Η τελευταία φορά που τραγούδησα τον εθνικό ύμνο της χώρας μου ήταν κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 11ης Ιουλίου 2021. Πολλοί από εμάς στην Κούβα τραγουδήσαμε τον ύμνο εκείνη την ημέρα, γεμάτοι από ένα ακατανόητο συναίσθημα. Μετά επικράτησε η σιωπή. Κάτι είχε σπάσει και από τότε ο ύμνος δεν έχει ξανατραγουδηθεί με τον ίδιο τρόπο.

Το όνομά μου είναι Φρανκ Ντ. Μπλάνκο. Είμαι ανεξάρτητος κινηματογραφιστής και συγγραφέας από την Κούβα, και από τον θάνατο του παππού μου τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, ασχολούμαι με τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ για την ιστορία της ζωής του, για το όνειρο της γενιάς στην οποία ανήκε (αυτή που είχε το καθήκον να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική επανάσταση), και για το πώς η εποχή μου αναλαμβάνει την κληρονομιά αυτού του σπασμένου ονείρου.

Ο παππούς μου ήταν η κύρια φωνή μπροστά στο μικρόφωνο όταν έγινε η επίσημη ηχογράφηση του εθνικού ύμνου της χώρας μου. Πάντα έλεγε πώς του ζήτησαν να σταθεί στο κέντρο, λίγο πιο μπροστά από όλους, και να τραγουδήσει σαν να βρισκόταν σε μάχη. Αν και είχε πάει στον πόλεμο της Αγκόλας το 1977, ποτέ δεν βρέθηκε απευθείας σε μάχη. Για την ηχογράφηση του Εθνικού Ύμνου της Κούβας έβαλε όλη του τη φαντασία και τη θέληση. Τον συνόδευε η δύναμη μιας αγάπης που, πολύ πιθανόν, ούτε εγώ ούτε κανένας από τη γενιά μου δεν θα μπορέσουμε να βιώσουμε ποτέ πια.

Διαβάζοντας τα γράμματα που έγραφε ο παππούς μου και κοιτάζοντας τις οικογενειακές φωτογραφίες, ανακάλυψα ότι πίσω από τη ζωή του υπήρχε πραγματικά ένα είδος θαύματος: κάτι που τον γέμιζε με πίστη και πάθος, και που του αποκαλύφθηκε σε ένα όνειρο ενώ βρισκόταν στον πόλεμο της Αγκόλας. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο παππούς μου δεν σταματούσε να αναφέρεται σε αυτό. Το αποκαλούσε τον Φύλακά του. Παράλληλα, σε αυτή τη φάση της ζωής του, αφιέρωσε τις προσπάθειές του στο να κόβει πολλά αστέρια από χαρτί, τα οποία συσσώρευσε μέχρι να γεμίσει μια τσάντα αρκετών κιλών. Σύμφωνα με τον ίδιο, το έκανε για να καταπολεμήσει το Πάρκινσον. Μπροστά στην εμμονή του να κόβει αστέρια, για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα την επιθυμία να γυρίσω κάτι. Τώρα, μετά το θάνατό του, έχω αποφασίσει να γυρίσω μια ταινία χρησιμοποιώντας αυτές τις πρώτες εικόνες που τράβηξα με μια βιντεοκάμερα.

Φέτος, το κινηματογραφικό μου έργο επιλέχθηκε για να παρακολουθήσω το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Κινηματογραφικής Δημιουργίας της Elías Querejeta Zine Eskola (EQZE), στη Ντονόστια/Σαν Σεμπαστιάν. Αυτή είναι μία από τις πιο φημισμένες σχολές κινηματογράφου σε όλο τον κόσμο.

Τόσο για τις εξαιρετικές καθοδηγήσεις όσο και για το πρόγραμμά της που στοιχηματίζει στον πειραματισμό, το αρχείο και τις εναλλακτικές μορφές αφήγησης μιας ιστορίας, η EQZE μου φαινόταν πάντα η ιδανική σχολή για να εκπαιδευτώ ως ντοκιμαντερίστας και να αναπτύξω τη δομή της αφήγησης που θα χρησιμοποιήσω για να διηγηθώ την ιστορία της ταινίας μου.

Στην Κούβα δεν έχω πλέον τη δυνατότητα να παρακολουθήσω σπουδές αυτού του είδους. Είμαι απόφοιτος της Διεθνούς Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (EICTV) στον τομέα της Παραγωγής Τηλεόρασης και Νέων, και αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι δεν μπορώ πλέον να σπουδάσω Ντοκιμαντέρ στη μοναδική σχολή κινηματογράφου της χώρας μου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην Παραγωγή έμαθα τα απαραίτητα εργαλεία για να γυρίσω μια ταινία, αλλά ποτέ δεν με έκαναν να αναρωτηθώ ποιο είναι το νόημα του να γυρίζεις ταινίες ή να τραβάς ένα συγκεκριμένο πλάνο. Για μένα, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να μπορέσω να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις με τη συνοδεία που θα βρω στο Μεταπτυχιακό Κινηματογραφικής Δημιουργίας στο EQZE. Φέτος υπέβαλαν αίτηση περισσότεροι από 200 υποψήφιοι και το γεγονός ότι επιλέχθηκα δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Μέχρι στιγμής έχω καλύψει με δικά μου χρήματα το 20% των διδάκτρων για την κράτηση της θέσης μου, το οποίο αντιστοιχεί σε 940,00 ευρώ. Δεδομένων των συνθηκών στην Κούβα, ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώσω αυτά τα χρήματα, και γι' αυτό ξεκινώ αυτό το crowdfunding με στόχο να συγκεντρώσω τα 7.800,00 ευρώ που χρειάζομαι για να καλύψω τα δίδακτρα, το αεροπορικό εισιτήριο μετ' επιστροφής και τα έξοδα διαβίωσης κατά τη διάρκεια των μηνών σπουδών. Όποιος επιθυμεί να συνεισφέρει στο crowdfunding θα αναγραφεί στους τίτλους της τελικής έκδοσης της ταινίας, της οποίας ο προσωρινός τίτλος είναι «Blanco en la Estrella».

Μέχρι τώρα, η ταινία έχει λάβει την υποστήριξη και τη συμβουλευτική βοήθεια της Paz Encina, μέσω του διαδικτυακού εργαστηρίου Compañero del Viento του Silencio Lab, όπου μετά από 18 εβδομάδες, ανέπτυξα τη δομή και το σενάριο της ταινίας, ενώ παράλληλα εμπλουτίστηκα με αναφορές και ιδέες που με βοήθησαν να κατανοήσω την προσέγγιση με την οποία θέλω να συνεχίσω.

Επίσης, η Bibata Uribe, η οποία εργάζεται στην προώθηση του λατινοαμερικανικού κινηματογράφου στην Ευρώπη από το 2009, εντάσσεται σε αυτό το έργο μετά από μια πολύ ξεχωριστή συνάντηση στην EICTV. Εκεί μοιραστήκαμε μια έντονη επαγγελματική εμπειρία, όπου, ανάμεσα σε συζητήσεις, προβολές και σκέψεις για τον κινηματογράφο, ανακαλύψαμε μια κοινή ευαισθησία. Μας ενώνει η επιθυμία να δώσουμε χώρο σε μνήμες που αντιστέκονται στη σιωπή. Με την πορεία της στην επιμέλεια και τη διάδοση, η Bibata προσφέρει μια πολύτιμη ματιά που εμπλουτίζει και συνοδεύει αυτό το έργο στο δρόμο του προς την υλοποίηση.

Είναι περίεργο, πριν από μερικούς μήνες αυτό το έργο δεν ήταν παρά μια ακόμη ιδέα ξεχασμένη σε ένα συρτάρι μαζί με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Οι σπουδές μου στην EICTV δεν μου είχαν αφήσει τον απαραίτητο χρόνο για να το εξερευνήσω. Τώρα, κάθε φορά που επιστρέφω στη συγγραφή και την έρευνα, νιώθω ότι αναδιαμορφώνεται η οπτική μου για τον κόσμο και τον κινηματογράφο, νιώθω ότι αρχίζω να κατανοώ τη σημασία της αγάπης στις εικόνες της χώρας μου με την ίδια δύναμη με την οποία ο παππούς μου ένιωθε την έμπνευση που τον βοήθησε να συνθέσει τον ύμνο. Κάποτε ένας φίλος μου είπε ότι ο παππούς μου με συνόδευε σε αυτή τη διαδικασία. Αρχίζω να το πιστεύω κι εγώ: αυτή η ταινία είναι ο τρόπος μου να επιστρέψω σ' αυτόν, για να καταλάβω τι είναι αυτή η Μεγάλη Αγάπη που βρίσκεται πίσω από όλα, ακόμα κι αν φαίνεται ότι η χώρα πεθαίνει.