MAART 2026

Gedurende meer dan twee jaar was men bijna vergeten wat er gebeurd was. Het glioblastoom dat in het hoofd van mijn vrouw was ontdekt, werd destijds verwijderd, en dankzij een snelle start met bestraling en chemotherapie was er hoop op een langzaam herstel. Volgende MRI-scans brachten niets aan het licht. De bijwerkingen van de ziekte werden met de maand beter behandeld. De bestraling en chemotherapie veroorzaakten blijvende schade aan haar gebit. Hierdoor moest mijn vrouw al haar tanden in één keer laten verwijderen en vervangen door een kunstgebit. Een zeer pijnlijke en kostbare fase in haar leven. Nu stond haar ook een operatie aan haar benen en ruggengraat te wachten, die de oorzaak waren van voortdurende pijn. Helaas heeft de terugkeer van het glioblastoom dit alles veranderd. Onverwacht maakte de laatste MRI-scan een einde aan de plannen van mijn vrouw voor een normaal leven zonder pijn. Ondanks dit alles onderging ze opnieuw een operatie om het glioom te verwijderen, in de hoop op een leven zonder verdere terugkeer van de ziekte en een terugkeer naar een normaal leven voor haar kinderen. Helaas behandelen artsen alleen de gevolgen van het ontstaan van de ziekte en zeggen ze niets over de oorzaken ervan. Wetenschappelijk is al gedocumenteerd waar en waarom deze ziekte ontstaat. Maar wij moeten ervoor zorgen dat we, ondanks ons leven, voor onze gezondheid zorgen en de gevolgen bestrijden van de ziekten waarmee we in ons leven te maken krijgen. Alleen kunnen we niet veel doen, maar samen kunnen we heel veel bereiken. Elke strijd tegen ziekte is erg kostbaar en legt een zware druk op elk budget. Het gaat niet alleen om het kopen van medicijnen, maar ook om de zorg voor naasten en de zieke zelf, wat zeer veeleisend is om hen een rustig en gezond leven te kunnen bieden. Dit alles gaat gepaard met stress, die in overmatige hoeveelheden zeer schadelijk is voor iemand die kampt met een langdurige ziekte. Elk bezoek en elke reis van de ene naar de andere specialist (radio-chemotherapie, neurologie, MRI,....) is ook kostbaar als deze cyclisch zijn, dat wil zeggen dat er voortdurend overleg nodig is om het glioblastoom continu onder controle te houden. Samenvattend zou iemand kunnen denken: maar wat heeft dit allemaal voor zin als artsen geen optimistische prognoses geven voor het leven met een glioblastoma van graad vier? Ik wil alleen zeggen dat het de moeite waard is om te vechten en niet op te geven in deze strijd. Want zolang er hoop en geloof is, is het de moeite waard om te vechten voor elke dag, maand of jaar van het leven, niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kinderen en dierbaren. Voor al diegenen die ons dierbaar zijn en ons kracht geven. Maar ook voor degenen die misschien ooit in een soortgelijke situatie terechtkomen en tegen een ziekte moeten vechten, zodat ze niet opgeven. Opdat het verhaal van Ewelina, maar ook van andere mensen die met een zware ziekte hebben geworsteld en veel langer hebben geleefd dan de artsen hen hadden voorspeld, een inspiratiebron voor de strijd mag zijn. Daarom herhaal ik ons verzoek aan iedereen die ons nu zou willen steunen: geef, voor zover het binnen uw mogelijkheden ligt, financiële steun, hoe klein ook, of deel en stuur informatie over deze inzamelingsactie door naar uw dierbaren of kennissen. Als wij het niet kunnen, kunnen en willen anderen misschien mijn vrouw Ewelina steunen in haar strijd tegen de ziekte waarmee ze al meer dan twee jaar vecht, hoewel de oncoloog heeft gezegd dat ze van elke dag van haar leven moet genieten, want ze heeft misschien nog maar een half jaar te leven.