Kościół w Cserépváralja stanowi dzieło o szczególnym znaczeniu zarówno w dorobku projektanta László Csaby, jak i w historii węgierskiej architektury. Kościół został ukończony w 1961 roku przy aktywnym udziale społeczności wsi. Jest to pierwszy prawdziwie nowoczesny kościół okresu powojennego. W ciągu minionych 60 lat stan kościoła znacznie się pogorszył. Jego renowacja

wsparciu rządu węgierskiego w 2023 roku. Oprócz walorów architektonicznych do znaczenia kościoła przyczynia się również jego wartość artystyczna. László Csaba zaangażował do projektu ołtarza dwóch cenionych i powszechnie uznanych współczesnych artystów, Belę Kondora i Józsefa Somogyiego. Kondor wykonał drzwiczki tabernakulum, a Somogyi korpus.

Korpus jest wczesnym przykładem niezwykle ekspresyjnych przedstawień Somogyiego, które bez krzyża, wyłącznie poprzez widok ciała, mówią o cierpieniu związanym z ofiarą z siebie. Ponieważ parafia nie miała pieniędzy na odlew z brązu, Somogyi podarował kościołowi model wykonany z gipsu. Rzeźbę przymocowano do ściany za pomocą zaczepów wbudowanych w plecy, dzięki czemu kończyny swobodnie unosiły się w powietrzu – korpus wydawał się więc unosić na tle białego tynku. Wierni przyjęli jednak dzieła z niechęcią, drzwi tabernakulum przemalowano, a korpus przeniesiono do przedsionka kościoła. W związku z tym László Csaba udał się do Cserépváralja i po uzgodnieniu z ówczesnym proboszczem usunął dzieła.

Renowacja architektoniczna oraz otwartość mieszkańców i spadkobierców pozwalają nie tylko na odnowienie kościoła zgodnie z jego pierwotnym stanem, ale także na przywrócenie drzwi tabernakulum i korpusu na ich pierwotne miejsce. Obraz został wcześniej odrestaurowany na koszt własny László Csaby, a spadkobiercy architekta zachowali go i po usłyszeniu o renowacji budynku zainicjowali przywrócenie obrazu na jego pierwotne miejsce.

Rzeźbę znaleźliśmy w 2023 roku w warsztacie stolarskim, u spadkobierców. Przechowywanie go w tym miejscu uchroniło go przed zniszczeniem, ale w wielu miejscach był uszkodzony i mocno zniszczony. Rzeźbiarz János Meszlényi, uczeń Somogyiego, przedstawił propozycje dotyczące identyfikacji uszkodzeń i zbadania możliwości renowacji. Wierni i spadkobiercy z radością przyjęliby, gdyby obok drzwi tabernakulum również korpus mógł powrócić na swoje pierwotne miejsce, jednak jego obecny stan na to nie pozwala. Budowa całkowicie pochłonęła kwotę dotacji państwowej, a pieniądze zebrane przez lokalną społeczność zostały przeznaczone przede wszystkim na wykonanie wyposażenia kościoła

. Dlatego architekci renowacji (Partizan Architecture: Zoltán Major, Péter Müllner) oraz współpracownicy zwracają się o pomoc, aby to niezrównane dzieło Józsefa Somogyiego mogło ponownie zabłysnąć w swoim pierwotnym blasku i odzyskać dawny stan.