Nazywam się Alex i zwracam się do Państwa z głęboką wrażliwością i nadzieją. Obecnie jestem niepełnosprawny, przykuty do domu i uwięziony w codziennym koszmarze spowodowanym poważną chorobą neurologiczną zwaną akatyzją– okrutną i niezrozumiałą reakcją na leki, która powoduje ciągłe wewnętrzne udręki, pobudzenie i strach. To nie jest niepokój. To nie jest niepokój. To tortura.

Zaczęło się to po tym, jak otrzymałem znieczulenie ogólne w połączeniu z antybiotykiem Tavanic (lewofloksacyna), a następnie długą serią leków psychiatrycznych, które pogorszyły mój stan. Ufałam lekarzom, ale wielu z nich nie potrafiło rozpoznać, co się dzieje. Przepisywali mi kolejne leki, w tym leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, które tylko pogarszały sytuację. Kiedy skarżyłam się na nieznośne objawy, lekceważono mnie lub stawiano błędne diagnozy. Mówiono mi, że to tylko uogólniony lęk lub poważna nawracająca depresja. Prawda jest taka, że mój układ nerwowy jest w chaosie, a ja zostałam pozostawiona sama sobie, aby z tym sobie poradzić.

Obecnie biorę benzodiazepinę, lek przeciwdepresyjny i małą dawkę leku przeciwpsychotycznego, który staram się stopniowo odstawiać, ale te leki powodują paradoksalne reakcje– zamiast pomagać, pogarszają mój stan. Każde zmniejszenie dawki to walka. Mieszkam w Rumunii, gdzie zasoby i świadomość na temat akatyzji są bardzo ograniczone. Lekarze nie mają już pomysłów. Muszę sama podejmować decyzje, walcząc z nieustannymi objawami przez całą dobę.

W międzyczasie straciłam dom, pracę, przyjaciół, zdolność do samodzielnej opieki nad sobą, do prowadzenia samochodu i wszystko, co przypomina normalne życie.

Nie mogę pracować. Nie mam dochodów. Ledwo wiążę koniec z końcem.

Mimo to walczę o zmniejszenie dawki leków, wyleczenie mojego układu nerwowego i powolną odbudowę życia. Jednak wyleczenie i rozpoczęcie życia od nowa w tym stanie wymaga czasu, wsparcia i współczucia.

Proszę o darowizny, które pomogą mi pokryć podstawowe koszty utrzymania (jedzenie, prąd, internet) i ewentualnie koszty leczenia, które mogą pomóc mi wyzdrowieć. Każde wsparcie, jakie możecie mi udzielić, pozwoli mi trochę odetchnąć i zmniejszyć stres, który pogarsza moje objawy.

W ciągu ostatnich lat trzy razy byłam hospitalizowana i za każdym razem wychodziłam ze szpitala w gorszym stanie niż przed przyjęciem. Podzielę się z Państwem niektórymi dokumentami medycznymi, w których nie rozpoznano mojej choroby, oraz wynikiem badania EEG, które wykazało nieprawidłowe fale mózgowe charakterystyczne dla uszkodzenia mózgu.

Jeśli nie możecie przekazać darowizny, udostępnienie tej informacji będzie dla mnie bardzo ważne.

Dziękuję za przeczytanie. Dziękuję za troskę. Możecie pomóc uratować życie.