Cześć, jestem Marianna. Piszę to, bo czuję się bezradna, serce mi pęka z troski, a jako matka to jedyna rzecz, jaką mogę teraz zrobić stąd, z Węgier, dla moich synów, Szabolcsa i Pétera. Podczas gdy my tutaj, w Węgrzech, spaliśmy spokojnie w naszych domach, oni walczyli o przetrwanie w koszmarze, który trudno pojąć zdrowym rozsądkiem.

24 czerwca o godz. 18:04 czasu lokalnego ziemia w Wenezueli dosłownie się rozstąpiła. Przerażające, tzw. „podwójne trzęsienie ziemi” spustoszyło ten region. Najpierw trzęsienie o sile 7,2 w skali Richtera wstrząsnęło domami, a zaledwie 39 sekund później nastąpiło jeszcze bardziej niszczycielskie trzęsienie o sile 7,5. Szabolcs i Péter mieszkają – a raczej mieszkali – w nadmorskiej miejscowości Caraballeda, położonej tuż obok Caracas – w samym epicentrum katastrofy. 70% miasta zostało zniszczone w ciągu kilku sekund. Wszystko wygląda tak, jakby padło ofiarą bombardowania dywanowego. Według obliczeń fizyków podczas podwójnego trzęsienia ziemi, które spowodowało katastrofę, w skorupie ziemskiej uwolniła się energia czysta odpowiadająca prawie 240 wybuchom atomowym w Hiroszimie. Mój syn i jego rodzina cudem przeżyli. Jednak ich życie, teraźniejszość, wszystko to, dla czego przeprowadzili się do tego kraju, o co walczyli i na co pracowali, w ciągu jednej minuty obróciło się w nicość.

Na ich oczach, tuż obok, pięć wielopiętrowych budynków mieszkalnych zawaliło się jak domek z kart, grzebiąc pod sobą wszystko. Szabolcs i jego rodzina znaleźli schronienie w ogrodzie jednego z tych budynków.

Nie było prądu, nie było zasięgu, nie było wiadomości – tylko oślepiająca, dusząca chmura pyłu i szum gruzów. Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Ponieważ ich budynek stał tuż przy brzegu morza, po trzęsieniu ziemi tej wielkości natychmiast pojawiło się najstraszniejsze zagrożenie: tsunami.

Szabolcs i Péter zrobili wtedy coś, co wymagało niesamowitej odwagi – albo szaleństwa podyktowanego instynktem przetrwania. Wiedzieli, że jeśli nadejdzie tsunami, bez samochodu, dokumentów i telefonów nie mają żadnych szans. Nie wiedząc, czy nastąpią kolejne wstrząsy wtórne, z przerażeniem wrócili na siódme piętro do ciemniejącego, skrzypiącego i stającego się śmiertelnie niebezpiecznego budynku. Wbiegli do mieszkania po klucze i dokumenty, a następnie, narażając się na największe niebezpieczeństwo, zeszli do ciemnego jak smoła garażu, by zabrać samochód. Udało im się wyjechać i ruszyli w górę, w kierunku gór.

Skierowali się w stronę stolicy, Caracas, oddalonej o 40 minut jazdy, ale droga była dosłownie piekłem na ziemi. Mogli tylko mieć nadzieję, że autostrada, składająca się z wiaduktów i górskich tuneli, pozostała nienaruszona i nie zawaliła się. Drogi zostały przecięte na pół, powstały ogromne różnice wysokości i kratery. Po stromych górskich drogach gruntowych mogli poruszać się jedynie krokiem, w tłumie uciekających ludzi. Szabolcs i Péter musieli obserwować z samochodu, jak wokół nich płoną ruiny, a z pyłu i dymu dobiegają krzyki i szalone wrzaski ludzi, którzy szukali swoich bliskich, dzieci pod gruzami. Ten zbiorowy krzyk śmierci do dziś rozbrzmiewa im w uszach.

Zwykła 40-minutowa podróż trwała w tym ziemskim piekle 5 godzin. Jedna rzecz utrzymywała moich synów przy życiu: musieli dotrzeć do linii łączącej z lotniskiem w Caracas, ponieważ wierzyli, że tam będzie zasięg (którego ostatecznie nie było, ponieważ lotnisko również uległo poważnemu zniszczeniu), i będą mogli skontaktować się z nami, zanim obudzimy się na Węgrzech i zobaczymy doniesienia w mediach. Nie chcieli, żebyśmy jako rodzice przeżyli szok. Około godziny 6 rano czasu węgierskiego zadzwonił nasz telefon. Głos mojego syna drżał, ale uspokoił nas, zanim straszne zdjęcia obiegły świat. Dopiero wtedy, słysząc tę wiadomość, naprawdę wpadliśmy w panikę. Jednocześnie po przybyciu do Caracas też nie mogli odetchnąć z ulgą. Z powodu zawalonych budynków, które stały się statycznie niebezpieczne dla życia, wszyscy uciekli tam na ulice. Szabolcs i jego rodzina pierwszą noc spędzili w samochodzie. Obecnie znaleźli tymczasowe schronienie w Domu Węgierskim w Caracas, za co będziemy na zawsze wdzięczni lokalnej społeczności węgierskiej.

Jednak wydaje się, że na wybrzeżu stracili wszystko. Dom jest w stanie zagrażającym życiu, teren został ewakuowany i zamknięty. Nie mogą tam wrócić. Nie ma już sklepów, supermarketów, aptek ani gabinetów lekarskich. Nie ma wody, nie ma prądu, sieć komórkowa nie działa. Lotnisko zostało zamknięte z powodu uszkodzonych pasów startowych, metro nie kursuje. Panuje całkowity paraliż. Co więcej, obecnie w regionie panuje również obawa przed zakażeniem.

Mój syn i jego rodzina zostali w jednym kompletie ubrań, z dokumentami osobistymi i samochodem. Muszą wszystko odbudować od zera w kraju, który się załamał. Naszym celem jest teraz zebranie 5000 euro. Ta kwota nie jest przeznaczona na luksus, ale na samo przetrwanie: bezpieczną żywność, czystą wodę pitną, najpotrzebniejsze leki, ubrania oraz niezbędne działania logistyczne w nadchodzących krytycznych miesiącach.

Bardzo was proszę, jeśli tylko możecie, wesprzyjcie mojego syna i jego rodzinę kwotą równą cenie kawy lub obiadu, aby mieli siłę i szansę podnieść się z ruin. I co równie ważne: proszę, udostępnijcie ten link, aby wiadomość dotarła do jak największej liczby osób, zarówno przyjaciół, jak i znajomych z zagranicy.

Dziękuję z całego serca, również w imieniu mojej rodziny!

Marianna,

zaniepokojona mama