστορία της ουγγρικής αρχιτεκτονικής. Η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1961 με την ενεργό συμμετοχή της κοινότητας του χωριού. Πρόκειται για την πρώτη πραγματικά μοντέρνα εκκλησία της μεταπολεμικής περιόδου. Στα 60 χρόνια που έχουν περάσει από τότε, η κατάσταση της εκκλησίας έχει επιδεινωθεί σημαντικά. Η ανακαίνισή της

υποστήριξη της ουγγρικής κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε το 2023. Στη σημασία του ναού, εκτός από τις αρχιτεκτονικές του αξίες, συμβάλλει και η σημασία του στις εικαστικές τέχνες. Ο László Csaba προσέλκυσε δύο σύγχρονους εικαστικούς καλλιτέχνες, που εκτιμούνταν πολύ και ήταν ευρέως αναγνωρισμένοι στην εποχή τους, τον Béla Kondor και τον József Somogyi, για τη διαμόρφωση του ιερού. Ο Kondor δημιούργησε την πόρτα του ταμπερνάκουλου, ενώ ο Somogyi το κορπύσ.

Το κορπύς αποτελεί ένα πρώιμο παράδειγμα των εξαιρετικά εκφραστικών απεικονίσεων του Σομόγκι, οι οποίες, χωρίς το σταυρό, αλλά μόνο μέσω της όψης του σώματος, μιλούν για τον πόνο της αυτοθυσίας. Επειδή η ενορία δεν είχε τα χρήματα για να το χυτεύσει σε μπρούντζο, ο Σομόγκι δώρισε στην εκκλησία το πρότυπο που είχε φτιάξει από γύψο. Το άγαλμα στερεώθηκε στον τοίχο με γάντζους ενσωματωμένους στην πλάτη, έτσι ώστε τα άκρα να εκτείνονται ελεύθερα στον αέρα – το κορπύς φαινόταν έτσι να αιωρείται μπροστά από το λευκό σοβά. Ωστόσο, οι πιστοί δέχτηκαν τα έργα με αντιπάθεια, η πόρτα του ταμπούρνου βάφτηκε ξανά, ενώ το κορπύς μεταφέρθηκε στον προθάλαμο της εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό, ο Λάσλο Τσέμπα ταξίδεψε στο Τσερέπβαραλια και, σε συνεννόηση με τον τότε εφημέριο, αφαίρεσε τα έργα.

Η αρχιτεκτονική ανακαίνιση, καθώς και η ανοιχτή στάση των ντόπιων και των κληρονόμων, επιτρέπουν όχι μόνο την ανακαίνιση του ναού σύμφωνα με την αρχική του κατάσταση, αλλά και την επανατοποθέτηση της πόρτας του ταμείου και του κορπούς στην αρχική τους θέση. Ο πίνακας είχε προηγουμένως αναπαλαιωθεί με δικά του έξοδα από τον László Csaba, οι κληρονόμοι του αρχιτέκτονα τον διατήρησαν και, όταν έμαθαν για την ανακαίνιση του κτιρίου, πρωτοστάτησαν στην επανατοποθέτησή του στην αρχική του θέση.

Το άγαλμα βρέθηκε το 2023 σε ένα ξυλουργείο, στους κληρονόμους. Η αποθήκευσή του εκεί το έσωσε από την καταστροφή, αλλά είχε υποστεί ζημιές σε πολλά σημεία και ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Ο γλύπτης János Meszlényi, μαθητής του Somogyi, υπέβαλε προτάσεις για τον εντοπισμό των ζημιών και τη διερεύνηση των δυνατοτήτων αποκατάστασης. Τόσο οι πιστοί όσο και οι κληρονόμοι θα χαιρόταν αν, εκτός από την πόρτα του ταμπερνάκουλου, μπορούσε να επιστρέψει και το κορπύσ στην αρχική του θέση, ωστόσο η τρέχουσα κατάστασή του δεν το επιτρέπει. Η κατασκευή εξάντλησε πλήρως το ποσό της κρατικής επιχορήγησης, ενώ τα χρήματα που συγκέντρωσε η τοπική κοινότητα δαπανήθηκαν κυρίως για την κατασκευή των επίπλων της εκκλησίας

. Για το λόγο αυτό, οι αρχιτέκτονες της αναστήλωσης (Partizan Architecture: Major Zoltán, Müllner Péter) και οι συνεργάτες τους ζητούν βοήθεια, ώστε αυτό το μοναδικό έργο του József Somogyi να μπορέσει να ανακτήσει την αρχική του λάμψη και κατάσταση.