Een maand geleden verloor ik mijn geliefde moeder, die 83 jaar oud was... Ze hield van dit historische, bijna 100 jaar oude huis van mijn overgrootouders. Of het nu sneeuwde of regende, ze liep zo’n 10 kilometer met zware tassen vanuit het dorp van mijn grootouders (waarvoor ze eerst vanuit haar eigen stad twee keer moest overstappen) om dit huis te bereiken, omdat er vanaf dat punt geen bus meer reed...Ik was boos op haar omdat ze dat deed, omdat ik bang was haar op een dag op die manier te verliezen... maar ze stopte nooit, totdat ze het fysiek niet meer aankon... ze voelde zich gelukkig en thuis op deze plek... de plek waar ze opgroeide met haar grootmoeder en ooms nadat ze op 13-jarige leeftijd alleen terugkwam uit Siberië, nadat haar familie uit hun huis in Litouwen was gedeporteerd...Het huis was echt een gelukkige plek, mijn oom bakte vers brood, zong en speelde mondharmonica en verwelkomde vreemden met open armen... Ik voel de plicht tegenover mijn geliefde moeder en voorouders om deze plek te restaureren en te behouden. Als eerste stap hebben we gisteren het huis schoongemaakt, dat enorm rommelig was nadat iemand er herhaaldelijk naar schatten had gezocht... en ik kon niet ophouden met het bewonderen van de schoonheid ervan...Het zou een enorme eer zijn om dit juweeltje te kunnen restaureren en te behouden voor toekomstige generaties. Ik zou elke donatie om het verlies van dit kostbare erfgoed van mijn overgrootouders te helpen voorkomen uit de grond van mijn hart waarderen. Heel erg bedankt!♥️