«Η ιστορία μου δεν αφορά πια την απώλεια. Αφορά την επιβίωση. Την πίστη. Την αναγέννηση.»

Το 2023, σε μια εκδήλωση της Ένωσης Μεταμοσχευμένων της Ρουμανίας (ATR), εμφανίστηκε μια νεαρή κοπέλα που φαινόταν να έχει μόλις βγει από την εφηβεία, με λαμπερό πρόσωπο, με ένα ζεστό χαμόγελο για όλους, αλλά κυρίως με μια ήπια διακριτικότητα, που σε έκανε να την προσέχεις χωρίς να επιζητά την προσοχή κανενός. Εντάχθηκε σιγά-σιγά στην κοινότητα, αναζητώντας πάντα τρόπους να βοηθήσει. Πρόσφατα, επέλεξε να αφιερώσει τα γενέθλιά της για να υποστηρίξει τις δραστηριότητες της ένωσης.

Το όνομά της είναι Γεωργιάνα, και η ιστορία πίσω από το χαμόγελό της... δεν είναι εύκολη: Η ευτυχία του να γίνει μητέρα καταστράφηκε από την απροσδόκητη απώλεια της εγκυμοσύνης της. «Στα 31 μου χρόνια, η ζωή μου χωρίστηκε στα δύο. Τον Μάιο, απώλεσα την εγκυμοσύνη μου – μια πολυπόθητη εγκυμοσύνη, η οποία σταμάτησε να εξελίσσεται στις 28 εβδομάδες. Ήταν ένας πόνος δύσκολο να περιγραφεί με λόγια, ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει, μόνο να το κουβαλάς μαζί σου», αφηγείται η Γεωργιάνα.

Μετά την απώλεια της εγκυμοσύνης ακολούθησε αμέσως η είδηση ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο: τα νεφρά της είχαν προσβληθεί και σταματούσαν να λειτουργούν λίγο-λίγο κάθε μέρα. Κατέληξε σε ένα νοσοκομείο στο Βουκουρέστι, ακολούθησαν θεραπείες, παρενέργειες αυτών... και κανένα σημάδι ότι το αναμενόμενο αποτέλεσμα εμφανίζεται. Αντίθετα, η νεφρική ανεπάρκεια εξελίχθηκε ραγδαία, η κατάσταση περιπλέχθηκε με νέκρωση του ισχίου, το οποίο χρειάστηκε να υποβληθεί σε αρθροπλαστική... Και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο όπου, συναισθηματικά, οι κατηγορίες ότι η απώλεια του αγέννητου παιδιού οφειλόταν σε αυτήν, ότι είχε κάνει κάποιο λάθος, ήταν εκεί και μαζί με άλλες σκέψεις της έτρωγαν την ψυχή. Οι νεφροί της επιδεινώνονταν μέρα με τη μέρα και εγγράφηκε στη λίστα αναμονής για μεταμόσχευση.

«Ήξερα ότι ο χρόνος δεν είχε πια υπομονή. Και όμως, μόλις δύο εβδομάδες μετά τη στιγμή που οι γιατροί αποφάσισαν να με προετοιμάσουν για αιμοκάθαρση, χτύπησε το τηλέφωνο, και έτσι, στις 8 Δεκεμβρίου 2019, η ζωή μου άλλαξε ξανά. Μου δόθηκε η ευκαιρία για μια νέα ζωή — χωρίς ούτε μία μέρα αιμοκάθαρσης. Θυμάμαι τέλεια τη στιγμή που έκλεισα το τηλέφωνο μετά τη συζήτηση με την γιατρό. Ένιωσα, με όλη μου την ύπαρξη, ότι εκείνος ο νεφρός ήταν για μένα. Ότι μου είχε εμπιστευτεί, ότι από τώρα και στο εξής μου ανήκε και ότι ήταν καθήκον μου να τον φροντίσω.»

Και έτσι ήταν: εκείνος ο νεφρός της ταίριαξε! Τον δέχτηκε με αγάπη και άρχισε να τον προστατεύει με όλη της την ύπαρξη και τη δύναμή της. Αλλά η ζωή της επιφύλασσε μια οδυνηρή έκπληξη:«Το 2023 βρέθηκα σε ένα άλλο δύσκολο σημείο: το διαζύγιο. Βγήκα από μια σχέση κακοποίησης, τόσο σωματικής όσο και λεκτικής. Βυθίστηκα σε μια βαθιά κατάθλιψη, που με οδήγησε σε σκοτεινά μέρη του μυαλού μου. Υπήρχαν στιγμές που οι σκέψεις μου γίνονταν επικίνδυνες.»

Αλλά είχε ένα χρέος απέναντι σε αυτόν/αυτήν που της είχε προσφέρει το δώρο της ζωής, εκείνο το λειτουργικό νεφρό, και δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Έκανε ψυχοθεραπεία, διάστημα κατά το οποίο«έμαθα, βήμα-βήμα, να ξαναχτίζω τον εαυτό μου. Να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Να επιλέγω τον εαυτό μου.»

Και επειδή, κατά κανόνα, ένας δωρητής σε εγκεφαλική νέκρωση προσφέρει 2 νεφρά, μαζί με το λειτουργικό νεφρό, η Γεωργιάνα έλαβε και έναν «αδελφό νεφρού», και αποφάσισαν να μην χωρίσουν τα νεφρά, αλλά όποτε είναι δυνατόν, να τα φέρνουν κοντά το ένα στο άλλο και έτσι αναπτύχθηκε μια εξαιρετική συντροφικότητα. Και καθώς ο «αδελφός νεφρού» είχε ανακαλύψει εδώ και καιρό την ATR και αισθάνθηκε αμέσως μέρος της κοινότητας, το 2023 έπεισε και τη Γεωργιάνα να συμμετάσχει σε μια δραστηριότητα, μετά την οποία επέστρεψε και αυτή.«Στην ATR γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ιστορίες ίσως πιο δύσκολες από τη δική μου, αλλά που εκπέμπουν φως γύρω τους και έχουν μια απίστευτη δύναμη στα μάτια τους. Άνθρωποι που, παρά όλα τα προβλήματα, επιλέγουν να είναι αισιόδοξοι. Που πιστεύουν, όπως κι εγώ, ότι η ζωή μπορεί να χαμογελάσει ξανά. Η πίστη στον Θεό με κράτησε όρθια και μου έδωσε τη δύναμη να προχωρήσω, και οι άνθρωποι που συνάντησα μου επιβεβαιώνουν ότι δεν είμαι μόνη, αλλά μέρος μιας κοινότητας στην οποία οι άνθρωποι υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον.»

Το ATR έχει να κάνει με την αμοιβαία υποστήριξη, με το να ακούμε ο ένας τον άλλον, να ενθαρρύνουμε, να χαίρομαστε και να λυπόμαστε ο ένας για τον άλλον, και η Γεωργιάνα το εκφράζει με λόγια όταν ομολογεί:«Τώρα ζω μια όμορφη ζωή. Έχω δίπλα μου παλιούς και νέους φίλους, ανθρώπους που με υποστηρίζουν, με καταλαβαίνουν και με εκτιμούν. Έμαθα ότι ο πόνος δεν εξαφανίζεται, αλλά μεταμορφώνεται. Γίνεται δύναμη. Γίνεται μάθημα. Γίνεται ιστορία. Και η ιστορία μου δεν αφορά πια την απώλεια. Αφορά την επιβίωση. Την πίστη. Την αναγέννηση.»

Ευχαριστούμε τη Γεωργιάνα για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μοιράστηκε και για το ότι επέλεξε να γίνει μέλος της κοινότητας ATR!