Mijn naam is Stefano, en vandaag vraag ik om hulp voor iemand die alles voor me betekent: Teo, mijn 14-jarige Hongaarse Vizsla.

Teo is niet zomaar een hond. Hij is mijn familie, mijn metgezel, mijn vriend en een heel belangrijk deel van mijn leven.

Samen met Vackor en Nala, mijn andere twee honden, heeft Teo me meer liefde, geluk en onvergetelijke momenten gebracht dan ik ooit in woorden zou kunnen uitdrukken.

Iedereen die zijn leven met een hond heeft gedeeld, kent dat bijzondere gevoel. Ze vragen er nooit iets voor terug. Ze zijn er gewoon voor ons, elke dag weer, en schenken ons hun onvoorwaardelijke liefde.

En als ze ons nodig hebben, moeten wij er voor hen zijn.

Tot een paar maanden geleden genoot Teo van zijn leven, zijn wandelingen, de natuur en alle kleine dingen waar hij altijd van heeft gehouden.

Toen veranderde plotseling alles.

Teo begon kracht en controle over zijn achterpoten te verliezen. Na neurologisch onderzoek en een MRI-scan ontdekten de dierenartsen drie ernstige hernia’s die zijn ruggenmerg zwaar beknelden.

Zonder een spoedoperatie liep Teo het risico op onomkeerbare neurologische schade en zou hij zijn vermogen om te lopen voorgoed verliezen.

Op 19 augustus 2026 onderging hij een complexe operatie aan de wervelkolom.

Het was een moeilijk en beangstigend moment. Teo was al 14 jaar oud en ik wist hoe zwaar zo’n operatie voor hem zou kunnen zijn.

Maar hem opgeven was nooit een optie.

Na de operatie kon Teo niet meer op zijn achterpoten lopen.

Het was hartverscheurend om hem zo te zien.

Een hond die zijn hele leven had doorgebracht met rennen, op ontdekkingstocht gaan en genieten van zijn vrijheid, had plotseling bij bijna alles hulp nodig.

Maar Teo heeft iets buitengewoons: een ongelooflijke vastberadenheid om te blijven vechten.

Beetje bij beetje begint hij vooruitgang te boeken.

Hij heeft weer gevoel in zijn achterpoten. Hij probeert zijn eigen gewicht te dragen, reageert op prikkels en kan nu met hulp korte tijd staan.

Voor anderen lijken dit misschien kleine vorderingen.

Voor mij betekent elke kleine verbetering de wereld.

Vandaag de dag kan Teo nog steeds niet zelfstandig lopen. Hij heeft een speciale rolstoel nodig om van zijn wandelingen te kunnen genieten en blijft afhankelijk van onze hulp en revalidatie.

Maar ik zie elke dag zijn vastberadenheid. En zolang hij blijft vechten, wil ik hem elke redelijke kans geven om te herstellen.

De afgelopen maanden heb ik financieel alles gedaan wat mogelijk was om Teo de dierenartsbehandelingen, operaties, medicijnen, hulpmiddelen en revalidatie te geven die hij nodig heeft.

Ik heb al een zeer aanzienlijk bedrag uitgegeven.

En ik heb geen spijt van ook maar één euro.

Ik geef veel liever dingen in mijn eigen leven op dan dat ik Teo de medische zorg zou ontzeggen die hij verdient.

Maar na bijna vier maanden van onderzoeken, behandelingen, operaties en revalidatie ben ik op een punt gekomen waarop ik het simpelweg niet meer in mijn eentje kan financieren.

En dat toegeven valt me niet makkelijk.

Teo’s dierenartsen en revalidatiespecialisten denken dat hij weer zal lopen. Maar vanwege zijn leeftijd duurt zijn herstel langer, en ze verwachten dat hij nog vier tot zes maanden behandeling en revalidatie nodig zal hebben.

Zijn zorg omvat veterinaire onderzoeken, fysiotherapie, neurologische revalidatie, therapeutische oefeningen en gespecialiseerde behandelingen, waaronder therapie op een onderwaterloopband wanneer we dat kunnen betalen.

Ook zijn medicatie vormt een aanzienlijke en doorlopende kostenpost. Naast de kosten van revalidatiesessies, consulten bij de dierenarts en gespecialiseerde zorg zijn deze medicijnen essentieel voor zijn behandelplan en dragen ze aanzienlijk bij aan de financiële last.

De geschatte totale kosten bedragen ongeveer 500.000–600.000 Hongaarse forint per maand, en een enkele revalidatiesessie kost ongeveer 25.000 forint.

Daarom heb ik besloten om hulp te vragen, met een inzamelingsdoel van € 7.900 om bij te dragen aan Teo’s voortdurende behandeling, medicatie en revalidatie in de komende maanden.

Teo’s dierenartsen en fysiotherapeuten hebben me verteld dat ze denken dat hij weer zal kunnen lopen.

Ze hebben uitgelegd dat zijn lichaam, nu hij 14 jaar oud is, simpelweg meer tijd nodig heeft om te herstellen van zo’n ingrijpende operatie.

Het vergt geduld, consequente behandeling, gespecialiseerde revalidatie en heel veel vastberadenheid.

En aan vastberadenheid heeft het Teo nooit ontbroken.

Elke kleine verbetering brengt hem een stap dichter bij de dag waarop ik hem, in mijn dromen, weer op eigen kracht zie staan en lopen.

Wat mijn hart breekt, is de gedachte dat, na alles wat hij heeft doorstaan en alle vooruitgang die hij heeft geboekt, zijn revalidatie zou kunnen worden onderbroken, simpelweg omdat ik de behandelingen en medicatie die hij nodig heeft niet langer kan betalen.

Teo heeft zichzelf niet opgegeven. Ik wil hem niet opgeven.

Als je iets kunt bijdragen, zou zelfs een kleine donatie al heel veel voor ons betekenen.

En als je niet kunt doneren, kan het simpelweg delen van Teo’s verhaal ons helpen iemand te bereiken die dat wel kan.

Ik zal updates delen over zijn herstel, zijn behandelingen en hoe de donaties worden besteed.

Vanuit het diepst van mijn hart: bedankt voor het lezen van ons verhaal, voor je betrokkenheid en voor het geven van een kans aan Teo om zijn reis voort te zetten.

Met dankbaarheid,