Op 11 december gingen we naar een demonstratie. We gingen een basisrecht uitoefenen, in de overtuiging dat het veilig was om samen in de openbare ruimte te zijn. Dat was het niet.

Aan het einde van de demonstratie bleven honderden mensen voor het parlementsgebouw staan. De sfeer was rustig. Er waren geen confrontaties, er waren geen waarschuwingen, er waren geen bevelen om uiteen te gaan. En toch begon de politie zonder enige waarschuwing te schieten op alle mensen die daar stonden.

Niemand wist dat er geschoten zou worden. Er waren mensen van alle leeftijden aanwezig. In een paar minuten tijd veranderde een moment van burgerparticipatie in een scenario van paniek, angst en bloed. Vijf mensen werden in het hoofd geschoten. Tien werden geraakt in andere vitale delen van het lichaam, zoals de borst, de romp en de nek.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt om te beseffen dat je daar had kunnen sterven. Dat je blind had kunnen worden. Dat je voor altijd veranderd had kunnen zijn. We waren daar allemaal alleen maar om te demonstreren. En het was puur geluk dat dat niet is gebeurd.

Het schieten begon rond 19.37 uur en duurde bijna een uur. We werden eerst geholpen door andere mensen die bij de demonstratie waren en later door de hulpdiensten. De stoep voor het parlement lag onder het bloed. Een voor een werden de slachtoffers in paniek in de ambulances geladen omdat ze waren neergeschoten.

Naast de schoten werden veel mensen ook met stokken mishandeld. Sommigen hielden er diepe kneuzingen, hevige pijn en ernstige verwondingen aan over. De meeste slachtoffers moesten die nacht naar het ziekenhuis. Sommigen werden gehecht en ondergingen spoedeisende onderzoeken. Anderen hebben medische rapporten die bewijzen dat de verwondingen aan hun lichaam het gevolg zijn van mishandeling.

Maanden later zijn er nog steeds mensen die met de gevolgen van die dag leven. Sommigen zijn hun gehoor kwijtgeraakt. Anderen hebben concentratieproblemen, voortdurende pijn in het lichaam en ernstige hoofdpijn. Er zijn wonden die niet zichtbaar zijn, maar die nog steeds open zijn.

We hebben deze campagne opgezet omdat we weten dat dit niet normaal, niet acceptabel en niet legaal was. En omdat we weten dat als we zwijgen, het opnieuw kan gebeuren – met ons of met anderen.

We hebben al steun van advocaten en we gaan een collectieve rechtszaak aanspannen om verantwoordelijkheid te eisen. We doen dit niet uit wraak. We doen dit omdat we vinden dat niemand bang hoeft te zijn om zijn huis te verlaten om te demonstreren. Omdat niemand een protest mag verlaten met een kogel in zijn lichaam.

De groep wordt bijgestaan door een advocaat en een stagiaire en we gaan drie klachten indienen: bij de administratieve rechtbank, een strafrechtelijke klacht bij de DIAP (Afdeling voor Onderzoek en Strafvervolging) en een tuchtprocedure bij de IGAI (Algemene Inspectie van Binnenlandse Zaken). We moeten in februari al 1.500 euro aan de advocaat betalen om de procedure te kunnen starten, en we verwachten dat het totale bedrag kan oplopen tot 5.000 euro, afhankelijk van de tijd die nodig is om de procedure af te ronden.

We zullen ook juridische bijstand vragen om geen extra kosten te hebben, bijvoorbeeld als de rechter technici vraagt om inspecties uit te voeren of als we in beroep moeten gaan.

De afgelopen maand hebben we geprobeerd om van deze ware nachtmerrie te herstellen. Sommigen van ons hadden weken nodig om weer te kunnen slapen zonder de gebeurtenissen te herbeleven. Drie van de slachtoffers hebben een interview gegeven op televisie, met beelden die op dezelfde dag zijn opgenomen, waardoor een realiteit die veel mensen niet kenden, openbaar werd gemaakt.

Deze campagne gaat over ons, maar ook over alle mensen die ooit te maken hebben gehad met politiegeweld en nooit de middelen hadden om zich te verdedigen.

Als je kunt bijdragen, helpt elk bedrag. Zelfs een klein bedrag maakt een verschil. Als je niet kunt doneren, vragen we je om deze campagne te delen. Zichtbaarheid is ook een vorm van bescherming.

We leven. En daarom zullen we niet zwijgen. Bedankt dat je ons helpt om angst om te zetten in gerechtigheid.