Δημιουργούμε ένα δίχτυ ασφαλείας για νέους που έχουν μείνει μόνοι τους
Δημιουργούμε ένα δίχτυ ασφαλείας για νέους που έχουν μείνει μόνοι τους
Αρχικό κείμενο Ουγγρικό μεταφρασμένο σε Ελληνική
Αρχικό κείμενο Ουγγρικό μεταφρασμένο σε Ελληνική
Ενημερώσεις3
-
💚 Η ιστορία του μικρού μας Κουνγκ Φου Πάντα και των πράσινων καρδιών 💚
Ο Ρίτσι είναι ένας νεαρός άνδρας στα είκοσί του. Εμείς στο ίδρυμα τον αποκαλούμε απλά: το μικρό μας Κουνγκ Φου Πάντα. Όχι μόνο λόγω της σωματικής του διάπλασης, αλλά και επειδή σπάνια συναντά κανείς έναν τόσο καλοκάγαθο, ήσυχο και αξιαγάπητο άνθρωπο.
Ωστόσο, η ζωή του Ρίτσι ξεκίνησε από πολύ μακριά.
Η μητέρα τους τους εγκατέλειψε, ενώ ο πατέρας τους κακοποιούσε τα παιδιά για χρόνια. Ο Ρίτσι ακόμα και σήμερα μιλάει με δάκρυα στα μάτια για το πόσο πολύ πονάει που δεν μπόρεσε να προστατεύσει τον αδελφό του. Και όταν ο αδελφός του ζήτησε βοήθεια, δεν τόλμησε να σταθεί στο πλευρό του. Φοβόταν.
Ο πατέρας τους απειλούσε ότι αν τολμούσαν να μιλήσουν, θα έμπαιναν σε κρατική φροντίδα. Ο Ρίτσι είχε ήδη δει στο σχολείο πώς συμπεριφέρονται στα παιδιά που βρίσκονται υπό κρατική φροντίδα. Είχε δει τα κοροϊδευτικά σχόλια, τον στιγματισμό, την περιφρόνηση. Φοβόταν τρομερά αυτό.
Και όμως, αυτή ήταν η μοίρα του.
Τους έβγαλαν από την οικογένεια. Ακολούθησαν οίκοι φιλοξενίας, ανάδοχοι γονείς, όλο και καινούργια μέρη. Και παρόλο που έγινε ψηλός, δυνατός νεαρός, κατά κάποιον τρόπο παρέμενε πάντα το θύμα. Υπέστη πολλές κακοποιήσεις. Υπήρξε και μια κακοποίηση σε παιδικό σπίτι, μετά την οποία ξεκίνησε ποινική διαδικασία και ο δράστης, ένας επιμελητής παιδιών, κατέληξε πίσω από τα σίδερα.
Ο Ρίτσι, όμως, άντεξε.
Όταν στα 18 του – όπως τόσοι άλλοι νέοι που βρισκόταν υπό κρατική φροντίδα – ουσιαστικά τον έβγαλαν στη ζωή χωρίς βοήθεια, προσπάθησε να βρει ένα στήριγμα. Χρησιμοποίησε έξυπνα το επίδομα εκκίνησης ζωής, έψαξε για συντρόφους, μετακόμισε σε ενοικιαζόμενο σπίτι, άρχισε να εργάζεται.
Και σιγά-σιγά, όμορφα, έχτισε μια ζωή.
Βρήκε μια καλή δουλειά. Εργάζεται σε γραφείο. Την τελευταία περίοδο έχει σημειώσει αρκετές επιτυχίες. Όλα αυτά τα πέτυχε εντελώς μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, χωρίς καμία υποστήριξη.
Το πιο λυπηρό όμως είναι ότι τελικά δεν έπεσε σε δυσκολίες από δικό του λάθος.
Πριν από μερικά χρόνια πέθανε ο πατέρας του, από τον οποίο ο Ρίτσι δεν έλαβε σχεδόν τίποτα εκτός από χαστούκια. Αλλά δεν υπήρχε κανείς δίπλα του να του πει ότι μπορεί να απορρίψει μια κληρονομιά.
Έτσι, τελικά τον βρήκαν και τους δικαστικοί επιμελητές.
Του κατάσχεσαν τον λογαριασμό, άρχισαν να του απαγορεύουν την πληρωμή του μισθού και τελικά, στο τέλος του μήνα, του έμειναν τόσα λίγα χρήματα που δεν μπορούσε να πληρώσει ούτε το ενοίκιο του. Από τη μια μέρα στην άλλη θα μπορούσε να βρεθεί στο δρόμο.
Τότε μας βρήκε.
Και ξέρετε τι είναι το πιο ξεχωριστό στον Ρίτσι;
Ότι μετά από όλα αυτά δεν πικράθηκε.
Στο κέντρο μας, είναι αυτός που όλοι αποκαλούν «το καλό παιδί». Τον βάζουμε πάντα δίπλα στους νεοαφιχθέντες νέους, γιατί τους βοηθάει με υπομονή. Τους μαθαίνει να ψωνίζουν, να διαχειρίζονται τα χρήματά τους, να μαγειρεύουν μαζί, να οργανώνουν την καθημερινότητά τους. Είναι ο μεγάλος αδελφός για όσους ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους έχουν ένα πραγματικό σπίτι.
Και ενώ το σύστημα προσπαθεί μέχρι σήμερα να τον προλάβει, αυτός λέει πάντα το ίδιο:
αφού έλαβε βοήθεια, θέλει και εκείνη να προσφέρει στους άλλους.
Εδώ βλέπετε πώς βοήθησε να γίνει πιο άνετο το σπίτι για νέους στο Λέριντς.
Πρόσφατα γιορτάσαμε τα 26α γενέθλιά του. 💚
Ο Ρίτσι μου στέλνει όλα τα μηνύματά του με πράσινα καρδούλια, γι' αυτό του έφτιαξα μια τούρτα διακοσμημένη με πράσινα καρδούλια.
Ίσως φαίνεται ασήμαντο.Ωστόσο, για έναν άνθρωπο που δεν έλαβε σχεδόν καθόλου αγάπη σε όλη του τη ζωή, μερικές φορές ακόμη και μια τούρτα σημαίνει:
«είσαι σημαντικός».
Και ο Ρίτσι είναι σημαντικός. 💚
0ΣχόλιαΔεν υπάρχουν ακόμα σχόλια, γίνετε οι πρώτοι που θα σχολιάσουν!
Προσθέστε ενημερώσεις και κρατήστε τους υποστηρικτές ενήμερους για την πρόοδο της εκστρατείας.
Αυτό θα αυξήσει την αξιοπιστία του εράνου σας και τη δέσμευση των δωρητών.
Περιγραφή
Πριν από ένα χρόνο είχα ένα όνειρο.
Ότι και εκείνοι οι νέοι που έχουν πέσει έξω από κάθε δίχτυ ασφαλείας θα έχουν μια ευκαιρία στη ζωή. Εκείνοι που στα 18 τους βρίσκονται στο δρόμο χωρίς χαρτιά, χωρίς οικογένεια, χωρίς στήριγμα. Που δεν ξέρουν πού θα περάσουν τη νύχτα. Δεν ξέρουν πώς να διεκπεραιώσουν μια επίσημη υπόθεση. Δεν ξέρουν πώς να μοιράσουν τα χρήματά τους. Δεν ξέρουν πώς να ζήσουν με ασφάλεια, μέσα στο σύστημα.
Για αυτόν τον σκοπό ίδρυσα το Ίδρυμα «Δεν Είσαι Μόνος Μαζί Μας».
Τον τελευταίο χρόνο δημιουργήσαμε σπίτια για να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Τους βρήκαμε μέντορες, τους βρήκαμε δουλειά, υποστηρίξαμε μαθήματα, προσφέραμε κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη και τους δείξαμε επίσης πώς μπορούν να ξαναχτίσουν μια τάξη σε μια ζωή που έχει καταρρεύσει.
Η ουγγρική κοινωνία έχει δείξει τον τελευταίο καιρό ότι θεωρεί σημαντικό το θέμα της προστασίας των παιδιών, του οποίου η τύχη των παιδιών που βρίσκονται υπό κρατική φροντίδα αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια, ένα έργο με το οποίο κανένα σύστημα δεν κατάφερε να τα βγάλει πέρα πραγματικά καλά. Σήμερα, όλο και περισσότεροι κινητοποιούνται για έναν-έναν νεαρό, για μια-μία δύσκολη τύχη, για μια-μία ανθρώπινη ιστορία. Όμως, δεν αρκεί πάντα η καλή πρόθεση ενός ατόμου, ειδικά αν θέλουμε να επιτύχουμε αλλαγή σε συστημικό επίπεδο.
Τώρα ζητάμε από την κοινότητα των ανθρώπων να μην σταθεί μόνο στο πλευρό μιας μεμονωμένης ιστορίας, αλλά και στο πλευρό ενός λειτουργικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που δεν προσπαθεί να διαχειριστεί στιγμιαίες κρίσεις, αλλά να ξαναχτίσει ανθρώπινες ζωές.
Γιατί η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να τελειώνει όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαοκτώ.
Η πραγματική ζωή συχνά ξεκινάει τότε.
Και εμείς βλέπουμε ότι, αν δίπλα σε αυτούς τους νέους υπάρχουν ενήλικες στους οποίους τολμούν να εμπιστευτούν, που τους κρατούν το χέρι και τους διδάσκουν ακόμη και τα πιο απλά πράγματα — πώς να διαχειρίζονται τα χρήματά τους, πώς να τακτοποιούν τις υποθέσεις τους, πώς να διατηρούν τάξη γύρω τους, πώς να οργανώνουν το πρόγραμμά τους, πώς να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις ενός εργασιακού περιβάλλοντος — τότε είναι σίγουρα ικανοί να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.
Πολλοί από εσάς σκέφτεστε τώρα ότι γι' αυτό υπάρχουν οι υπηρεσίες μετενταξιακής φροντίδας. Έτσι είναι, μόνο που διαθέτουν πολύ λίγες θέσεις για άνδρες, με εισαγωγή μετά από μια μεταβατική περίοδο και πολύ λίγους ακόμη ενθουσιώδεις και ενσυναίσθητους επαγγελματίες. Υπάρχουν τέτοιοι, αλλά είναι πάρα πολύ λίγοι.
Τον Δεκέμβριο μετακόμισαν στα ενοικιαζόμενα σπίτια μας οι πρώτοι ένοικοι.
Σήμερα είναι 19. Οι περισσότεροι εργάζονται και σπουδάζουν. Υπάρχουν κάποιοι που πήραν προαγωγή στη δουλειά τους. Υπάρχουν κάποιοι που παρακολουθούν ήδη το δεύτερο μάθημα τους. Υπάρχουν κάποιοι που μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά σε σταθερές συνθήκες. Υπάρχουν κάποιοι που ξεκίνησαν έναν δρόμο για τον οποίο όλοι έλεγαν παλαιότερα: αδύνατο, και τώρα εργάζονται, δημιουργούν και γίνονται όλο και πιο ανεξάρτητοι.
Μεταξύ των «παιδιών» μας υπάρχουν θύματα σοβαρών εγκλημάτων, νέοι που έχουν τραυματιστεί από το σύστημα προστασίας των παιδιών, καθώς και άτομα που εμπλέκονται στις υποθέσεις της οδού Bicskei και της οδού Szőlő. Πολλοί από αυτούς είναι ήδη γονείς.
Θεωρούμε σημαντική την ανωνυμία και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Δεν τους χρησιμοποιούμε ως διαφημιστικά πρόσωπα. Δεν τους εκθέτουμε στη βιτρίνα. Το κοινό γνωρίζει με το όνομα και το πρόσωπό τους μόνο όσους το αποδέχονται από δική τους απόφαση.
Τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο καμπής.
Το ίδρυμα βρίσκεται σε διαδικασία αναδιοργάνωσης. Ενώ διαθέτουμε έξι ενεργά σπίτια και 19 φροντιζόμενους, των οποίων η ζωή και η σταθερότητα είναι πρωταρχικής σημασίας για εμάς, οι δρόμοι μας με το προηγούμενο τριμελές διοικητικό συμβούλιο χώρισαν και ξεκίνησε η συγκρότηση ενός νέου διοικητικού συμβουλίου. Ωστόσο, για να αναλάβουμε μια τέτοια ευθύνη, πρέπει να διαπιστώσουμε ότι ο οργανισμός είναι βιώσιμος και λειτουργικός με τα καθήκοντα που έχει αναλάβει και βρίσκονται σε εξέλιξη.
Τις επόμενες εβδομάδες θα θέλαμε να δούμε ειλικρινά αν υπάρχει τόσο μεγάλη κοινωνική υποστήριξη για αυτό το έργο, ώστε να μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό με ασφάλεια και μακροπρόθεσμα.
Γι' αυτό ξεκινάμε τώρα μια εκστρατεία στην κοινότητα.
Όχι επειδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους πάντες.
Αλλά επειδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να δώσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους μια πραγματική ευκαιρία για μια πιο αξιοπρεπή ζωή.
Και επειδή πιστεύουμε ότι μαζί μπορούμε να χτίσουμε ένα πραγματικό μέλλον.
Συμπληρώνουμε ένα χρόνο. Τώρα ανοίγει η πόρτα, πίσω από την οποία μας περιμένουν ευκαιρίες για υποβολή αιτήσεων, κοινωφελής δράση και σύντομα η δυνατότητα αποδοχής του 1% των φόρων. Αλλά μέχρι τότε, η κοινωνική συνεργασία μπορεί να οδηγήσει αυτή την πρωτοβουλία.
Τις επόμενες δύο εβδομάδες θα θέλαμε να δούμε αν θεωρείτε σωστό αυτό που κάνουμε και αν η υποστήριξη για αυτό που αναλάβαμε είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να χτίσουμε πάνω σε αυτό μακροπρόθεσμα.
