Drogi Czytelniku!

Z ciężkim sercem, ale z nadzieją zwracam się do Ciebie.

Prawie 4 lata temu kupiliśmy nieruchomość z dotacji na zakup mieszkania dla mojej partnerki, wierząc, że w końcu możemy zbudować naszą wspólną przyszłość na solidnych podstawach. Niestety, podczas zakupu doszło do poważnych błędów ze strony sprzedającego i prawnika, których konsekwencje ponosimy do dziś.

Nieruchomość do dziś nie została przepisana na nas, ponieważ obciążona jest hipoteką, a urząd katastralny odesłał złożone dokumenty. Tymczasem urząd opiekuńczy domaga się zwrotu dotacji, już za pośrednictwem komornika.

Próbowaliśmy zrobić wszystko: wszczęliśmy postępowanie sądowe, sprawdziliśmy wszystkie możliwości, ale przez te lata całkowicie się wyczerpaliśmy – zarówno finansowo, jak i psychicznie. Ciągła niepewność i stres powoli mnie wyczerpują. Chociaż staram się zachować spokój, jest to coraz trudniejsze.

Mój partner jest niedosłyszący, jesteśmy razem od prawie 6 lat i zawsze wspieraliśmy się nawzajem, próbując rozwiązywać problemy. Teraz jednak znaleźliśmy się w sytuacji, w której samemu już nie damy rady.

Zwracam się do Ciebie, bo to nasza ostatnia szansa. Jeśli uda się uregulować zaległe długi i pokonać przeszkody prawne, może uda nam się zachować nasz dom, który z taką nadzieją zaczęliśmy budować.

Każda pomoc ma dla nas ogromne znaczenie.

Będziemy wdzięczni za przeczytanie tego listu, a jeszcze bardziej za wsparcie.

Jeśli chcesz poznać naszą historię, pokrótce opowiem, jak znaleźliśmy się w tej sytuacji.

Poznaliśmy się z moim partnerem, kiedy opuścił swoich rodziców zastępczych. Obojgu z nas trudno było wtopić się w życie: ja opierałam się na mojej mamie, a on na swoich rodzicach zastępczych. W końcu wprowadził się do nas i przez jakiś czas staraliśmy się radzić sobie razem, jak tylko mogliśmy.

Niestety, niedługo potem zaczęły się problemy. Moja mama ciągle dostawała listy od komornika – jedno wezwanie do zapłaty goniło drugie. Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, żeby uniknąć najgorszego: utraty naszego domu.

Kiedy zobaczyliśmy, że nieruchomość pojawiła się na stronie aukcyjnej, wiedzieliśmy już, że sytuacja jest poważna.

Przychodzili obcy ludzie, oglądali dom, który do tej pory był naszym domem – bardzo trudno było nam to przeżyć. Szczególnie bolesne jest to, że spłaciliśmy już wielokrotność kwoty kredytu zaciągniętego w 2010 roku, dom został sprzedany na aukcji poniżej wartości, a do dziś pozostałe zadłużenie jest potrącane z emerytur mojej mamy i taty, co nigdy się nie skończy z powodu odsetek.

Kiedy w końcu musieliśmy się wyprowadzić, znaleźliśmy już wcześniej nieruchomość, w której obecnie mieszkamy. Ówczesny właściciel pozwolił nam tymczasowo się wprowadzić, dopóki nie uda nam się sfinalizować zakupu.

I tu zaczęły się naprawdę trudne sprawy...

Jeśli chcesz poznać całą

historię, śledź aktualizacje na stronie. Na bieżąco dzielę się tym, co nas spotkało i jak doszliśmy do tego miejsca.

Kiedy wprowadziliśmy się do nieruchomości, naszym pierwszym zadaniem było znalezienie pracy. W małej miejscowości nie było to łatwe, ale w końcu udało nam się znaleźć zatrudnienie.

W międzyczasie rozpoczęliśmy również formalności niezbędne do zakupu domu: uzgodnienia z kuratelą, poszukiwanie prawnika, załatwianie dokumentów. Wiedzieliśmy, że będzie to dłuższy proces i poinformowaliśmy o tym ówczesnego właściciela.

Mimo to już w pierwszym miesiącu ciągle dostawaliśmy telefony z pytaniem, dlaczego nie idzie nam szybciej. Chociaż nie minął nawet miesiąc, on już mówił, że jesteśmy tu od 2-3 miesięcy. Tydzień później wspominał o tym tak, jakby minęły 4 miesiące. Stawiał całkowicie nierealne wymagania i stawał się coraz bardziej niecierpliwy.

Wkrótce pojawiły się też groźby: powiedział, że nas wyrzuci, jeśli nie rozwiążemy tej sytuacji natychmiast. Tymczasem zrobiliśmy wszystko, co tylko mogliśmy. W końcu znaleźliśmy prawnika, razem do niego poszliśmy, a umowa została sporządzona w ciągu tygodnia. Jak zwykle wszystkie strony złożyły oświadczenia dotyczące sprzedaży i zakupu, podpisano też dokumenty.

Jednak po tygodniu niespodziewanie pojawił się, aby zabrać swoje rzeczy, które tu pozostały. Następnie zaczął nas wypytywać o różne przedmioty, które, jak twierdził, zaginęły. Sytuacja tak się pogorszyła, że w końcu musiałem wezwać policję.

Po przybyciu policji jego zachowanie nagle się zmieniło i udało się tymczasowo załagodzić sytuację. Jednak po ich odejściu wszystko zaczęło się od nowa.

Później zabrał również moje narzędzia. W tym momencie miałam już dość i chciałam, żeby po prostu odszedł i żebyśmy już więcej nie musieli go widzieć. Moja partnerka całkowicie się załamała, płakała nieprzerwanie przez dwa dni. Ja czułem się bezradny i do dziś dręczy mnie, że nie potrafiłem lepiej stanąć w obronie ani nas, ani jej. Jednocześnie wiem, że nie stałbym się lepszym człowiekiem, gdybym zrobił coś, czego później bym żałował.

Ten okres bardzo nas wyczerpał i niestety to tylko część tego, przez co przeszliśmy.

Kiedy wydawało nam się, że wszystko się udało i mamy dom, staraliśmy się uporządkować ten mały domek. Upiększaliśmy podwórko, próbowaliśmy stworzyć domową atmosferę i wierzyliśmy, że wszystko się ułoży.

Niedługo potem otrzymaliśmy jednak list od prawnika, w którym poinformował nas, że urząd katastralny odesłał złożone dokumenty i poprosił, abyśmy skontaktowali się z byłym właścicielem w celu rozwiązania problemu.

Następnie otrzymaliśmy oficjalne zawiadomienie z urzędu katastralnego: nie mogą przepisać nieruchomości na nasze nazwisko, ponieważ toczy się postępowanie egzekucyjne.

Należy podkreślić, że w międzyczasie dokonano już zapłaty ceny zakupu, a urząd opiekuńczy przelał kwotę na rzecz sprzedającego. Mimo to nieruchomość nie została prawnie przepisana na nasze nazwisko.

Natychmiast skontaktowaliśmy się z byłym właścicielem, ale wtedy wyszły na jaw kolejne problemy. Okazało się, że oświadczenie złożone w umowie nie odpowiadało rzeczywistości: twierdził on, że nieruchomość jest wolna od obciążeń, nie ma na niej kredytu ani innych zobowiązań. Tymczasem już 3-4 miesiące przed naszym wprowadzeniem się na nieruchomość nałożono obciążenie.

Niestety, prawnik również nie zachował należytej staranności, ponieważ nie zażądał wyciągu z księgi wieczystej, z którego informacje te mogłyby jednoznacznie wynikać.

Wtedy uświadomiliśmy sobie, że znaleźliśmy się w sytuacji, w której problem nie zależał od nas, a mimo to to my musimy ponieść konsekwencje.

.