11 grudnia wzięliśmy udział w demonstracji. Chcieliśmy skorzystać z podstawowego prawa, wierząc, że przebywanie razem w przestrzeni publicznej jest bezpieczne. Nie było.

Pod koniec demonstracji setki ludzi pozostały przed budynkiem Zgromadzenia Republiki. Atmosfera była spokojna. Nie było żadnych starć, ostrzeżeń ani nakazów rozproszenia się. A jednak, bez żadnego ostrzeżenia, policja zaczęła strzelać do wszystkich obecnych.

Nikt nie spodziewał się strzałów. Były tam osoby w każdym wieku. W ciągu kilku minut moment obywatelskiego zaangażowania zamienił się w scenę paniki, strachu i krwi. Pięć osób zostało postrzelonych w głowę. Dziesięć zostało trafionych w inne newralgiczne miejsca ciała, takie jak klatka piersiowa, tułów i szyja.

Trudno jest opisać uczucie, gdy uświadamiasz sobie, że mogłaś tam zginąć. Że mogłaś stracić wzrok. Że mogłaś wyjść stamtąd na zawsze zmieniona. Wszystkie byłyśmy tam tylko po to, aby wyrazić swoje poparcie. I to tylko dzięki szczęściu tak się nie stało.

Strzelanina rozpoczęła się około godziny 19:37 i trwała prawie godzinę. Najpierw udzieliły nam pomocy inne osoby uczestniczące w demonstracji, a później ekipy ratownicze. Chodnik przed budynkiem Zgromadzenia Narodowego pokrył się krwią. Ofiary, jedna po drugiej, wpadły w panikę w karetkach pogotowia, ponieważ zostały postrzelone.

Oprócz postrzałów wiele osób zostało brutalnie pobitych pałkami. Niektórzy odnieśli głębokie siniaki, odczuwali silny ból i mieli poważne obrażenia. Większość ofiar musiała tej nocy udać się do szpitala. Niektórym założono szwy i przeprowadzono pilne badania. Inni mają zaświadczenia lekarskie potwierdzające, że ślady na ciele zostały spowodowane agresją.

Po upływie miesięcy niektórzy nadal żyją z konsekwencjami tego dnia. Niektórzy stracili słuch. Niektórzy mają trudności z koncentracją, odczuwają ciągły ból ciała i silne bóle głowy. Są rany, których nie widać, ale które nadal są otwarte.

Stworzyliśmy tę kampanię, ponieważ wiemy, że to nie było normalne, nie było akceptowalne i nie było legalne. I ponieważ wiemy, że jeśli będziemy milczeć, to może się to powtórzyć – nam lub innym osobom.

Mamy już wsparcie prawników i zamierzamy wszcząć postępowanie zbiorowe, aby pociągnąć sprawców do odpowiedzialności. Nie robimy tego z zemsty. Robimy to, ponieważ wierzymy, że nikt nie powinien bać się wyjść z domu, aby wziąć udział w demonstracji. Ponieważ nikt nie powinien wychodzić z protestu z kulą w ciele.

Grupa jest wspierana przez prawnika i stażystkę, a my zamierzamy złożyć trzy skargi: do sądu administracyjnego, skargę karną do DIAP (Departament Śledczy i Karny) oraz postępowanie dyscyplinarne do IGAI (Inspekcja Generalna Administracji Wewnętrznej). W lutym będziemy musieli zapłacić adwokatowi 1500 euro, aby mógł on rozpocząć postępowanie, a całkowita kwota może wynieść nawet 5000 euro, w zależności od czasu potrzebnego do zakończenia postępowania.

Poprosimy również o wsparcie prawne, aby nie ponosić żadnych dodatkowych kosztów, na przykład w przypadku, gdy sędzia poprosi o przeprowadzenie ekspertyzy lub będziemy musieli złożyć odwołanie.

W ostatnim miesiącu próbowaliśmy dojść do siebie po tym prawdziwym koszmarze. Niektóre z nas potrzebowały tygodni, aby móc zasnąć bez ponownego przeżywania tego, co się wydarzyło. Trzy ofiary udzieliły wywiadu telewizyjnego, z nagraniami z samego dnia zdarzenia, które pomogły ujawnić rzeczywistość, o której wiele osób nie wiedziało.

Ta kampania dotyczy nas, ale dotyczy również wszystkich osób, które doświadczyły przemocy ze strony policji i nigdy nie miały środków, aby się bronić.

Jeśli możesz pomóc, każda kwota się liczy. Nawet niewielka kwota ma znaczenie. Jeśli nie możesz przekazać darowizny, prosimy o udostępnienie tej kampanii. Widoczność jest również formą ochrony.

Żyjemy. Dlatego nie będziemy milczeć. Dziękujemy za pomoc w przekształceniu strachu w sprawiedliwość.