Χορεύοντας το όνειρο στη ζωή

Όταν έφτασα για πρώτη φορά στο Βερολίνο, στάθηκα μπροστά στο Τείχος του Βερολίνου και τράβηξα μια φωτογραφία — πίσω μου, μια τοιχογραφία με τις λέξεις«Χορεύοντας προς την Ελευθερία». Δεν είχα ιδέα πού θα με οδηγούσε η ζωή. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να ακολουθήσω τα βήματά μου και να εμπιστευτώ την διαίσθησή μου.

Ο χορός έγινε η άγκυρά μου. Με βοήθησε να επιβιώσω, να ξυπνήσω, να επανασυνδεθώ. Με στήριξε μέσα στο χάος και την ομορφιά της ζωής. Καθώς το μονοπάτι μου ξεδιπλωνόταν —καθοδηγούμενο από πνευματική λαχτάρα και μια βαθιά επιθυμία για ελευθερία— ταξίδεψα στον κόσμο, αναζητώντας και μαθαίνοντας. Συνάντησα σοφούς δασκάλους και γενναίους συντρόφους. Μία από αυτούς ήταν η Άννα Χάλπριν, της οποίας η πλατεία ιερής χορού στην Καλιφόρνια ξύπνησε μέσα μου κάτι άγριο και αποφασιστικό. Αυτή η συνάντηση φύτεψε έναν σπόρο — έναν σπόρο που μου ψιθύριζε:Ίσως μια μέρα… θα φτιάξω τη δική μου πλατεία χορού.

Για πολύ καιρό, αυτό το όνειρο φαινόταν πολύ μεγάλο, πολύ μη ρεαλιστικό. Αλλά τώρα, μετά από χρόνια διδασκαλίας, δημιουργίας και θεραπείας μαζί με άλλους, νιώθω το έδαφος κάτω από αυτό το όραμα να γίνεται πραγματικότητα.

Αυτό το έργο — αυτή η πίστα χορού — δεν αφορά απλώς την κατασκευή ενός κτιρίου. Αφορά τη δημιουργία ενός χώρου γιασωστές σχέσεις: με τον εαυτό μας, μεταξύ μας και με τη Γη. Σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει κατακερματισμένος και αποσυνδεδεμένος, πιστεύω από καρδιάς ότι ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε μεταξύ μαςέχει σημασία. Ο χορός — με την ικανότητά του να μαλακώνει τις άμυνες, να ξυπνά την ενσυναίσθηση και να αναζωογονεί τη ζωτικότητα — είναι ένας από τους πιο ισχυρούς καταλύτες σύνδεσης που διαθέτουμε.

Φαντάζομαι αυτή την πίστα να βρίσκεται μέσα στην άγρια ομορφιά της Κέρκυρας, ανοιχτή στον ουρανό, περιτριγυρισμένη από ελαιόδεντρα και θαλασσινή αύρα. Ένα μέρος όπου μαζευόμαστε για να κινηθούμε, να νιώσουμε και να δημιουργήσουμε. Όπου ο χορός, οι εικαστικές τέχνες και η έρευνα με βάση την κίνηση συναντιούνται στο γόνιμο ενδιάμεσο — μεταξύ σιωπής και ήχου, μεταξύ θλίψης και χαράς, μεταξύ του προσωπικού και του συλλογικού.

Θα είναι ένας χώρος για εργαστήρια, τελετές, εκπαιδεύσεις ενσώματωσης, δημιουργική έκφραση και οικεία ατομική και ζευγαρική εργασία. Ένας χώρος όπου το σώμα γίνεται ταυτόχρονα καμβάς και οδηγός. Όπου μπορούμε να θυμηθούμε ότι ανήκουμε — στον εαυτό μας, ο ένας στον άλλον και σε κάτι μεγαλύτερο από όλους μας.

Ζητώ την υποστήριξή σας για να υλοποιήσω αυτό το όνειρο. Οι δωρεές σας θα βοηθήσουν στην κατασκευή του δαπέδου και του περιβάλλοντος χώρου που θα φιλοξενήσει αυτές τις μελλοντικές δραστηριότητες. Αλλά πέρα από το υλικό, η υποστήριξή σας —μέσω της κοινοποίησης, της προσφοράς ή απλά της μαρτυρίας— βοηθά στην οικοδόμηση της κοινότητας που αυτό το έργο επιθυμεί να εξυπηρετήσει.

Μαζί, ας χορέψουμε αυτό το όνειρο στη ζωή.