Op zaterdag 28 september 2024 stuurde mijn voormalige au pair Astar, 25 jaar oud en momenteel met haar ouders woonachtig in Kathmandu, Nepal, mij het volgende bericht:

Goedenavond Sabine.

Ik heb echt slecht nieuws. Vandaag speelde de natuur weer een onverwachte rol. We zijn vandaag bijna omgekomen door een enorme overstroming. Dankzij God en de politie hebben ze ons op tijd gered. Maar we hebben veel mensen zien omkomen. Fysiek zijn we in orde, maar ons huis stond onder water, dus alle spullen in huis zijn nu onbruikbaar. We hebben zelfs onze persoonlijke documenten niet meer. 

Dit zijn wij. We waren dicht bij de dood.

En de vrouw van onze senior pastor is omgekomen door een aardverschuiving. We zijn nu dus mentaal en emotioneel uit balans. Bid alstublieft voor ons. Ik weet niet zeker of ik mijn B2-cursus nu kan voortzetten. Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren.

Vandaag, drie dagen later, heb ik besloten om haar op deze manier te steunen.

Wat betreft de toestand van het huis: alle elektronische apparaten zijn kapot, de bank, de bedden, de kledingkast, de kleding. Natuurlijk is het huis vochtig en vol modder. Ze kunnen daar voor onbepaalde tijd niet wonen. Astar en haar gezin zijn op zoek naar een kamer die ze kunnen huren. Dat is niet eenvoudig. Momenteel verblijft ze in het huis van haar voorganger (wiens vrouw is omgekomen). Ze is getraumatiseerd en machteloos.

Ik weet dat ook Oostenrijkers, Duitsers en veel andere Europeanen de laatste tijd te maken hebben gehad met overstromingen. Ook bij ons is de situatie rampzalig en lijden veel mensen onder de gevolgen.

Daarom begrijp ik natuurlijk als jullie er de voorkeur aan geven ergens anders een donatie te doen.

Voor mij is het echter een bijzonder belangrijk punt om haar te helpen. Laat me dat uitleggen:

Astar maakte een jaar lang deel uit van ons gezin hier in Stiermarken. Ze was niet alleen binnen de familiekring een graag geziene en gewaardeerde persoon. Door haar vriendelijke, onbaatzuchtige, eerlijke en behulpzame aard heeft ze veel vrienden gemaakt. Ze was snel geïntegreerd in de kerkgemeenschap en in de plaats dankzij haar goede taalvaardigheid en haar grote interesse in mensen, de natuur en de cultuur. Ze wilde hier graag blijven en een opleiding in de zorg beginnen. Maar door de strenge regelgeving keerde ze na haar au-pairjaar terug naar haar thuisland, Nepal.

Als jullie willen doneren, hoe groot of klein het bedrag ook is, zal ze ook mentaal weer kracht putten om door te gaan en niet op te geven. Ze moet de taalcursus kunnen voortzetten, zodat ze in maart 2025 in Duitsland kan beginnen met haar opleiding tot verpleegkundige. En dat is nu zo belangrijk. Laten we haar laten zien dat we er voor haar zijn, dat we haar steunen. Bedankt voor jullie donatie!

Als jullie niet willen doneren, kunnen jullie ook kiezen voor mentale steun: schrijf haar bemoedigende woorden, laat haar zien dat ze niet alleen is.

Hartelijk dank voor jullie tijd.

Hartelijke groeten,

Sabine