„Witam,

nazywam się Afnan Abed i pochodzę z Palestyny, z oblężonej Strefy Gazy. Mam małą rodzinę. Razem z rodzeństwem zostaliśmy sierotami, ponieważ izraelska okupacja zabiła mojego ojca, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi.

Moja matka, Mervat, owdowiała w wieku dwudziestu ośmiu lat.

Poświęciła całe swoje życie, aby nas wychować, wykształcić i zaspokoić nasze potrzeby.

Z biegiem lat, z powodu trudów życia, krwawej wojny i braku dostępu do leczenia, u mojej matki rozwinęło się zapalenie wątroby, przepuklina dysku i cukrzyca. Schorzenia te wpłynęły na jej zdrowie i wzrok, stopniowo osłabiając jej widzenie, aż doprowadziły do zaćmy w centrum pola widzenia z powodu uszkodzenia naczyń krwionośnych w siatkówce.

„Moja matka” jest naszym jedynym wsparciem i żywicielką w tym życiu, a także najcenniejszą osobą, jaką mamy. Bardzo się o nią martwimy, ponieważ jej stan pogarsza się z dnia na dzień.

Pilnie potrzebuje operacji za granicą, aby odzyskać zdrowie i wzrok, który jest najcenniejszą rzeczą, jaką posiada człowiek.

Nie chodzi tylko o to. 

Z powodu krwawej wojny, którą przeszliśmy, żyjemy w trudnych warunkach, w których brakuje nam najbardziej podstawowych środków do życia. Lata ciężkiej pracy i wysiłku zostały zniweczone w jednej chwili, gdy wojna po raz drugi całkowicie zniszczyła nasz dom. Pierwszy raz miało to miejsce podczas wojny w 2021 roku, a drugi raz w tym roku, podczas wojny w latach 2023–2024.

13 października 2023 roku zostaliśmy zmuszeni do ucieczki z naszego domu i przeniesienia się z północnego regionu do południowej części Strefy Gazy, aby uniknąć śmierci.

To najtrudniejsza rzecz, jakiej może doświadczyć człowiek: opuszczenie domu i brak schronienia, w wyniku czego jesteśmy zmuszeni zbudować namiot, który nie chroni nas przed letnim upałem ani zimowym chłodem.

Z głębokim smutkiem informuję, że nie udało mi się ukończyć studiów magisterskich, o których zawsze marzyłem, na Uniwersytecie Al-Aqsa w Gazie.

Wojna dosłownie sprowadziła nas do punktu zerowego – bez schronienia, bez przyszłości, bez możliwości leczenia mojej matki i bez źródła dochodu, które pozwoliłoby nam to wszystko utrzymać.

Piszę do Państwa z sercem pełnym nadziei. Proszę Państwa o pomoc dla mojej chorej matki, która potrzebuje pilnego leczenia, oraz o pomoc w odbudowie naszego domu, który jest jedynym domem, jaki posiadamy.

Wasza pomoc i darowizny, bez względu na to, jak niewielkie, zmienią nasze życie i przyczynią się do jego odbudowy.

Liczę na Państwa hojność i współczucie i nie życzę nikomu na świecie tego, co spotkało nas.

Jestem wdzięczna! Dziękuję za poświęcony czas i wsparcie.

Proszę, udostępnijcie ten link.

Afnan

„Witam

Nazywam się Afnan Abed z Palestyny, z oblężonej Gazy. Mam małą rodzinę. Ja i moje rodzeństwo jesteśmy sierotami, ponieważ izraelska okupacja zabiła naszego ojca, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi

Moja mama, Mervat, owdowiała w wieku dwudziestu ośmiu lat

Poświęciła całe swoje życie na nasze wychowanie, edukację i zaspokajanie naszych potrzeb

Jednak z upływem lat, trudami życia, krwawą wojną, której doświadczyliśmy, oraz brakiem dostępu do leczenia, moja mama zachorowała na zapalenie wątroby, przepuklinę dyskową i cukrzycę, co wpłynęło na jej zdrowie i wzrok, powodując stopniowe pogorszenie widzenia, aż w końcu straciła wzrok w wyniku uszkodzenia naczyń krwionośnych w siatkówce oka

„Mama” jest naszym jedynym oparciem i żywicielką w tym życiu, a także tym, co mamy najcenniejszego, dlatego bardzo się o nią martwimy, ponieważ jej stan pogarsza się z dnia na dzień

Pilnie potrzebuje operacji za granicą, aby odzyskać zdrowie i wzrok, który jest najcenniejszą rzeczą, jaką człowiek może posiadać.

Nie chodzi tylko o to

W wyniku krwawej wojny, której doświadczyliśmy, żyjemy w trudnych warunkach, pozbawieni podstawowych środków do życia. Wiele lat ciężkiej pracy i wysiłku zostało zniszczonych w jednej chwili, gdy wojna po raz drugi całkowicie zburzyła nasz dom. Pierwszy raz miało to miejsce podczas wojny w 2021 roku, a drugi w tym roku, w latach 2023–2024

W dniu 13 października 2023 roku zostaliśmy zmuszeni do ucieczki z domu i opuszczenia północnej części Strefy Gazy, aby schronić się przed śmiercią

To najtrudniejsza rzecz, jaka może spotkać człowieka – opuszczenie domu i brak schronienia, co zmusza do rozbicia namiotu, który nie chroni ani przed letnim upałem, ani przed zimowym chłodem, a mimo to trzeba w nim przebywać.

Jest mi bardzo smutno, gdy muszę wam powiedzieć, że nie udało mi się ukończyć studiów magisterskich, o których od dawna marzyłem, na Uniwersytecie Al-Aqsa w Gazie.

Wojna dosłownie cofnęła nas do punktu zerowego, gdzie nie ma schronienia, nie ma możliwości leczenia mojej matki ani źródła utrzymania, które pomogłoby w tym wszystkim.

Piszę do Państwa z sercem przepełnionym nadzieją i prośbą o pomoc dla mojej chorej matki, która potrzebuje pilnego leczenia, oraz o wsparcie w odbudowie naszego domu, który jest wszystkim, co mamy.

Wasza pomoc i darowizny, bez względu na to, jak niewielkie, zmienią nasze życie i pomogą nam wrócić do normalności.

Liczę na Państwa hojność i współczucie dla nas i nie życzę nikomu na tym świecie tego, co nas spotkało.

Jestem wam wdzięczna! Dziękuję za poświęcony czas i wsparcie...

Prosimy o udostępnienie linku.