Γεια σας, με λένε Μιχάλ και είμαι 35 ετών. 

Ζούσα μια σχετικά φυσιολογική ζωή, μέχρι που πριν από τρία χρόνια εμφανίστηκαν στην ζωή μου προβλήματα υγείας, για τα οποία ήταν δύσκολο να εντοπιστεί η πραγματική αιτία. 

Σταδιακά με απέκλεισαν από την κανονική ζωή, έχασα τη δουλειά μου και σχεδόν όλα όσα είχα μέχρι τότε και έπεσα στον πάτο.

Ξεκίνησα έναν μακρύ αγώνα με το σύστημα υγείας, για να έχω την ευκαιρία να συνεχίσω να ζω. 

Δεν είχα ιδέα ότι μια «ασήμαντη» πάθηση που δεν είχε διαγνωστεί θα αναστάτωνε τη ζωή μου και ότι με περίμεναν τρεις εγχειρήσεις, για τις οποίες θα πάλευα με όλη τη δύναμη που βρήκα μέσα μου.

Τα προβλήματα επιδεινώνονταν περισσότερο όταν σήκωνα βαριά αντικείμενα. Πήγαινα από το ένα μέρος στο άλλο και όλες οι εξετάσεις, συχνά μόνο με μια ματιά, κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν υγιής και ότι έπρεπε να ξεπεράσω τα προβλήματα, ότι θα περνούσε, ότι ήμουν νέος.

Έτσι συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες, μέχρι που πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και με κυρίευε η απελπισία και χαιρόμουν για κάθε στιγμή που μπορούσα να ξαπλώσω, τότε ένιωθα καλύτερα. Πάνω και μετά πάλι κάτω. Όσο ήταν δυνατόν.

Σταδιακά άρχισα να νιώθω αδιαθεσία μετά από σχεδόν κάθε γεύμα, δεν μπορούσα να πάω κανονικά στην τουαλέτα και όλα αυτά συμπληρώνονταν από κρύα άκρα, ενώ συχνά κρύωνα ακόμα και κατά τη διάρκεια ζεστών και ηλιόλουστων ημερών. Επιπλέον, σταδιακά έχανα βάρος με ανθυγιεινό τρόπο και κοιμόμουν ολόκληρες μέρες.

Η κατάσταση αυτή κορυφώθηκε με το να πάθω εντερική λοίμωξη, για την οποία έπρεπε να αρχίσω να παίρνω φάρμακα για αποπαρασίτωση. Την ξεπέρασα με επιτυχία μετά από εβδομάδες και νόμιζα ότι τα κατάφερα, ότι επιτέλους θα νιώσω καλά. Αλλά ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στο σώμα μου, εστίασα την προσοχή μου στην κάτω κοιλιακή χώρα, όπου ακουγόταν συνεχώς ένα παράξενο γουργούρισμα όταν την ψηλάφιζα και ο πόνος συγκεντρωνόταν σε ένα σημείο.

Οι εβδομάδες περνούσαν, οι γιατροί εναλλάσσονταν και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν να ζητήσω, παρά τα χλευαστικά σχόλια, τουλάχιστον μια υπερηχογραφική εξέταση, για να δει κάποιος μέσα στο σώμα μου, γιατί μέχρι τότε κανείς δεν με είχε στείλει για κάτι τέτοιο.

Εκεί άρχισαν να ξεπαγώνουν τα πράγματα, ο γιατρός μου είπε ότι έχω μια κήλη μερικών εκατοστών στη βουβωνική χώρα. Πίστεψα ότι αυτό ήταν και ότι όλα θα πάνε καλά. Παρά τις ανησυχίες μου ότι θα έπρεπε να χειρουργηθώ, τελικά βρήκα έναν χειρουργό που μου έφτιαξε την κήλη. 

Επειδή είχα την κήλη για πολύ καιρό, η ανάρρωση ήταν πολύ επώδυνη, κυρίως η σταδιακή επαναφορά της κυκλοφορίας του αίματος στο σώμα, αλλά άντεξα και ένιωθα καλύτερα.

Δυστυχώς, δεν ήταν καθόλου 100%... και μετά από μερικούς μήνες αποκαλύφθηκε ότι έχω κήλη και στην αντίθετη πλευρά της βουβωνικής χώρας και θα πρέπει να χειρουργηθώ ξανά, αλλιώς δεν θα μπορώ να κουνηθώ. 

Και πάλι η ελπίδα ότι αυτό πρέπει να είναι επιτέλους ΤΟ ΣΩΣΤΟ. 

Δεν συνέβη αυτό. Ο χειρουργός μου συνέστησε πολύ νωρίς πλήρη σωματική άσκηση, κάτι που αργότερα αποδείχθηκε πολύ κακή ιδέα.  

Λίγες εβδομάδες μετά την επέμβαση άρχισα να επισκέπτομαι ξανά τον γιατρό, καθώς επανέρχονταν τα προβλήματα που είχα πριν την επέμβαση, αλλά με διαβεβαίωναν ότι το πρόβλημά μου ήταν μόνο στο μυαλό μου και ότι έπρεπε να το ξεπεράσω, ότι όλα θα βελτιωθούν.

Το ξεπέρασα για μερικούς μήνες, μέχρι που βρέθηκα και πάλι σε κατάσταση που δεν μπορούσα να πάω στην τουαλέτα και με βασάνιζαν φρικτοί πόνοι και αντί να πάω στη δουλειά, κατέληξα στα επείγοντα και ζητούσα μάταια ένα ακόμη υπερηχογράφημα.

Τα πράγματα άρχισαν να κινούνται μόλις φέτος, στις αρχές του φθινοπώρου, όταν έκανα υπερηχογράφημα, όπου διαπιστώθηκε ότι το πλέγμα που προοριζόταν για την αποκατάσταση της κήλης και τη σύσφιξη του κοιλιακού τοιχώματος δεν κρατούσε, ένα μέρος του είχε συσσωρευτεί και από κάτω υπήρχε κάποιο εξόγκωμα που πίεζε το έντερο.

Με αυτό επέστρεψα στον γιατρό που με είχε εγχειρήσει και στις δύο πλευρές της βουβωνικής χώρας και πίστευα ότι θα διορθώσει το πρόβλημα και επιτέλους θα νιώσω καλά. Ωστόσο, με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη και απόλυτη άρνηση, καθώς μου είπαν ότι τα επινοώ, παρά το γεγονός ότι κρατούσα στα χέρια μου τα σαφή ευρήματα του υπερήχου, τα οποία προσδιόριζαν το πρόβλημα. Μου είπαν ότι δεν σημαίνει τίποτα και ότι δεν αποτελεί πρόβλημα.

Βρήκα βοήθεια μετά από αρκετό καιρό στο Λίμπερτς, σε ένα ιατρείο για κήλες, όπου μου πρότειναν μια λύση για την κατάσταση, η οποία επιπλέον ήταν γρήγορη και μπορούσα να χαίρομαι ότι επιτέλους θα είχα ησυχία.

Σήμερα, 9 Δεκεμβρίου 2024, έχω περάσει σχεδόν 14 ημέρες από την επέμβαση και την αναθεώρηση και των δύο βουβωνικών χώρων και τη διόρθωση των προηγούμενων αποτυχιών του γιατρού που με είχε χειρουργήσει πριν… και η κατάστασή μου βελτιώνεται, επιπλέον με το ότι θα έχω στο μέλλον ελέγχους και, ενδεχομένως, έγκαιρη χειρουργική επέμβαση, ώστε να μην επαναληφθεί όλη αυτή η κατάσταση και να μην τραβήξει για χρόνια…

Θα ήθελα να έχω αρκετό χρόνο για να επουλωθούν όλα και να μην βιαστώ να επιστρέψω στη δουλειά. Για να μην επαναληφθεί όλο αυτό, μου κόστισε πολύ και εξάντλησε σε πολλούς τομείς τόσο εμένα όσο και το περιβάλλον μου και τους φίλους μου.

Θα ήθελα πολύ να λειτουργήσω ξανά ως άντρας και να επιστρέψω στους ανθρώπους γύρω μου τουλάχιστον λίγη χαρά, απλά με το να συνέλθω, να τα καταφέρω όλα και να ζήσω ξανά τη ζωή μου.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε και που μου δώσατε την ευκαιρία να μοιραστώ τουλάχιστον αυτές τις δυσκολίες.

Με τις καλύτερες ευχές για καλή υγεία,

Μιχάλ