Goedendag,

Wij zijn Aldona en Valdas.

We geven toe dat we geld inzamelen om onze schulden af te lossen, die niet door onze schuld zijn ontstaan... Mijn man had een bedrijf, dat hij nu kwijt is omdat hij zijn verplichtingen aan crediteuren niet kon nakomen...Het was een klein bedrijf en mijn man vond het werk erg leuk... En, het belangrijkste, het begon al beetje bij beetje te lopen, we klommen langzaam omhoog... Onze behoeften zijn heel bescheiden...We hebben ons altijd tevreden gesteld met wat we hadden, bijvoorbeeld: in 47 jaar zijn we nog nooit op vakantie geweest. We hebben geen huizen, geen landgoederen, geen grond. We hebben een klein appartementje waar we met z'n drieën wonen. We wilden alleen ons dagelijks leven een beetje verbeteren en welvaart creëren voor onze enige zoon. We hebben nooit enige hulp van de staat gehad en hebben die ook nu niet. We hebben alles zelf opgebouwd. Ik heb geen ouders, en de ouders van mijn man erkennen ons niet en hebben geen contact met ons... Maar daar hebben we ons nooit druk om gemaakt. We waren blij dat we samen waren, en dat we allemaal gezond waren.

De schulden van het bedrijf zijn ontstaan doordat hij zijn vrienden hielp, die ook probeerden voet aan de grond te krijgen in dezelfde sector waarin het bedrijf van mijn man actief was. Ze hebben de schulden niet terugbetaald....Ik hoef er niet lang over uit te weiden, want we zijn in de schulden gestort. We zijn zo diep in de schulden geraakt dat we nu ons enige bezit – ons appartement – kunnen verliezen... Mijn man is er erg door gebroken...Waarschijnlijk weet iedereen hoe pijnlijk het is als je wordt teleurgesteld door mensen van wie je dat niet had verwacht. Er was zelfs geen enkel teken dat ze zo sluw en onverantwoordelijk waren. En we hadden al zo'n 10-12 jaar contact met hen. En ze hielpen elkaar in allerlei situaties, met andere woorden, ze waren door de tijd "getest"... Maar ze lieten mijn Valdas er alleen voor staan. Hij is erg ingestort... Hij nam alle schuld op zich, hoewel hij niet schuldig was... Hij gaf zichzelf de schuld dat we al die jaren hadden opgebouwd, en dat hij alles had verpest...En hij voelt zich schuldig dat mijn zoon en ik zo lijden onder zijn fouten. Hij probeerde zelfmoord te plegen... Dankzij mijn grote inspanningen heb ik hem gered, in ieder geval fysiek... Maar wat nu...Hoe moeilijk is het om naar een geliefde te kijken die het zo zwaar heeft, terwijl je hem op geen enkele manier kunt helpen... De toekomst baart me grote zorgen vanwege zijn verdere toestand, want de problemen moeten, voor zover mogelijk, verder worden opgelost.

Het is heel erg moeilijk om hulp te vragen... Omdat je je... ik weet niet eens hoe ik het moet omschrijven... Je voelt je echt schuldig dat je door je goedgelovigheid en vertrouwen in anderen in zo'n situatie terecht bent gekomen....

Maar aan de andere kant, kun je dan nergens op vertrouwen? Moet je dan geen hulp bieden aan een naaste, of het nu een familielid, een vriend of gewoon iemand is die je niet eens kent...? Wat is het leven dan nog waard... dan kun je net zo goed in het bos gaan wonen als een of andere kluizenaar...

Alleen kunnen mijn man en ik maar niet begrijpen hoe je zo gemeen tegen anderen kunt zijn. Wat gaat er in het hoofd van zo iemand om, dat hij ervoor kiest om anderen kwaad te doen...