Szanowni Darczyńcy, Dobrzy Ludzie! Zwracam się do Państwa z głębokim smutkiem, ale w trosce o przyszłość naszych dzieci odkładam na bok wszelką dumę. Nigdy w życiu nie prosiłam o pomoc, ale teraz moja rodzina znalazła się w tak krytycznej sytuacji, że stawką jest bezpieczeństwo naszych dzieci i dach nad ich głowami. Jestem 41-letnią mamą. Od 15 roku życia zmagam się z chorobą Leśniowskiego-Crohna, która ostatecznie całkowicie podkopała moje zdrowie, dlatego obecnie jestem na rencie inwalidzkiej. Moje stałe miesięczne dochody wynoszą zaledwie 87 000 forintów. Mój mąż pracuje w budownictwie, otrzymuje wynagrodzenie co tydzień, co oznacza maksymalnie 50 000 forintów tygodniowo. Resztę otrzymuje na konto, która idzie na spłatę kredytu! Z tych niezwykle skromnych i niepewnych środków wychowujemy z miłością nasze dwoje dzieci.Wcześniej, mając nadzieję, że nasza rodzina się powiększy, zaciągnęliśmy kredyt „Babaváró”. Niestety, pomimo wszystkich naszych starań i pragnień, nie udało nam się mieć trzeciego dziecka. Ta bolesna porażka pogrążyła nas również w ogromnych kłopotach finansowych: kredyt pozostał na naszych barkach, a koszty utrzymania nagle stały się nie do zniesienia.Chociaż na razie jesteśmy w stanie spłacać nasze kredyty i opłaty za media – kosztem nadludzkich wyrzeczeń – ponieważ boimy się utraty naszego domu, na codzienne wyżywienie, na pokrycie rachunków i podstawowe ubrania dla dzieci. Znaleźliśmy się w bardzo trudnej i beznadziejnej sytuacji, a zapewnienie codziennego pożywienia budzi poważne obawy. Nie prosimy o wsparcie na luksusy ani zbędne rzeczy. Modlimy się o tymczasową pomoc w wyżywieniu i ubraniu naszych dzieci, dopóki nie przetrwamy tego trudnego kryzysu finansowego i nie będziemy w stanie zapewnić im dachu nad głową.Każda, nawet najmniejsza darowizna, trwała żywność lub ubrania dziecięce w dobrym stanie będą dla nas ogromną pomocą w przetrwaniu. Z wdzięcznością dziękuję za przeczytanie naszego listu i dziękuję za każdą drobną pomoc, która może dać nadzieję naszym dzieciom.Z wyrazami szacunku i wdzięczności, Évi Tóth