9 lipca 2025 r.

Wtedy lekarz wykonałby operację wszczepienia protezy biodra.

Albo państwo.

Albo kasa chorych. Nieważne.

Postanowiłem o tym napisać.

W odcinkach.

Część 1.

To, że boli, to proces. Zawsze. Nie ma czegoś takiego, żeby nie bolało. W końcu rok ma 365 dni, więc 365 razy człowiek myśli, że będzie gorzej.

Albo lepiej. Kto wie...

Podczas tańca nie boli... aż tak bardzo. Myślę, że to w pewnym sensie kwestia psychologii. Tylko to cholernie wkurza, że widzę, iż potrafię to zrobić gorzej nawet od tych mniej utalentowanych tancerzy...

Były profesjonalista...

Muszę się śmiać.

A ja uczę, prawdziwy Mistrz Mekk.

Kulejący nauczyciel tańca... no... ha... haaa... hahaha!

Podeszwy to już przeszłość...

I podnoszenie nóg. Nigdy bym nie pomyślał, że kiedyś to będzie trudne. No cóż, teraz tak jest.

Kiedyś:

Poniedziałek: OldBoys, Pecsa.

Wtorek: Impreza Rocky w Alcatraz,

Środa: Cadillac, plac Almássy,

Czwartek: Madarak,

...nie ma sprawy...

Piątek: Jakakolwiek impreza z tańcami towarzyskim.

Sobota: Sobotnia gorączka.

Niedziela: Podwieczorek o piątej.

Wytrzymałem przez dziesięciolecia...

35 lat tańca turniejowego, a teraz...

Jakie to życie, które przez cały czas się porusza, żyje, pulsuje, a potem jest skazane na przejście w tryb kontemplacyjny?!

Nie jestem na emeryturze.

Myślę, że nigdy nie będę!

Lekcje tańca, obozy, imprezy, bale, wydarzenia, weekendy taneczne.

Ehem...

Aflamin. To nazwa leku przeciwbólowego. Na receptę.

Muszę się śmiać. Przez całe życie nigdy nie brałem żadnych leków. A teraz...

Nikt nie widzi, że to gówno.

Nikt nie widzi, że jest rozklekotany.

Tylko że kuleje.

Do cholery!

Ale robię to, bo Ty, życie, praca, koledzy, uczniowie tego od Ciebie oczekują.

Właściwie to dobrze!

Bo to mnie trzyma przy życiu.

Idę, robię to, żyję, uczę.

Dzisiaj też.

A potem wielkie, długie westchnienie.

Niech żyje ubezpieczenie społeczne!!

Bo 09.07.2025.

Buziaki!:))))