Bára to nasza przyjaciółka, którą znamy jako niezwykle silną, pracowitą i kochającą mamę. Ostatnie lata były dla niej jednak niezwykle trudne. Od dawna walczy o możliwość przebywania blisko swojego małego synka, jednocześnie boryka się z poważnymi problemami prawnymi i finansowymi, a obecnie dodatkowo przechodzi wymagające leczenie onkologiczne.

Dzisiaj znalazła się w sytuacji, z którą sama już nie jest w stanie sobie poradzić. Grozi jej utrata domu w wyniku postępowania egzekucyjnego wszczętego przez jej byłego męża – domu, który jest związany z jej rodziną, dzieciństwem i wspomnieniami o jej tacie, a który chciała kiedyś zachować również dla swojego syna.

Dlatego postanowiliśmy zorganizować tę zbiórkę i poprosić o pomoc w jej imieniu.

Bardzo prosimy, jeśli tylko możecie, pomóżcie Barysi ocalić jej dom, przetrwać ten trudny okres i dajcie jej szansę, by mogła skupić się przede wszystkim na tym, co najważniejsze – na swoim zdrowiu i na tym, by pewnego dnia znów mogła w pełni być mamą swojego syna.

Każda wpłata, nawet najmniejsza, może dla niej oznaczać ogromną pomoc. A jeśli nie możecie wesprzeć finansowo, bardzo pomoże nam również udostępnienie tej zbiórki.

Historię Bary możecie przeczytać poniżej.

Dziękujemy z całego serca.

Przyjaciele Báry

„Jeśli znacie podcast Seznam Zprávy „Ve stínu” (czeskiego portalu informacyjnego), być może znacie też naszą historię.

Jestem kochającą mamą pięcioletniego chłopca. Od prawie pięciu lat toczymy z moim byłym mężem spór sądowy o naszego syna. Mimo że przez pierwsze dwa i pół roku jego życia sama codziennie się nim opiekowałam, obecnie znajduje się on pod opieką ojca, a ja mogę się z nim widywać tylko w bardzo ograniczonym zakresie – 40 godzin miesięcznie – a za część tego czasu muszę nawet płacić. Nie spał u mnie w domu już od ponad roku i ośmiu miesięcy.

Wszystko zaczęło się w momencie, gdy zgłosiłam poważne obawy dotyczące bezpieczeństwa mojego syna. Postępowałam wówczas jak matka, która chciała chronić swoje dziecko. Obawy te były w przeszłości przedmiotem opinii niektórych psychologów i psychiatrów. Jednak policja do tej pory nie wyjaśniła ostatecznie tych okoliczności, a sprawa pozostaje otwarta.

Do dnia dzisiejszego nie zlecono żadnych ekspertyz dotyczących syna ani nas, rodziców.

Naszą historię szczegółowo udokumentował zespół śledczy serwisu Seznam Zprávy w pięcioczęściowej serii „Ve stínu” („W cieniu”), a sprawa trafiła w międzyczasie aż do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

O każdą godzinę spędzoną z synem walczę jak lwica.

Moim największym pragnieniem jest znów być blisko syna jako mama – opiekować się nim, odprowadzać go do przedszkola, czytać mu bajki przed snem, przytulać go, gdy jest smutny, i być częścią jego codziennego życia. Niezwykle bolesne jest dla mnie, gdy spotykam się z sytuacjami, w których dzieci lub rodzice z przedszkola lub zajęć pozalekcyjnych mojego syna w ogóle nie wiedzą, że to ja jestem jego mamą, a za mamę uważają partnerkę jego ojca.

Teraz jednak moja historia wkroczyła w kolejną, dla mnie egzystencjalną fazę.

Po rozpadzie naszego małżeństwa wielokrotnie próbowałam dojść do porozumienia z ojcem naszego syna. Niestety nie jest on skłonny do żadnego porozumienia i nawet po pięciu latach nie udało nam się zakończyć długotrwałych sporów. Wręcz przeciwnie, muszę stawiać czoła coraz to nowym pozwom i zawiadomieniom...

Na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego ojciec naszego syna domaga się ode mnie obecnie jednego miliona koron plus koszty postępowania. Od tego orzeczenia złożyliśmy kasację do Sądu Najwyższego oraz skargę konstytucyjną, jednak bezskutecznie – w tej bezprecedensowej sprawie odmawia mi się prawa do rozpatrzenia sprawy przed Sądem Najwyższym i Trybunałem Konstytucyjnym. Sądy odmówiły rozpatrzenia sprawy, mimo że nie chodziło o wniosek ewidentnie bezzasadny lub niedopuszczalny. Kolejnym krokiem jest ponownie Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu.

Częścią wyroku jest również przeprosiny w formie, między innymi, płatnej reklamy o dokładnej treści określonej przez sąd na wniosek ojca. Treść ta zawiera stwierdzenia, z którymi osobiście się nie zgadzam i które moim zdaniem nie odpowiadają prawdzie ani rzeczywistości.

Mimo że szczerze przeprosiłam ojca naszego syna za to, że mógł poczuć się urażony moimi publicznymi wypowiedziami, nie przyjął on tych przeprosin i nalega na ich spełnienie w formie określonej przez sąd, której egzekucję również wszczął.

W związku z tym toczę obecnie kilka postępowań egzekucyjnych, które ojciec wszczął już pierwszego dnia, w którym wyrok stał się prawomocny, i które mogą doprowadzić nawet do egzekucyjnej sprzedaży naszego domu.

A właśnie ten dom znaczy dla mnie o wiele więcej niż tylko nieruchomość.

Otrzymałam go w wieku piętnastu lat po nagłej śmierci mojego taty, który nie doczekał się jego ukończenia. Razem z moją siostrą, która miała wówczas 23 lata, i mamą pozostałyśmy same, by go dokończyć. To nasz dom, miejsce związane z moją rodziną i moimi korzeniami.

Chciałam kiedyś zachować go również dla mojego syna – jako pamiątkę po jego przodkach i jako miejsce, w którym będzie wiedział, że ma swój dom i swoje oparcie, którego nikt mu nie odbierze ani nie będzie mógł do niego rościć sobie praw. Dlatego założyłam dla niego fundusz powierniczy, którego jest jedynym beneficjentem. Jednak nawet ten krok nie zakończył sporu z jego ojcem; wręcz przeciwnie, ojciec złożył w tej sprawie pozwy sprzeciwowe, złożył doniesienie do policji gospodarczej, a dziś grozi nam utrata naszego domu.

W domu mieszka ponadto moja ciężko chora, prawie osiemdziesięcioletnia mama. Utrata domu oznaczałaby zatem nie tylko utratę mojego miejsca zamieszkania, ale także zagrożenie dla jej domu w czasie, gdy sama potrzebuje spokoju i bezpieczeństwa.

I właśnie w momencie, gdy zajmuję się tą sytuacją, ja sama walczę o swoje zdrowie.

Nieustanny, długotrwały stres i ból spowodowany utratą ukochanego dziecka zebrały swoje żniwo.

W maju dowiedziałam się, że cierpię na bardzo poważną, agresywną chorobę nowotworową i muszę natychmiast rozpocząć leczenie.

Obecnie przebywam na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, a leczenie uniemożliwia mi pracę w takim zakresie, w jakim pracowałam wcześniej. Przez całe życie byłam przyzwyczajona do dbania o siebie i swoją rodzinę dzięki własnej pracy – jako profesjonalna muzyk, ucząc studentów muzyki i występując na koncertach.

Leczenie ma jednak trwać jeszcze dłużej...

W przeszłości zorganizowano już zbiórkę na pokrycie kosztów adwokatów, abyśmy wraz z synem mogli bronić się w toczących się postępowaniach sądowych. Właśnie ta zbiórka, na skutek donosu, stała się następnie przedmiotem dalszych dochodzeń prowadzonych przez policję i urząd skarbowy. Sprawa została zamknięta, a oba organy doszły do wniosku, że zbiórka przebiegła całkowicie zgodnie z prawem. Mimo to mój były mąż złożył przeciwko mnie pozew z żądaniem 1 miliona koron. Twierdzi, że „wzbogaciłam się” dzięki tej zbiórce, więc nie ma problemu, bym zapłaciła mu tę kwotę. Zebrane środki były jednak wykorzystywane wyłącznie na pomoc prawną, a ich przeznaczenie było wielokrotnie kontrolowane.

Myślałam, że uda mi się spłacić tę kwotę ojcu mojego syna, kończąc w ten sposób przynajmniej część sporów, ale z powodu egzekucji i mojej choroby nie mogę już oficjalnie pożyczyć pieniędzy nigdzie.

Dzisiaj jednak sytuacja wygląda inaczej. Nie proszę o pomoc po to, by móc toczyć kolejną niekończącą się walkę.

Proszę o pomoc, abyśmy nie stracili naszego domu, abym mogła w spokoju kontynuować leczenie onkologiczne i abym pewnego dnia mogła znów normalnie żyć i opiekować się moim ukochanym synem. Nie chcę, aby mój syn dorastał z poczuciem, że jego mama zniknęła z jego życia. Chcę być przy nim. Chcę wyzdrowieć i zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby znów stać się prawdziwą częścią jego codziennego życia.

Nigdy nie sądziłam, że będę musiała prosić o pomoc ludzi, których w ogóle nie znam. Dzisiaj jednak nie mam innego wyjścia.

Nie pragnę kolejnych zmagań, kolejnych procesów sądowych ani kolejnego bólu. Moim największym życiowym pragnieniem jest wyzdrowienie. Bycie przy moim synu. Możliwość normalnej opieki nad nim, obserwowanie, jak dorasta. I wreszcie zaznanie spokoju.

Nie pragnę niczego więcej niż zasłużonego spokoju i ciszy dla siebie, dla mojego syna i dla naszej rodziny.

Dlatego dzisiaj proszę o pomoc. Nie po to, by móc dalej walczyć. Ale po to, by mieć szansę jak najszybciej zakończyć tę walkę i zacząć znów normalnie żyć.

Chcę wyzdrowieć. Chcę ocalić nasz dom. A przede wszystkim chcę znów być mamą, która może być blisko swojego syna.

Z całego serca dziękuję każdemu, kto nam pomoże. A jeśli nie możecie wesprzeć nas finansowo, pomoże nam również udostępnienie tej zbiórki.”

Barbora