Historia naszej mamy – kobiety, która kochała z całego serca i którą teraz otaczamy całą naszą miłością

Nasza mama zawsze była sercem naszej rodziny. To ona obdarowywała nas uśmiechami, uściskami, radami i tymi ciepłymi niedzielnymi obiadami, na które wszyscy tak czekaliśmy. Dziś ma 61 lat i cierpi na chorobę Alzheimera w umiarkowanym stadium.

Każdy dzień jest dla niej inny – czasami pamięta, a czasami dryfuje wśród myśli i wspomnień, które nie mają już wyraźnych kształtów. Zapomina imion, miejsc, a nawet znajomych twarzy… ale jedna rzecz nigdy nie blaknie – jej miłość. Nawet gdy nie zna mojego imienia, jej oczy mówią: „Kocham cię”. A my kochamy ją bardziej, niż można to wyrazić słowami.

Jestem jej córką i rzuciłam pracę, aby opiekować się nią w domu. Chciałam, aby miała spokój, bezpieczeństwo i komfort znanego otoczenia – ponieważ wiem, jak ważne jest to dla osoby żyjącej z chorobą Alzheimera. Mój tata, mimo że jest na emeryturze, nadal pracuje na pół etatu, aby pomóc nam pokryć podstawowe potrzeby. Dzielimy się opieką, ale większość obowiązków spada na mnie. Jest to wymagające emocjonalnie, fizycznie i finansowo.

Każdego dnia ponosimy koszty związane z lekami, środkami higieny, sprzętem ułatwiającym poruszanie się oraz codziennymi potrzebami, takimi jak jedzenie, prąd i transport na wizyty lekarskie. Nigdy nie wyobrażaliśmy sobie, że będziemy prosić o pomoc, ale teraz naprawdę jej potrzebujemy.

Jeśli zdecydujesz się wesprzeć naszą zbiórkę funduszy, pomożesz nam nie tylko finansowo, ale i emocjonalnie – dając naszej mamie szansę na jak najdłuższe pozostanie w domu, otoczonej miłością, a nie zimnymi ścianami placówki opiekuńczej.

Z głębi serca dziękujemy za przeczytanie naszej historii i pomoc w utrzymaniu naszej mamy w domu – tam, gdzie jest jej miejsce.

Z miłością i wdzięcznością,

Córka, która nigdy nie zapomni