Mijn verhaal: een strijd die van buitenaf niet zichtbaar is

Hallo, ik ben een vader uit Prienai en ik heb een zoon van 5 jaar. Ik werk al 13 jaar als technicus-technoloog bij een meubelbedrijf, maar achter deze stabiele baan gaat een leven schuil waarin ik de helft van de tijd gekweld werd door angst, paniekaanvallen en diepe onrust. Het is een toestand waarin de eenvoudigste dagelijkse bezigheden een enorme uitdaging worden en een gebrek aan kracht mij afsluit van de wereld en mijn dierbaren.

Ik zal het niet verbergen – ik heb meer dan eens overwogen om er een einde aan te maken, omdat de pijn en de hopeloosheid ondraaglijk leken. Maar vandaag ben ik hier, omdat ik wil volhouden. Ik wil leven voor mijn zoon, voor mijn gezin en voor de hoop dat morgen een betere dag kan zijn.

Waarom vraag ik om steun, als er van buitenaf gezien alles goed lijkt te gaan?

Ik weet dat velen zich vragen kunnen stellen. Ik rijd in een mooie auto, ik heb een baan – van buitenaf gezien lijk ik misschien een succesvol mens. Maar deze ‘luxe’ is het gevolg van mijn ziekte – manische episodes. Toen mijn geest door de ziekte werd beheerst, nam ik financiële beslissingen waarvoor ik nu hoge schulden moet afbetalen. Wat voor anderen op succes lijkt, is voor mij vandaag een zware last, waardoor ik zelfs de noodzakelijke medicijnen niet kan kopen.

Mijn doel: genezen en anderen dienen

Ik vraag uw hulp niet voor luxe, maar voor de mogelijkheid om mijn gezondheid te stabiliseren. Mijn grootste wens is om weer op eigen benen te staan, zodat ik later zelf anderen kan helpen. Samen met mijn vrouw, die kunstzinnige therapie studeert, dromen we ervan een studio voor kinderen met een beperking op te zetten en te helpen bij het opknappen van ziekenhuiskamers, zodat er meer licht komt voor degenen die zich nu net zo somber voelen als ik.

Het ingezamelde geld zal worden besteed aan:

• Noodzakelijke medicijnen: daar besteed ik maandelijks 60 euro aan.
• Privétherapie: de overheidssteun is niet voldoende om me uit de greep van de paniek te bevrijden die al decennia duurt.

Ik schaam me om te vragen, omdat ik altijd heb geprobeerd alles zelf te dragen. Maar ik heb ingezien dat ik het alleen niet meer aankan. Uw steun is voor mij een 'reddingsboei', die me laat geloven dat ik, als ik genezen ben, weer een sterke vader en man kan worden.

Bedankt dat jullie me helpen om voor het leven te kiezen.