„Moja historia nie dotyczy już straty. Dotyczy przetrwania. Wiary. Odrodzenia”.

W 2023 roku na spotkaniu Stowarzyszenia Osób po Przeszczepach w Rumunii (ATR) pojawiła się młoda kobieta , która wyglądała, jakby dopiero co wyszła z okresu dojrzewania, o promiennej twarzy, z ciepłym uśmiechem dla każdego, ale przede wszystkim z łagodną dyskrecją, która sprawiała, że zwracała na siebie uwagę, nie szukając przy tym niczyjej uwagi. Powoli wtopiła się w społeczność, zawsze szukając sposobu, by pomóc. Niedawno postanowiła poświęcić swoje urodziny, by wesprzeć działania stowarzyszenia.

Nazywa się Georgiana, a historia kryjąca się za jej uśmiechem... nie jest łatwa do zniesienia: radość z bycia mamą została zniweczona przez nieoczekiwaną utratę ciąży. „W wieku 31 lat moje życie pękło na pół. W maju poroniłam – to była upragniona ciąża, która zatrzymała się w 28. tygodniu. To był ból trudny do opisania, pustka, której nie da się wypełnić, tylko nosić dalej” – opowiada Georgiana.

Zaraz po utracie ciąży nadeszła wiadomość, że jej życie jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie: jej nerki były uszkodzone i z każdym dniem coraz bardziej traciły swoją funkcję. Trafiła do szpitala w Bukareszcie, przeszła leczenie, doświadczyła skutków ubocznych... i nie było żadnych oznak, że oczekiwany rezultat się pojawi. Wręcz przeciwnie, niewydolność nerek postępowała szybko, a sytuację skomplikowała martwica biodra, które trzeba było protezować... A wszystko to w kontekście emocjonalnym, w którym wyrzuty sumienia, że utrata nienarodzonego dziecka była jej winą, że gdzieś popełniła błąd, były obecne i wraz z innymi myślami dręczyły jej duszę. Nerki pogarszały się z każdym dniem i została wpisana na listę oczekujących na przeszczep.

„Wiedziałam, że czas nie ma już cierpliwości. A jednak zaledwie dwa tygodnie po tym, jak lekarze zdecydowali się przygotować mnie do dializ, zadzwonił telefon i tak, 8 grudnia 2019 roku, moje życie znów się zmieniło. Dostałam szansę na nowe życie – bez ani jednego dnia dializ. Doskonale pamiętam moment, w którym odłożyłam słuchawkę po rozmowie z panią doktor. Czułam całym sobą, że ta nerka jest dla mnie. Że została mi powierzona, że od teraz należy do mnie i że moim obowiązkiem jest dbać o nią dalej”.

I tak właśnie było: ta nerka była dla niej idealna! Przyjęła ją z miłością i zaczęła chronić ją całym swoim jestestwem i siłą. Ale życie miało jeszcze jedną bolesną niespodziankę:„W 2023 roku znalazłam się w kolejnym trudnym momencie: rozwodzie. Wyszłam z relacji, w której doświadczałam przemocy, zarówno fizycznej, jak i werbalnej. Popadłam w głęboką depresję, która zaprowadziła mnie w mroczne zakamarki mojego umysłu. Były chwile, kiedy moje myśli stawały się niebezpieczne”.

Ale miała zobowiązanie wobec osoby, która podarowała jej życie, tę sprawną nerkę, i nie mogła zrezygnować z walki. Poddała się psychoterapii, podczas której„nauczyłam się, krok po kroku, odbudowywać siebie. Odnajdywać siebie. Wybierać siebie”.

A ponieważ zazwyczaj dawca w stanie śmierci mózgowej oddaje dwie nerki, wraz z nerką sprawną Georgiana otrzymała również „brata nerki”, i postanowili nie rozdzielać nerek, ale w miarę możliwości zbliżać je do siebie, dzięki czemu zrodziła się między nimi niezwykła więź. A ponieważ „brat nerkowy” już jakiś czas temu odkrył ATR i od razu poczuł się częścią społeczności, w 2023 roku przekonał również Georgianę do udziału w zajęciach, po których ona również wróciła.„W ATR spotkałam niezwykłych ludzi. Ludzi, których historie są być może trudniejsze niż moja, ale którzy promieniują światłem i mają niesamowitą siłę w oczach. Ludzi, którzy pomimo wszystkich problemów wybierają optymizm. Którzy wierzą, tak jak ja, że życie może znów się uśmiechnąć. Wiara w Boga podtrzymywała mnie na duchu i dała mi siłę, by iść dalej, a ludzie, których spotkałam, utwierdzają mnie w przekonaniu, że nie jestem sama, lecz częścią społeczności, w której ludzie wspierają się nawzajem”.

ATR to wzajemne wsparcie, słuchanie się nawzajem, dodawanie sobie otuchy, cieszenie się i smucenie się razem, a Georgiana ujmuje to w słowa, wyznając:„Teraz prowadzę piękne życie. Mam przy sobie starych i nowych przyjaciół, ludzi, którzy mnie wspierają, rozumieją i cenią. Nauczyłam się, że ból nie znika, ale się zmienia. Staje się siłą. Staje się lekcją. Staje się historią. A moja historia nie jest już o stracie. Jest o przetrwaniu. O wierze. O odrodzeniu”.

Dziękujemy Georgianie za podzielenie się swoimi przemyśleniami i uczuciami oraz za to, że zdecydowałaś się dołączyć do społeczności ATR!