Op 11 december zijn we naar een demonstratie gegaan. We gingen een basisrecht uitoefenen, in de overtuiging dat het veilig was om samen in de openbare ruimte te zijn. Dat was het niet.

Aan het einde van de demonstratie bleven honderden mensen voor het parlement staan. De sfeer was rustig. Er waren geen confrontaties, geen waarschuwingen, geen bevelen om zich te verspreiden. En toch begon de politie, zonder enige waarschuwing, te schieten op alle mensen die daar stonden.

Niemand wist dat er geschoten zou worden. Er waren mensen van alle leeftijden aanwezig. Binnen enkele minuten veranderde een moment van burgerparticipatie in een scène van paniek, angst en bloed. Vijf mensen werden in het hoofd geraakt. Tien werden geraakt in andere vitale delen van het lichaam, zoals de borst, de romp en de nek.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt om te beseffen dat je daar had kunnen sterven. Dat je blind had kunnen worden. Dat je voor altijd veranderd had kunnen zijn. We waren daar allemaal alleen maar om te demonstreren. En het was puur geluk dat dat niet is gebeurd.

Het schieten begon rond 19.37 uur en duurde bijna een uur. We werden eerst geholpen door andere mensen die bij de demonstratie waren en later door de hulpdiensten. De stoep voor het parlement lag bezaaid met bloed. Een voor een stapten de slachtoffers in paniek in de ambulances omdat ze waren neergeschoten.

Naast de schoten werden veel mensen met knuppels gewelddadig aangevallen. Sommigen liepen diepe blauwe plekken, hevige pijn en ernstige verwondingen op. De meeste slachtoffers moesten die nacht naar het ziekenhuis. Sommigen kregen hechtingen en ondergingen spoedonderzoeken. Anderen hebben medische rapporten die aantonen dat de sporen op hun lichaam het gevolg waren van geweld.

Maanden later zijn er nog steeds mensen die met de gevolgen van die dag leven. Sommigen hebben hun gehoor verloren. Anderen hebben concentratieproblemen, voortdurende pijn in het lichaam en ernstige hoofdpijn. Er zijn wonden die je niet ziet, maar die nog steeds wijd open staan.

We hebben deze campagne opgezet omdat we weten dat dit niet normaal was, niet acceptabel was en niet legaal was. En omdat we weten dat, als we zwijgen, het opnieuw kan gebeuren – bij ons of bij anderen.

We hebben al steun van advocaten en gaan een collectieve rechtszaak aanspannen om de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen. We doen dit niet uit wraak. We doen dit omdat we geloven dat niemand bang hoeft te zijn om de deur uit te gaan om te demonstreren. Omdat niemand een protest mag verlaten met een kogel in het lichaam.

De groep wordt bijgestaan door twee advocaten en we zullen drie klachten indienen: bij de administratieve rechtbank, een strafrechtelijke klacht bij het DIAP (Departamento de Investigação e Ação Penal) en een tuchtprocedure bij het IGAI (Inspeção Geral da Administração Interna). We zullen in februari al 1.500 euro aan de advocaat moeten betalen zodat hij de procedure kan starten; we verwachten dat het totale bedrag kan oplopen tot 5.000 euro, afhankelijk van de tijd die nodig is om de procedure af te ronden.

We zullen ook juridische bijstand aanvragen om verdere kosten te voorkomen, bijvoorbeeld als de rechter deskundigen inschakelt voor inspecties of als we in beroep moeten gaan.

De afgelopen maand hebben we geprobeerd bij te komen van deze ware nachtmerrie. Sommigen van ons hadden weken nodig om te kunnen slapen zonder de gebeurtenissen opnieuw te beleven. Drie van de slachtoffers hebben een televisie-interview gegeven, met beelden die op dezelfde dag waren opgenomen, die hebben bijgedragen aan het onder de aandacht brengen van een realiteit waarvan veel mensen zich niet bewust waren.

Deze campagne gaat over ons, maar ook over alle mensen die ooit te maken hebben gehad met politiegeweld en nooit de middelen hadden om zich te verdedigen.

Als je kunt bijdragen, helpt elk bedrag. Zelfs een klein bedrag maakt een verschil. Als je niet kunt doneren, vragen we je deze campagne te delen. Zichtbaarheid is ook een vorm van bescherming.

We leven nog. En daarom zullen we niet zwijgen. Bedankt dat je ons helpt om angst om te zetten in gerechtigheid.

UPDATE tot en met 12-09-2026:

-Aangiften die al zijn ingediend:

• bij de IGAI en de DIAP. (ontbreekt nog bij de Administratieve Rechtbank)

-Fondsenwervingsacties, georganiseerd door de slachtoffers en/of bondgenoten:

• „Het lichaam betaalt de prijs”, 24/04/26, Casa do Comum, Lissabon
• “Het lichaam betaalt de prijs”, 05/03, Casa Capitão, Lissabon
• 21/02/26 in de RDA, Lissabon
• 04/07/2026, Benefiet in Porto

-Reeds betaalde bedragen:

• 1500 in maart 2026
• 1000 in juni 2026