Το νερό δεν παρέσυρε μόνο σπίτια, ανθρώπους και ζώα. Παρέσυρε επίσης θέσεις εργασίας, όνειρα και ελπίδες για το μέλλον. Χωρίς ανθρώπους όπως ο κ. Πιότρ, δεν θα υπάρχει ψωμί. Η ιστορία του είναι μια κραυγή για βοήθεια από έναν άνθρωπο που δεν θέλει να τα παρατήσει – που παλεύει για αυτό που έχτιζε όλη του τη ζωή.

«Θα σας πω το όνειρό μου», λέει ο κ. Piotr – ένας άνθρωπος του οποίου ο φούρνος ήταν η καρδιά του Stronie Śląskie για 30 χρόνια.

«Το όνομά μου είναι Πιότρ, αλλά ο κόσμος με φωνάζει κ. Πάντσεκ. Έχω ένα φούρνο όπου κάθε μέρα ψήνουμε ψωμί για ολόκληρη την πόλη και τα γύρω χωριά. Τα ντόνατς και τα κέικ μας με μύρτιλα είναι γνωστά σε όλη την περιοχή, ίσως ακόμα και σε ολόκληρο τον γαλαξία. Φουρνίζουμε γαμήλιες τούρτες, τις οποίες παραδίδουμε στις πιο όμορφες μέρες της ζωής σας. Ο καθένας από εμάς σε αυτό το αρτοποιείο έχει ένα καθήκον – οι πωλήτριες σας σερβίρουν φρέσκα αρτοσκευάσματα με χαμόγελο, οι ζαχαροπλάστες δημιουργούν γλυκά και η καθαρίστρια μας φροντίζει ώστε όλα να λάμπουν, δημιουργώντας μια καθημερινότητα γεμάτη ζεστασιά, δουλειά και ελπίδα.

«Αλλά ξαφνικά ανοίγω τα μάτια μου και δεν υπάρχει τίποτα. Το νερό τα πήρε όλα.»

Αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι εφιάλτης. Το αρτοποιείο που ο Piotr πέρασε 30 χρόνια να χτίζει δεν υπάρχει πια. «Στις 15 Σεπτεμβρίου, μαύρα σύννεφα κάλυψαν την πόλη μας. Το κύμα της πλημμύρας χτύπησε και πήρε τα πάντα. Ο στρατός τώρα προμηθεύει ψωμί, δεν έχουμε πόσιμο νερό, δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα. Οι άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, την ελπίδα τους...»

Ο Piotr έχασε το αρτοποιείο του – ένα μέρος που όχι μόνο του έδινε ζωή, αλλά και ψωμί σε εκατοντάδες οικογένειες. Έχασε τα επιτεύγματα 30 χρόνων σκληρής δουλειάς. «Η πανδημία με έριξε στο έδαφος για πρώτη φορά. Όταν άρχισα να σηκώνομαι, ήρθε μια άλλη καταστροφή – ο καρκίνος. Χάρη στην υποστήριξη των υπαλλήλων μου, της Κρίσια και της Αγνίεσκα, άρχισα να βλέπω το φως στο τέλος του τούνελ. Τράβηξα αυτό το αναπηρικό καροτσάκι με όλες μου τις δυνάμεις... Και τότε ήρθε το νερό.»

«Βρίσκομαι ξαπλωμένος στη λάσπη, στα χαλάσματα, ανάμεσα σε ανθρώπινες τραγωδίες, και η δική μου τραγωδία εκτυλίσσεται δίπλα μου. Θα σηκωθώ; Χάρη σε εσάς, ναι. Δεν θα μπορέσω να το κάνω μόνος μου, χωρίς εσάς το μόνο που θα μου μείνει είναι το όνειρο του φούρνου μου.»

Ο Peter δεν ζητάει μόνο για τον εαυτό του. Ζητάω για όλους όσους περιμένουν να επιστρέψει η κανονικότητα. «Ο κόσμος λέει ότι χωρίς ντόνατς από το Pączek, δεν υπάρχει Stronie. Είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε – είναι ένας υπέροχος, ζεστός και καλός άνθρωπος που τώρα βρίσκεται σε ανάγκη.

Ας μην αφήσουμε την ιστορία του να τελειώσει στη λάσπη, στα ερείπια αυτού που έχτισε με τη ζωή του. Ας τον βοηθήσουμε να σηκωθεί και, μαζί του, ας αναπτερώσουμε ολόκληρη την κοινότητα. Με τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, θα ξαναχτίσουμε το φούρνο – θα επαναφέρουμε την ελπίδα, τη δουλειά και το ψωμί. Ο Πέτρος αξίζει κάτι περισσότερο από μια υπενθύμιση του τι συνέβη. Μαζί μπορούμε να του δώσουμε πίσω τη ζωή που του στέρησε το νερό.

Παρακαλώ, μην μείνετε αδιάφοροι.