In 2019 stond het leven van ons gezin volledig op zijn kop. De moeder van mijn huidige vrouw was overleden; zij hadden een zeer hechte band en waren elkaars grote steun en toeverlaat. Tegelijkertijd maakte ik zelf een zeer moeilijke periode door vanwege een echtscheidingsprocedure als gevolg van het geweld van mijn ex-vrouw. Tijdens de procedure werden er meerdere keren contactverboden opgelegd, en het kwam zelfs tot gedwongen opname van mijn ex-vrouw en geweld tegen mijn dochters. De hele lijdensweg sleepte zich bijna drie jaar voort voor de rechtbanken, totdat een deskundigenrapport definitief bevestigde dat de dochters bij mij zouden blijven.

Al die jaren stond mijn partner aan mijn en mijn kinderen zijde en hielp ze ons om weer een gevoel van veiligheid en thuis te creëren. We wilden heel graag een kind samen, maar dat lukte lange tijd niet, zelfs niet met IVF-behandelingen. Naast de psychische problemen leefden we erg bescheiden, omdat het grootste deel van mijn inkomen opging aan advocatenkosten en procedures, en we ook nog wat schulden hadden.

Na jaren van strijd zijn we er eindelijk in geslaagd ons leven enigszins te normaliseren. Mijn vrouw raakte zwanger en we zijn getrouwd. De zwangerschap was echter zeer risicovol. In de 22e week moest ze met spoed worden overgebracht van het SB Slovenj Gradec naar het UKC Ljubljana, waar de artsen erin slaagden het kind te redden en een vroeggeboorte te voorkomen. Van 5 november tot 29 januari moest ze roerloos in het ziekenhuis liggen zonder op te staan. Onze zoon werd vervolgens te vroeg geboren in de 32e week, hij lag op de intensive care en in een couveuse, maar als een echte kleine vechter wist hij zich erdoorheen te slaan.

In die tijd zorgde ik naast mijn vaste baan in mijn eentje voor mijn dochters en tegelijkertijd ook voor mijn moeder, want in die periode overleed ook mijn vader, die voor mij een groot voorbeeld, vriend en steun was. Na zijn overlijden moest ik mijn broer financieel ondersteunen, waardoor ik opnieuw schulden moest aangaan en ook een hypotheeklening moest afsluiten, die ik de komende 20 jaar zal afbetalen.

Ondanks alle zware beproevingen proberen we een hecht en liefdevol gezin te blijven. Mijn vrouw heeft al mijn kinderen enorm veel liefde, warmte en een gevoel van veiligheid gegeven, hoewel ze zelf in haar jeugd niet de kans heeft gehad op een zorgeloze jeugd of vakanties aan zee. Daarom wil ik haar als dank een paar dagen zorgeloze gezinsvakantie geven, die voor ons veel meer zou betekenen dan alleen maar rust – het zou een moment van rust, verbondenheid en een mooie herinnering zijn na al die jaren van strijd.

Hiermee wil ik ook mijn oudste dochter een plezier doen, die ondanks de zware ervaringen uit haar jeugd een uitblinker is en de burgemeestersprijs heeft gewonnen. Vanwege de trauma's die ze heeft opgelopen door de gewelddadige omgeving, gaat ze nog steeds naar de kinderpsycholoog, maar ze doet elke dag dapper haar best om door te gaan. Daarom zou ik graag willen dat we als gezin na lange tijd weer eens samen iets moois en zorgeloos zouden beleven.