Hallo allemaal, ik ben Marianna. Ik schrijf dit omdat ik machteloos ben, mijn hart breekt bijna van de zorgen, en als moeder is dit op dit moment het enige wat ik hier vanuit Hongarije kan doen voor mijn zoons, Szabolcs en Péter. Terwijl wij hier in Hongarije thuis vredig sliepen, vochten zij voor hun leven in een nachtmerrie die met gezond verstand nauwelijks te bevatten is.

Op 24 juni, om 18:04 uur 's middags lokale tijd, spleet de aarde letterlijk open in Venezuela. Een verschrikkelijke, zogenaamde „dubbele aardbeving“ verwoestte het platteland. Eerst schudde een beving met een kracht van 7,2 de huizen door elkaar, waarna slechts 39 seconden later een nog verwoestender schok met een kracht van 7,5 volgde. Szabolcs en Péter wonen, of beter gezegd woonden, in het kustplaatsje Caraballeda, vlak bij Caracas – in het epicentrum van de ramp. 70% van de stad werd binnen enkele seconden verwoest. Het ziet eruit alsof alles het slachtoffer is geworden van een tapijtbombardement. Volgens berekeningen van natuurkundigen kwam er tijdens de dubbele aardbeving die de ramp veroorzaakte bijna 240 keer de zuivere energie vrij die overeenkomt met een atoombom op Hiroshima, in de aardkorst. Mijn zoon en zijn gezin hebben het op wonderbaarlijke wijze overleefd. Maar hun leven, hun heden, alles waarvoor ze naar dat land waren verhuisd, waarvoor ze hadden gestreden en gewerkt, is in één minuut in het niets verdwenen.

Voor hun ogen, vlak naast hen, stortten vijf flatgebouwen met meerdere verdiepingen als een kaartenhuis in elkaar en begroeven alles onder zich. Szabolcs en zijn gezin vonden een schuilplaats in de tuin van het flatgebouw.

Er was geen stroom, geen mobiel bereik, geen nieuws – alleen de verblindende, verstikkende stofwolk en het gerommel van de puinhopen. Maar het ergste moest nog komen. Omdat hun gebouw direct aan de kust stond, doemde na zo’n zware aardbeving onmiddellijk het meest angstaanjagende gevaar op: de tsunami.

Szabolcs en Péter deden toen iets waarvoor ongelooflijke moed – of door de overlevingsdrang ingegeven waanzin – nodig was. Ze wisten dat als de tsunami zou komen, ze zonder auto, papieren en hun telefoons geen schijn van kans zouden hebben. Zonder te weten of er nog naschokken zouden komen, gingen ze vol angst terug naar de zevende verdieping van het donker wordende, krakende gebouw dat levensgevaarlijk was geworden. Ze renden de flat in om de sleutels en papieren te halen, en staken vervolgens, zich aan het grootste gevaar blootstellend, de pikdonkere parkeergarage in om de auto op te halen. Ze kwamen eruit en begonnen aan de tocht de bergen in.

Ze zetten koers naar de hoofdstad Caracas, op 40 minuten rijden, maar de weg was letterlijk een levende hel. Ze konden alleen maar hopen dat de snelweg, bestaande uit viaducten en bergtunnels, nog intact was en niet was ingestort. De wegen waren in tweeën gesplitst, er waren enorme hoogteverschillen en kraters ontstaan. Over de steile bergwegen konden ze in de vluchtende menigte slechts stap voor stap voortkomen. Szabolcs en Péter moesten vanuit de auto toezien hoe de puinhopen om hen heen in vlammen opgingen, terwijl uit het stof en de rook het geschreeuw en het uitzinnige gekrijs te horen was van mensen die onder het puin naar hun familieleden, kinderen zochten onder het puin. Deze collectieve doodskreet klinkt sindsdien nog steeds in hun oren.

De gebruikelijke rit van 40 minuten duurde in deze hel op aarde vijf uur. Er was maar één ding dat mijn zoon en zijn gezelschap in leven hield: ze moesten de verbinding met de luchthaven van Caracas zien te krijgen, omdat ze erop vertrouwden dat daar bereik zou zijn (wat uiteindelijk niet het geval was, omdat ook de luchthaven zwaar beschadigd was), en ze ons nog konden bellen voordat we in Hongarije wakker werden en de media zouden zien. Ze wilden niet dat wij als ouders een schok zouden krijgen. Rond 6 uur ’s ochtends Hongaarse tijd ging onze telefoon. De stem van mijn zoon trilde, maar hij stelde ons gerust, nog voordat de gruwelijke beelden de wereld rondgingen. Pas toen, bij het horen van het nieuws, raakten we echt in paniek. Maar ook toen ze in Caracas aankwamen, konden ze nog niet opgelucht ademhalen. Vanwege de ingestorte huizen, die structureel levensgevaarlijk waren geworden, was ook daar iedereen de straat op gevlucht. Szabolcs en zijn gezin brachten de eerste nacht in de auto door. Momenteel krijgen ze tijdelijk onderdak in het Hongaarse Huis in Caracas, waarvoor we de lokale Hongaarse gemeenschap eeuwig dankbaar zullen zijn.

Maar aan de kust lijkt alles verloren te zijn gegaan. Het huis verkeert in een levensgevaarlijke toestand; het is ontruimd en het terrein is afgesloten. Ze kunnen niet terug. Er zijn geen winkels, supermarkten, apotheken of dokterspraktijken meer over. Er is geen water, geen stroom en het mobiele netwerk ligt plat. De luchthaven is gesloten vanwege beschadigde start- en landingsbanen, de metro rijdt niet. Er heerst totale verlamming. Bovendien vreest men nu ook voor het risico op besmetting in het gebied.

Mijn zoon en zijn gezin hebben slechts één set kleding, hun identiteitspapieren en hun auto. Ze moeten alles vanaf nul opnieuw opbouwen in een land dat in puin ligt. Ons doel is nu om 5000 euro in te zamelen. Dit bedrag is niet bedoeld voor luxe, maar puur om te overleven: veilig voedsel, schoon drinkwater, de meest noodzakelijke medicijnen, kleding en de onmisbare logistieke maatregelen voor de komende kritieke maanden.

Ik wil jullie heel hartelijk vragen om, als jullie dat kunnen, mijn zoon en zijn gezin te steunen – al is het maar met de prijs van een kopje koffie of een lunch – zodat ze de kracht en de kans krijgen om zich uit de puinhopen te herpakken. En wat net zo belangrijk is: deel deze link alstublieft, zodat het nieuws zoveel mogelijk mensen bereikt, zowel vrienden als kennissen in het buitenland.

Ik dank jullie uit de grond van mijn hart, ook namens mijn familie!

Marianna,

een bezorgde moeder