Καλημέρα, παρακαλώ μεταφράστε αυτό το μήνυμα· αν δεν μπορείτε να το διαβάσετε, είναι στα ισπανικά. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Γεια σας, ονομάζομαι Gabriela Urdaneta και διοργανώνω αυτή τη συγκέντρωση χρημάτων εκ μέρους του Βενεζουέλου φίλου μου Moises Torreala, ο οποίος έχει μια χελώνα που ονομάζεται Angelita. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή είναι άνεργος και δεν έχει αρκετά χρήματα για να πληρώσει τον κτηνίατρο, οπότε οι μέρες αυτής της μικρής φίλης έχουν γεμίσει με πόνο. Αφού τη νύχτα, ενώ η Αντζελίτα περιπλανιόταν έξω, πατήθηκε από τον τροχό του αυτοκινήτου του γείτονα, θα σας μεταφέρω ό,τι μου είπε ο φίλος μου Μοΐσες για το συμβάν.

«Χθες το βράδυ ξάπλωσα αργά, γύρω στις τρεις το πρωί (3 π.μ.), περιμένοντας να έρθει το αυτοκίνητο του γείτονα, και για κάθε ενδεχόμενο (για κάθε περίπτωση) ένα δεύτερο αυτοκίνητο, γιατί μερικές φορές βγάζουν δύο αυτοκίνητα, αλλά η ώρα είναι προβλέψιμη. Όταν είδα ότι έφτασε το αυτοκίνητο του γείτονα, περίμενα μια ώρα και δεν είδα να φτάνει το δεύτερο αυτοκίνητο, υπέθεσα ότι δεν θα ερχόταν, φέρθηκα ανόητα και αυτό ήταν δικό μου λάθος, γιατί αν έφτανε ένα δεύτερο αυτοκίνητο και αφού ξάπλωσα αργά, ήταν προφανές ότι θα ξυπνούσα αργά· το θέμα είναι ότι ξύπνησα αργά και όταν σηκώθηκα για να δω αν είχε έρθει δεύτερο αυτοκίνητο, ήταν μόνο αυτό του γείτονά μου και προφανώς δεν είδα δεύτερο αυτοκίνητο επειδή το είχαν πάρει. Αλλά εκείνη την ώρα που κοιμόμουν, γύρω στις εννιά, υποθέτω ότι η χελώνα μπήκε μπροστά στο δεύτερο αυτοκίνητο και, καθώς ο κύριος είναι αφηρημένος, δεν την είδε. Και η μαμά λέει ότι ήταν μια ελαφριά επαφή, αλλά είναι ψέμα, δεν ήταν ελαφριά επαφή, εκείνο το αυτοκίνητο ανέβηκε πάνω στη χελώνα, έπεσε πάνω της με έναν από τους τροχούς και όταν ο τύπος ένιωσε ότι το αυτοκίνητό του σηκωνόταν, προφανώς είπε «Κάτι συμβαίνει εδώ», οπότε πάτησε ξανά το γκάζι, κατέβηκε, είδε τι είχε συμβεί, τρόμαξε, φώναξε πολλούς γείτονες για να τον βοηθήσουν να λύσει αυτό το πρόβλημα, πράγμα που συνδέεται με το ότι η άλλη γειτόνισσά μου μου είπε ότι υπήρχαν άνθρωποι στο σπίτι μου στις εννιά το πρωί και αυτό που έκαναν ήταν να μεταφέρουν τη χτυπημένη χελώνα στο βάθος της αυλής για να φανεί ότι συνέβη τυχαία, ότι ήταν στην αυλή και κάτι συνέβη, ο Θεός μόνο ξέρει τι συνέβη και τέτοια. Τρόμαξαν, όλοι γύρισαν στα σπίτια τους και τέλος. Εγώ ξύπνησα στις έντεκα και δεν ήξερα καν τι είχε συμβεί, ούτε καν ότι είχε συμβεί αυτό, επειδή δεν υπήρχε δεύτερο αυτοκίνητο και υπέθεσα ότι η Ανχελίτα ήταν καλά, (τη χελώνα τη λένε Ανχελίτα). Όταν έφτασε η μαμά μου, πήγε στην αυλή και το πρώτο πράγμα που είδε ήταν τη χελώνα ξαπλωμένη στο έδαφος με το καβούκι της ανοιχτό. Και αρχίσαμε να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας.»

Αυτή ήταν η ιστορία που μου διηγήθηκε ο φίλος μου πριν από λίγα λεπτά μέσω ηχογράφησης και τηλεφωνικής κλήσης, μαζί με μερικές φωτογραφίες για να επιβεβαιώσει την κατάσταση της χελώνας Αντζελίτα. Σύμφωνα με τα λόγια του φίλου μου, όταν ο πατέρας του του την χάρισε, ο σκοπός ήταν να την μεγαλώσει για να χρησιμεύσει ως τροφή σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, αλλά τελικά η χελώνα έγινε μέλος της οικογένειας του Μοϊσή, όντας κάτι περισσότερο από ένα κατοικίδιο, μια σύντροφος ζωής που ήταν πάντα δίπλα του στις πιο δύσκολες στιγμές του και έδειξε περισσότερη ανθρωπιά από πολλούς ανθρώπους που έχει γνωρίσει στη διάρκεια της ζωής του. Αυτή τη στιγμή, ενώ διαβάζεις αυτό το κείμενο, η Αντζελίτα είναι ξαπλωμένη, ξεκουράζεται και υπομένει τον πόνο από τα τραύματά της, τα οποία προκλήθηκαν από την απροσεξία τόσο του Μοΐσες όσο και του οδηγού που δεν κοίταξε πριν ξεκινήσει το αυτοκίνητο, καθώς και από την έλλειψη ωριμότητας των γειτόνων να αναλάβουν την ευθύνη και να προσφέρουν βοήθεια για το συμβάν, θέλοντας απλώς να αποκρύψουν τα γεγονότα των κακών πράξεών τους, ενώ ο Μοΐσες, απελπισμένος, ικετεύει για βοήθεια προκειμένου να σώσει τη φίλη του. Σε παρακαλούμε, βοήθησέ μας να σώσουμε αυτή τη χελώνα που δεν αξίζει να υποφέρει, αλλά βρίσκεται σε μια τόσο επισφαλή κατάσταση εξαιτίας μιας απροσεξίας. Αν όχι για να πληρώσουμε τον κτηνίατρο, τουλάχιστον για να της προσφέρουμε μια ήσυχη ανάπαυση στις τελευταίες στιγμές της ζωής της.