Miesiąc temu straciłam moją ukochaną mamę, która miała 83 lata... Kochała ten zabytkowy, prawie stuletni dom moich pradziadków. Niezależnie od tego, czy padał śnieg, czy deszcz, pokonywała pieszo około 10 kilometrów, niosąc ciężkie torby z wioski moich dziadków (a wcześniej musiała przesiadać się dwukrotnie w autobusie ze swojego miasta), aby dotrzeć do tego domu, ponieważ z tego miejsca nie jeździł tam żaden autobus...Byłem na nią zły, że to robiła, bo bałem się, że pewnego dnia w ten sposób ją stracę... ale ona nigdy nie przestała, dopóki fizycznie nie była już w stanie tego robić... czuła się szczęśliwa i jak w domu w tym miejscu... miejscu, w którym dorastała z babcią i wujkami po tym, jak w wieku 13 lat wróciła sama z Syberii po deportacji jej rodziny z ich domu na Litwie...Dom był naprawdę szczęśliwym miejscem, mój wujek piekł świeży chleb, śpiewał i grał na harmonijce oraz radośnie witał nieznajomych... Czuję się zobowiązana wobec mojej ukochanej mamy i przodków, by odrestaurować i zachować to miejsce. Jako pierwszy krok, wczoraj posprzątaliśmy dom, w którym panował ogromny bałagan po tym, jak ktoś wielokrotnie szukał tam skarbów... i nie mogłam przestać podziwiać jego piękna...Byłoby dla mnie ogromnym zaszczytem móc odrestaurować ten klejnot i zachować go dla przyszłych pokoleń. Z głębi serca byłabym wdzięczna za każdą darowiznę, która pomoże zapobiec utracie tego cennego dziedzictwa moich pradziadków. Bardzo dziękuję!♥️