W sobotę 28 września 2024 r. moja była au pair Astar, 25 lat, obecnie mieszkająca z rodzicami w Katmandu w Nepalu, napisała do mnie następującą wiadomość:

Dobry wieczór, Sabine.

Mam naprawdę złe wieści. Dzisiaj znów natura zagrała nieoczekiwaną rolę. Prawie straciliśmy życie z powodu ogromnej powodzi. Dzięki Bogu i policji udało się nas uratować. Widzieliśmy jednak wiele osób, które straciły życie. Fizycznie nic nam nie jest, ale nasz dom został zalany, więc wszystkie rzeczy w nim są teraz bezużyteczne. Nie mamy nawet naszych dokumentów osobistych. 

To my. Byliśmy blisko śmierci.

A żona naszego starszego pastora straciła życie z powodu osunięcia się ziemi. Jesteśmy teraz niestabilni psychicznie i emocjonalnie. Proszę, módlcie się za nas. Nie jestem pewien, czy będę mógł kontynuować kurs B2. Nie wiem, co będzie dalej.

Dzisiaj, trzy dni później, podjąłem decyzję, aby wesprzeć ją w ten sposób.

Sytuacja w domu: wszystkie urządzenia elektroniczne są zniszczone, sofa, łóżka, szafa, ubrania. Oczywiście dom jest wilgotny i pokryty błotem. Nie mogą tam mieszkać przez czas nieokreślony. Astar i jej rodzina szukają pokoju, który mogliby wynająć. Nie jest to łatwe. Obecnie mieszka w domu swojego proboszcza (którego żona zginęła). Jest w szoku i pozbawiona sił.

Wiem, że również Austriacy, Niemcy i wielu innych Europejczyków borykało się ostatnio z powodziami. U nas również sytuacja jest katastrofalna i wiele osób cierpi z powodu jej skutków.

Dlatego oczywiście rozumiem, jeśli wolą Państwo przekazać darowiznę gdzie indziej.

Jednak dla mnie pomoc dla niej jest sprawą szczególną. Pozwólcie, że wyjaśnię:

Astar była przez rok częścią naszej rodziny tutaj, w Styrii. Była osobą lubianą i cenioną nie tylko w kręgu rodziny. Dzięki swojej uprzejmości, bezinteresowności, szczerości i gotowości do pomocy zyskała wielu przyjaciół, była aktywna w parafii, a dzięki swojej znajomości języków obcych i dużemu zainteresowaniu ludźmi, przyrodą i kulturą tego miejsca szybko się zintegrowała. Chciała tu zostać i rozpocząć naukę w zawodzie pielęgniarki. Jednak ze względu na surowe przepisy po roku spędzonym jako au pair wróciła do swojego kraju, Nepalu.

Jeśli zechcecie przekazać darowiznę, niezależnie od jej wysokości, pomoże jej to odzyskać siły psychiczne, aby kontynuować naukę i nie poddawać się. Powinna kontynuować naukę języka, aby w marcu 2025 roku móc rozpocząć naukę zawodu pielęgniarki w Niemczech. To jest teraz bardzo ważne. Pokażmy jej, że jesteśmy przy niej, że ją wspieramy. Dziękujemy za Państwa darowiznę!

Jeśli nie chcecie przekazać darowizny, możecie również zdecydować się na wsparcie psychiczne: napiszcie do niej słowa otuchy, pokażcie jej, że nie jest sama.

Dziękujemy za poświęcony czas.

Serdeczne pozdrowienia,

Sabine