Witam, nazywam się dr Zoltán Suri, od 24 lat mieszkam w Indonezji i prowadzę fabrykę mebli w mieście Jepara na Środkowej Jawie. Moja żona zmarła 23 marca na wirusowe zapalenie płuc. Miała 35 lat. Mam 13-letniego synka, którym obecnie opiekuje się moja szwagierka, ponieważ musiałem wrócić do Węgier, aby opiekować się rodzicami. Chciałbym jak najszybciej wrócić do Indonezji, do mojego synka.

Już po przyjeździe mój indonezyjski przyjaciel, nauczyciel, zabrał mnie na wizytę do szkoły, do klasy licealnej. Byli tam uczniowie w wieku 14–18 lat, około 20 dziewcząt i 5 chłopców. Zapytałam, gdzie są pozostali chłopcy? Powiedzieli mi, że chłopcy w tym wieku muszą już pracować, a nie się uczyć. Dziewczęta również nie kontynuują nauki po gimnazjum... po prostu rodziców nie stać na to finansowo. Wtedy postanowiłam, że jeśli będę żyła wystarczająco długo i będę miała na to środki, będę wspierać tę szkołę, założę fundację lub zrobię cokolwiek innego... jeśli tylko pomogę choćby jednemu utalentowanemu, pragnącemu się uczyć młodemu człowiekowi, to już warto było walczyć!!! Tylko nauka może ich wyrwać z ubóstwa! W tym celu dawna szkoła mogłaby patronować i wspierać utalentowanych uczniów w trakcie ich studiów wyższych, czego rodzice nie są w stanie im zapewnić.

Prosimy o pomoc i wsparcie w tej sprawie. Wkrótce wrócę „do domu” do mojego synka i przywiezę mojemu ukochanemu miastu piękny, duży prezent z Węgier.

Dziękuję za wsparcie mojego planu. Darowizny będzie można śledzić w dowolnym momencie za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefonicznie. W przyszłości planuję osobiste wsparcie utalentowanych uczniów, a także, jeśli to możliwe, pomoc w kontynuowaniu nauki na węgierskich uczelniach wyższych (wymiany studenckie, Darmashishva itp.).