Annemizin Hikâyesi – Derinden Seven ve Şimdi Tüm Sevgimizle Kucakladığımız Bir Kadın

Annemiz her zaman ailemizin kalbi olmuştur. Bize gülümsemeler, kucaklamalar, tavsiyeler ve hepimizin iple çektiği o sıcak Pazar öğle yemeklerini sunan oydu. Bugün 61 yaşında ve orta derecede Alzheimer hastalığıyla yaşıyor.

Onun için her gün farklıdır; bazen hatırlar, bazen artık net bir şekli olmayan düşünceler ve anılar arasında dolaşır. İsimleri, yerleri, hatta tanıdık yüzleri bile unutur... ama asla solmayan tek şey sevgisidir. Adımı bilmesen bile, gözleri "Seni seviyorum" der. Ve biz de onu, kelimelerin ifade edemeyeceği kadar çok seviyoruz.

Ben onun kızıyım ve ona evde bakmak için işimden ayrıldım. Onun huzur, güvenlik ve tanıdık bir ortamın rahatlığını yaşamasını istedim — çünkü bunun Alzheimer ile yaşayan biri için ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Babam emekli olmasına rağmen, temel ihtiyaçlarımızı karşılamak için hala yarı zamanlı çalışıyor. Bakımı paylaşıyoruz, ancak çoğu yük benim omuzlarımda. Bu durum duygusal, fiziksel ve maddi olarak çok yorucu.

Her gün ilaç, hijyen malzemeleri, hareket yardımcıları ve gıda, elektrik, doktor ziyaretleri için ulaşım gibi günlük ihtiyaçların masraflarıyla karşı karşıyayız. Yardım istemeyi hiç düşünmemiştik, ama şimdi gerçekten buna ihtiyacımız var.

Bağış kampanyamıza destek olmaya karar verirseniz, sadece maddi olarak değil, duygusal olarak da yardım etmiş olursunuz; annemize soğuk kurum duvarları yerine sevgiyle çevrili bir ortamda mümkün olduğunca uzun süre evde kalma şansı vermiş olursunuz.

Hikayemizi okuduğunuz ve annemizi ait olduğu yere, yani evine kalmasına yardımcı olduğunuz için kalbimizin derinliklerinden teşekkür ederiz.

Sevgi ve minnetle,

Asla unutmayacak bir kız