Goedendag,

Mijn naam is Ania en ik heb autisme. Ik heb momenteel niemand om op terug te vallen. Mijn vader is onlangs overleden (mijn moeder is al 3 jaar dood) en heeft mij en mijn zus met schulden achtergelaten. Mijn zus heeft een verstandelijke beperking, dus nu ben ik verantwoordelijk voor haar.

Door mijn autisme heb ik enorme moeite met het vinden en behouden van een baan. Intellectueel is alles in orde, ik ben zelfs bovengemiddeld, maar mijn gedrag wijkt enigszins af van dat van een neurotypisch persoon (zonder autisme) en daardoor sta ik tijdens sollicitatiegesprekken in een verliespositie: "HR-dames" denken erg schematisch en interpreteren mijn verschillen in mijn nadeel. Elke baan die ik weet te vinden, ligt ver onder mijn niveau en ik word altijd het slachtoffer van pesterijen. Meestal door mijn leidinggevenden, maar in mijn laatste baan werd ik lastiggevallen door mijn collega's. Ik heb daarvoor moeten boeten met een depressie en de noodzaak om hulp te zoeken bij een psychiater.

Ik ben ook niet helemaal lichamelijk fit; ik heb een ernstige auto-immuunziekte – als dat er niet was, zou ik bijvoorbeeld een baan in de productie aannemen, maar helaas kan ik tijdens het werk niet staan.

Mijn droom is om een diploma in de psychologie te behalen en me te specialiseren in het helpen van mensen zoals ik: autisten die in het leven alleen maar obstakels tegenkomen. Ik heb een hogere opleiding genoten, maar die is volkomen nutteloos op de arbeidsmarkt.

Momenteel wil ik de schulden afbetalen die mijn vader heeft achtergelaten en de middelen hebben om niet alleen voor mijn zus te zorgen, maar ook een opleiding of postdoctorale studie te volgen waarmee ik mijn kwalificaties kan verbeteren en iets meer dan het minimumloon kan verdienen. Het afronden van een studie psychologie is de volgende stap en ik wil dat op eigen kracht bereiken.