Το 2008, ο σύντροφος της μητέρας μου υπέστη σοβαρό τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να υποστεί κατάγματα και στα δύο του πόδια. Μετά από εκτεταμένες χειρουργικές επεμβάσεις και αποκατάσταση, ανέκτησε κάποια ικανότητα να περπατά λίγα χρόνια αργότερα, αλλά η κινητικότητά του παραμένει σοβαρά περιορισμένη. Πριν από το ατύχημα, είχαμε αρχίσει να ανακαινίζουμε το σπίτι μας, χρηματοδοτούμενοι από δάνειο. Δυστυχώς, μετά το ατύχημα, η ασφαλιστική εταιρεία αρνήθηκε να καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση, γεγονός που μας οδήγησε σε οικονομική δυσχέρεια.

Με την πάροδο των χρόνων, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός μου και αργότερα ανακαλύψαμε ότι πάσχει από μια συχνή παιδική πάθηση που απαιτούσε χειρουργική επέμβαση στο ισχίο. Ως αποτέλεσμα, τώρα χρησιμοποιεί πατερίτσες ή περιπατητήρα για να μετακινείται. Η μητέρα μου έγινε η πλήρης φροντιστή του και λαμβάνει μόνο ένα ελάχιστο επίδομα από το κράτος, που απέχει πολύ από ένα εισόδημα που να της επιτρέπει να ζήσει αξιοπρεπώς.

Ο σύντροφος της μητέρας μου και εγώ εργαζόμαστε σκληρά για να στηρίξουμε την οικογένεια. Εργάστηκα ως ηλεκτρολόγος σε ένα εργοστάσιο για επτά χρόνια, αλλά πριν από δύο μήνες έχασα τη δουλειά μου λόγω απολύσεων. Επιπλέον, πριν από μερικά χρόνια, είχα ένα ατύχημα που μου άφησε μόνο 10% όραση στο αριστερό μου μάτι, καθιστώντας πολύ πιο δύσκολη την εύρεση νέας εργασίας, καθώς συχνά με απορρίπτουν λόγω αυτής της αναπηρίας.

Καθώς οι οικονομικές πιέσεις αυξάνονταν, αναγκαστήκαμε να θυσιάσουμε ακόμη και τις μικρές χαρές της ζωής. Εδώ και χρόνια, δεν έχουμε καταφέρει να γιορτάσουμε ούτε μία γιορτή, γενέθλια ή ειδική περίσταση με ηρεμία ή ευτυχία. Κάθε περίοδος εορτών μας θυμίζει τι έχουμε χάσει και πόσο αγωνιζόμαστε απλώς για να επιβιώσουμε. Αντί για χαρά, κάθε εορταστική στιγμή επισκιάζεται από άγχος και θλίψη.

Τώρα, βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο. Μας έχουν μείνει χρήματα μόνο για 1-2 εβδομάδες για φαγητό, και οι υπηρεσίες διαδικτύου και τηλεφώνου μας πρόκειται να διακοπούν. Το πιο κρίσιμο είναι ότι, σε 1-3 μήνες, το σπίτι μας θα βγει σε δημοπρασία λόγω μη εξοφλημένων δανείων.

Ζητάμε απεγνωσμένα βοήθεια για να σταθεροποιήσουμε την κατάστασή μας, να καλύψουμε τα άμεσα έξοδα και να αποτρέψουμε την απώλεια του σπιτιού μας. Οποιαδήποτε συνεισφορά θα σήμαινε τα πάντα για εμάς και θα μας έδινε την ευκαιρία να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας — και, επιτέλους, να ζήσουμε τη χαρά του εορτασμού των διακοπών χωρίς το φόβο ότι θα χάσουμε τα πάντα.