Αυτή είναι η Άνα*. Είναι η μικρότερη ξαδέλφη μου. Αν και πλησιάζουμε και οι δύο τα 40, την βλέπω ακόμα σαν παιδί. Ένα παιδί που έχει περάσει πολλά στη ζωή του. Αλλά δεν έχει νόημα να σας τα πω όλα τώρα. 

Δεν έχει μεγάλα όνειρα. Δηλαδή έχει, αλλά προς το παρόν τα έχει βάλει λίγο σε παύση, γιατί η ζωή την χτύπησε κατά πρόσωπο και από όλες τις πλευρές. Προς το παρόν το όνειρό της είναι να ζήσει. Και, αν είναι δυνατόν, να ζήσει με αξιοπρέπεια και να ασχοληθεί με τα υπόλοιπα προβλήματα που συνεχίζουν να χτυπούν την πόρτα της. Να τα λύσει, ένα-ένα, όλα.  

Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο είναι εκείνη η αδίστακτη διάγνωση που κάνει τα μαλλιά να σηκωθούν στη σπονδυλική στήλη οποιουδήποτε και που παραλύει τον καθένα. Είναι αυτό που μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι δεν θα φτάσει σε εμάς ή ότι σύντομα θα ανακαλύψουμε το θαυματουργό φάρμακο. 

Ναι, είναι καρκίνος. Ένα πολύ επιθετικό καρκίνωμα του μαστού , το οποίο, αν και εντοπίζεται σχετικά γρήγορα, έχει πιθανότητες εξάπλωσης 90%. Αυτό σημαίνει ότι απαιτεί μαστεκτομή (αφαίρεση των μαστών), χημειοθεραπεία και στη συνέχεια ανακατασκευή των μαστών. Κάτι που, συνολικά, κοστίζει τουλάχιστον 10.000 ευρώ. Ναι, στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί όπου βρήκε έναν γιατρό με ενσυναίσθηση, υπομονετικό, που της εξήγησε βήμα προς βήμα τι σημαίνει η διάγνωση και ποιες εναλλακτικές έχει. 

Ποιοι κίνδυνοι υπάρχουν αν δεν κάνει την εγχείρηση; Ταχείες μεταστάσεις, KI-47 90% – υψηλός βαθμός πολλαπλασιασμού – ο καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί πολύ γρήγορα στο σώμα. Ακόμα περιμένουμε το αποτέλεσμα της βιοψίας των λεμφαδένων για να μάθουμε αν οι λεμφαδένες έχουν μεταστάσεις. Αν έχουν, θα χρειαστεί και η αφαίρεσή τους. 

Τώρα, πιθανώς θα αναρωτηθείτε: 

Γιατί στον ιδιωτικό τομέα, αν δεν έχει χρήματα; Να χειρουργηθεί στο δημόσιο, αφού το κράτος καλύπτει τα έξοδα. 

Βρισκόμενη σε μια απελπιστική κατάσταση, πήγε για εξετάσεις σε πολλά κρατικά και ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές. Δυστυχώς, στο Ογκολογικό Ινστιτούτο, είχε μια οδυνηρή και απογοητευτική εμπειρία: της φέρθηκαν με έλλειψη σεβασμού και ενσυναίσθησης. Παραθέτω τον διάλογο παρακάτω:

Α: Ποια είναι η διάγνωση; Θα πεθάνω;

Γιατρός: (απότομα) Ναι.

Α (νόμιζα ότι αστειεύεται): Ποια είναι η διάγνωση;

Γιατρός: Αυτό που υποψιαζόμασταν. 

Α: Αρχικά υποψιαζόμασταν ότι είναι κάτι καλοήθες. Όλοι οι γιατροί μου είπαν ότι πιθανότατα είναι καλοήθης όγκος. Τι είναι λοιπόν;

Γιατρός: Καρκίνος. 

Στη συνέχεια, μου είπε να συμβουλευτώ έναν ογκολόγο και έφυγε βιαστικά.

Έτσι κατέληξε σε μια ιδιωτική κλινική όπου την αντιμετώπισαν με κατανόηση και ενσυναίσθηση και όπου της εξήγησαν βήμα προς βήμα τι σημαίνει η διάγνωση, ποιες εξετάσεις πρέπει να κάνει ακόμα και ποια θεραπεία συνιστάται (εγχείρηση και χημειοθεραπεία, με τη σειρά να καθορίζεται μετά τα αποτελέσματα όλων των εξετάσεων). 

Γιατί χρειάζεται ανακατασκευή; 

Θέλω απλώς να σας κάνω την ακόλουθη ερώτηση: κυρίες, αν στην ηλικία των 37 ετών χάνατε και τους δύο μαστούς σας, πώς θα βλέπατε τη ζωή; Θα θεωρούσατε ακόμα ότι θα μπορούσε να είναι, έστω και στο ελάχιστο, μια φυσιολογική ζωή; Και στους κυρίους απευθύνω την ακόλουθη ερώτηση: πώς θα βλέπατε μια γυναίκα που δεν έχει πια στήθη, αν και κάποτε τα είχε; Θα μπορούσατε να την κοιτάξετε όπως πριν, ή θα αισθανόσασταν αναπόφευκτα οίκτο;

Δηλαδή θέλει χρήματα για να βάλει σιλικόνη; 

Η σκέψη μιας αισθητικής επέμβασης είναι μακριά από αυτήν. Από τότε που την ξέρω (δηλαδή από τότε που γεννήθηκε) δεν ανέφερε ποτέ κάτι τέτοιο. Ούτε καν για πλάκα. 

Αλλά, βλέπετε, εδώ παρεμβαίνει η αξιοπρέπεια για την οποία μιλούσα παραπάνω. Πώς μπορείς να ζεις με αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο που, είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, είναι αρκετά επιφανειακός; Πώς μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου, αφού σου έχει αφαιρεθεί και το τελευταίο ψήγμα θηλυκότητας; 

Και μιλώντας για αξιοπρέπεια, εκείνη δεν ξέρει καν ότι έγραψα αυτό το κείμενο και δεν θα συμφωνούσε ποτέ με μια δημόσια εκστρατεία, αλλά σε απελπιστικές καταστάσεις, καταφεύγουμε σε ανάλογες λύσεις. Απλά για να καταλάβετε γιατί δεν έδωσα το πραγματικό της όνομα και ούτε έβαλα μια πραγματική φωτογραφία της. 

Εδώ και μερικούς μήνες, η Άννα δεν έχει δουλειά. Η εταιρεία στην οποία εργαζόταν κήρυξε πτώχευση, και από τότε ψάχνει, αλλά η αγορά εργασίας κλονίζεται καθημερινά από τα φορολογικά μέτρα, την εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης και πολλούς άλλους παράγοντες που δυσχεραίνουν σημαντικά τη διαδικασία εύρεσης εργασίας. 

Αλλά θέλει να δουλέψει. Να ζήσει. Να απολαύσει τη ζωή. 

Οπότε δεν θα μακρηγορώ. Αν συντονιστείτε έστω και κατά 1% και συνεισφέρετε ό,τι θέλετε και μπορείτε, ίσως καταφέρουμε να μετατρέψουμε αυτή τη μαύρη ιστορία σε μια με ευτυχισμένο τέλος. Να την έχουμε δίπλα μας για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια. 

Α, παραλίγο να το ξεχάσω: η συμβουλή της για όλες τις κυρίες και τις νεαρές: κάντε ετήσιο υπερηχογράφημα μαστού! Δεν έχει σημασία η ηλικία, η γενετική, οι συνήθειες. Ο καρκίνος δεν συγχωρεί κανέναν. 

*Το όνομα είναι φανταστικό για να προστατεύσουμε την ταυτότητά της και για να μπορέσουμε να την βοηθήσουμε χωρίς να νιώθει οίκτο.